Categorie: Blog

Op het moment dat wij, precies vier jaar geleden, de 20-wekenecho hadden wisten we nog niet dat dit de avond was waarop ons leven voorgoed zou veranderen. We waren zwanger van ons tweede kindje, een jongetje. Ondanks alle kwaaltjes genoot ik ervan om weer zwanger te mogen zijn en mijn buikje te zien groeien. Toch gingen we die avond een beetje gespannen naar het ziekenhuis voor de echo.

Hand in hand kwamen we het kamertje binnen. Deze echo was belangrijk en dat voelden we beiden. Zou ons kindje gezond zijn? Zou ik weer oneindig moeten wandelen en springen voor het juiste beeld?

Een jonge vrouw wachtte tot ik lag. Ze spoot de koude gel op mijn kleine bolle buikje en zette het echo-apparaat erop. Ze begon en ze bevestigde steeds dat het was wat ze hoorde te zien. Af en toe keken mijn wederhelft en ik elkaar aan en glimlachten we. Daarna keken we toch snel weer naar het scherm. Bij het hoofd werd de echoscopiste stiller en zei ze op een gegeven moment helemaal niets meer. Ik voelde dat de rustige sfeer omsloeg. Uiteindelijk verbrak ze de stilte en gaf ze aan dat ze even een collega ging halen.

Een oudere vrouw kwam binnen en keek uitgebreid naar het hoofd van ons kindje en maakte ook nog even een uitstapje naar zijn buik. Ze legde daarna het echo-apparaat neer en zei dat ze dit nog nooit had gezien. Dit was het moment dat ik echt onrustig werd en oogcontact zocht met mijn wederhelft, maar die luisterde naar alles wat er werd verteld over vervolgonderzoek. Van dat moment weet ik weinig meer. Ik dacht alleen maar aan dat kleine wonder in mijn buik. Het wonder waar iets niet goed mee was.

Achteraf gezien was dit het moment waarop we ons nieuwe leven binnenstapten. Of eigenlijk: dat we de volgende dag in een nieuw leven wakker zouden worden. Een leven vol vervolgonderzoeken, vragen, zorgen en uiteindelijk met verlies en heel veel verdriet.

Het besef van het nieuwe leven kwam pas na de geboorte en het overlijden van Mees. De dag van de 20-wekenecho voelt voor mij als de dag waarop ons leven veranderde. Vanaf dit moment ben ik anders naar de wereld gaan kijken en voel ik me ook anders. Een deel van mezelf ben ik kwijt. Maar door het gevoel van een nieuw leven is er ook sprake van een oud leven. Een leven waarin we relatief zorgeloos en gelukkig waren. Dat laatste zal ik niet snel meer zeggen. Dat voelt niet goed. Maar dat betekent niet dat ik dit nieuwe leven niet omarm. Alleen sta ik er nu anders in. Ergens denk ik dat ik uiteindelijk zelfs een mooier mens ben geworden. Ondanks dat er een deel van mijzelf mist en altijd zal blijven missen.

Het gebeurde vandaag, vier jaar geleden. We stapten ons nieuwe leven binnen zonder dat we dit doorhadden.

Mama van een sterretje

Tijdens mijn zwangerschap van Saar voelde bijna alles als vanzelfsprekend. Ik had een positieve zwangerschapstest in handen en zou over een ruime acht maanden een minimensje in mijn armen hebben. Zo simpel als dat 1+1 2 is. Natuurlijk waren de eerste weken spannend, begrijp mij niet verkeerd. Maar toen we bij zeven weken een hartje zagen kloppen op de echo, wisten we het zeker: wij krijgen een kindje. Het feit dat het ineens zo mis kon gaan, terwijl alles zo goed ging, heeft mijn onbezonnenheid weggenomen. Een half jaar na de geboorte van Saar was ik opnieuw zwanger. Een positieve test, ik had verwacht door het dolle heen te zijn. De vreugde maakte snel plaats voor angst: wat als het weer mis zou gaan? Bij Saar was het ten slotte ook pure pech geweest. Weer mochten we bij zeven weken voor een echo naar het ziekenhuis en gelukkig zagen we weer een mooi hartje kloppen. Wat een opluchting. Ik werd ditmaal onder controle van het ziekenhuis gezet, waar ik vaker op controle kon komen.

Vanaf 14 weken zwangerschap had ik om de week een controle. Daar zat ik tussen andere zwangere vrouwen. Sommigen druk in gesprek met hun partner: over hoe ze het kamertje in gingen richten, zou het een jongen of een meisje zijn en op wie zou de baby lijken? Ik kon alleen maar denken: ‘laat mijn baby nog in leven zijn…’ Ik was zo jaloers op de vrouwen die er op het oog zorgeloos bij zaten.

De spanningen eisten mentaal zijn tol, bij alles wat ik voelde raakte ik onzeker en in paniek. Tijdens mijn gehele zwangerschap ben ik denk ik nog wel 10 keer extra naar het ziekenhuis gegaan voor, wat bleek, gelukkig niets. Uiteindelijk besloot mijn gynaecoloog dat ik wekelijks op controle mocht komen. Op sommige momenten was dit nog niet genoeg en kon ik gelukkig altijd langskomen als ik dat nodig vond. De artsen snapte mijn angsten heel goed en lieten mij dus ook overal gewoon even voor langskomen. Na elke controle en elke echo liep ik zelfverzekerd het ziekenhuis uit, maar binnen een uur had ik al weer de angst dat het mis zou gaan.

