Het is mijn dag niet. Het spookt al een week door mijn hoofd.

Het is bijna april. En april betekent: bijna mei. En mei betekent: weer alles herbeleven.

Ik wil het niet meer. Ik dacht dat het beter zou worden. Dat werd toch gezegd? Vijf jaar. Maximaal vijf jaar, dan wordt het beter. Ja, ánders, dat werd het wel. Het overlijden van Juliëtte is meer onderdeel van mijn identiteit geworden. Ik weet haar beter mee te nemen. Ik voel mij minder schuldig als ik leuke dingen doe, maar toch: zodra het weer april is en mei er weer aankomt... Ik lijk soms wel te bevriezen. Het lijkt wel of alles wat ik denk en doe op de een of andere manier verbonden moet zijn aan Juliëtte.

Ik ben vaak bang dat ik in mijn verdriet ben blijven hangen, of dat ik er niet op de juiste manier aandacht aan geef. Maar toch, door de lezingen die ik geef, door het werk dat ik doe, door de Sammies, wordt mijn leven zo enorm verrijkt. Ik heb veel fijne mensen ontmoet, heb mooie dingen uit Juliëttes naam gedaan, maar het lijkt nooit genoeg. Ik weet precies waardoor het nooit genoeg lijkt: ik wil het gewoon goed doen voor haar. Ik wil dat ze niet vergeten wordt, dat mensen haar kennen en naar haar vragen. Ik ben op mijn eigen manier trots op haar, net zoals ik trots ben op mijn andere kinderen.

Op haar jaardag wil ik haar vieren, omdat ze lief en welkom was. Zij heeft mij zoveel in dit leven gebracht en op haar sterfdag wil ik om haar rouwen. Rouwen, omdat ik haar nooit heb mogen leren kennen, nooit heb mogen weten wat haar lievelingseten, haar lievelingskleur, haar lievelingsknuffel en zoveel meer zou zijn geweest. Het doet pijn, zo ongelofelijk veel pijn dat ze er niet meer is.

Ik wil zo graag laten zien hoeveel ze voor mij betekent en hoeveel ze heeft betekend voor anderen, maar het blijft altijd stil. Zo ongelofelijk, oorverdovend stil.

Maar ook op deze 3 mei zal ik haar vieren, op deze 20 mei zal ik haar herdenken. Ik omlijst de dag met roze, ik omlijst de dag met haar liefde, omdat ze zo ongelofelijk veel voor mij betekent.

Over Sanne

Sanne Veldhuijzen-Verhagen (1986), getrouwd met mijn grote liefde Marnix en samen zijn wij de trotse ouders van Christine (2012). Elisabeth (2014), Juliëtte* (2016), Aurora (2017), Reinder (2019) en Colette (2021). Juliëtte* overleed 17 dagen na haar geboorte aan een hersentumor. Ik ben een levensgenieter, hou van een feestje en een wijntje, fervent sporter en werkzaam als ritueelbegeleider en uitvaartverzorger. Daarnaast ben ik de trotste medeoprichtster van “Een Sam voor jou”.