Naarmate de weken vorderden en de kans op een levend kindje steeds groter werd, begon ik ook meer te genieten. Toch ben ik wel geleid door angsten tijdens mijn zwangerschap. Ik durfde bijvoorbeeld niet meer ver van huis te gaan. Mijn familie woont op ruim 1,5 uur rijden en na 16 weken ben ik die kant niet meer op gegaan. Ik was zo bang dat het dan daar mis zou gaan en ik had daar niet mijn ‘eigen’ ziekenhuis in de buurt. Met 21 weken en een dag ben ik met Robin en een vriendin uit eten gegaan om te vieren dat we dat gehaald hadden. Met 24 weken heb ik mijn schoonouders getrakteerd op taart: ons kindje was levensvatbaar. Met 34 weken heb ik nogmaals op taart getrakteerd: ons kindje zou nu geboren kunnen worden zonder hier blijvende gezondheidsproblemen aan over te houden.

Gijs bleek een grote baby te zijn en dit maakte dat ik met 38 weken ingeleid kon worden. Dit was voor mij een verademing: ik had een datum wanneer ik naar het ziekenhuis zou gaan en niet zonder baby thuis zou komen. 25 februari stonden wij ’s ochtends vroeg bij het ziekenhuis en uiteindelijk kwam hij 26 februari even voor middernacht bijna als vanzelfsprekend met luid gehuil ter wereld.

“Juf, wanneer ben je er weer altijd?” vraagt een leerling, terwijl ze zich aan me vastklampt. Sinds ik weer aan het werk ben krijg ik deze vraag regelmatig. Het is heerlijk om weer met de kinderen uit mijn klas te werken.

Vaak krijg ik de vraag hoe het voelt om weer te werken. Maar ook of het goed gaat met me. Ja, het gaat goed. Het werken gaat prima, ik geniet van de kinderen om me heen. Maar het kost op sommige momenten ook nog wel veel energie. De perfectionist in me komt naar boven. Eigenlijk wil ik alles weer doen. Het voelt soms gek om weer op te bouwen en niet alles te kunnen. Terwijl ik eigenlijk goed weet dat dat niet kan en niet hoeft. Soms remt de omgeving me af. Maar er zijn ook momenten dat mijn lichaam de rem erop zet.

Deze momenten zijn eigenlijk altijd thuis. Als er rust is. Want als er rust is is er ook ruimte. Ruimte voor mijn gevoel en gedachten. Ruimte om deze de vrije loop te laten gaan en om ze toe te laten. Mijn emmer druppelt langzaam aan vol en stroomt dan in een keer over. Ik voel het vaak al aankomen, maar soms overvalt het me ook. Als de emmer eenmaal overstroomt lijkt er geen rem meer op te zitten. Alles komt er dan uit en dan kan ik het ook niet meer stoppen. Ik merk dat ik op deze momenten de pijn en het gemis van ons lieve meisje nog meer voel dan anders. In mijn hoofd komen er dan zoveel vragen. Vragen zoals: waar maak ik me eigenlijk druk om? Waarom is ons dit overkomen? Waarom mag ze niet gewoon bij ons zijn? En zo kan ik eindeloos doorgaan.

Aan de andere kant voelt het soms zo gek om te zeggen dat het goed met me gaat. Want ja, het gaat ook echt heel veel momenten goed. En dat is fijn en ik denk dat het zo ook hoort. Maar soms voelt het zo oneerlijk tegenover Fem. Ik heb echt weer moeten ervaren dat ik me fijn en goed mag voelen. Ik stel me gerust met de gedachte dat ze over ons waakt en bij ons is.

Het leven na verlies gaat door. Dat weet ik en dat is ook goed. Dingen oppakken als het weer kan en wanneer ik er weer ruimte voor voel. Maar ik besef hierdoor meer en meer dat ons leven niet is zoals het was voor de komst van Fem. En door het ‘gewone’ leven weer op te pakken komt steeds vaker het besef van hoe het nu had moeten zijn. Hierdoor zal het altijd met ups-and-downs blijven gaan.

Ja hoor, daar is hij weer: mijn welbekende ‘na-de-vakantie-terugkom-dip’. Op vakantie zijn is ingewikkeld, thuiskomen is ingewikkeld, gezinsfoto’s zijn ingewikkeld. Man man man, waarom vind ik toch alles zo ingewikkeld? Ik merk dat ik vaak gewoonweg niet meer goed durf uit te spreken dat ik het moeilijk heb. Nog altijd voelt het verlies van Juliëtte* zo ongelofelijk zwaar. Ik mis een deel. Een deel van mij is weg en kan ik nergens meer vinden. Aan de ene kant wil ik het verdriet zo graag accepteren en roep ik tegen iedereen dat ze maar moeten accepteren dat het bij mij hoort. Maar kan ik zelf wel accepteren dat het verdriet een onderdeel van mij is? Ik vraag mijzelf zo vaak af wanneer het nu eens klaar is… maar het is nooit klaar. Ja, voor de buitenwereld lijkt het vaak klaar, maar nee, dat is het gewoonweg niet.

Op vakantie lopen we langs de boulevard. Onze kinderen zien mensen familiefoto’s nemen op het strand. Zij willen ook. Ik begrijp het. Foto’s zijn leuk en gezellig. De omgeving is mooi. Het weer is goed en iedereen is ontspannen. Een perfecte plek voor foto’s. Ik ga overstag. Het helpt dit jaar dat ik mijn Sam-Juliëtte* (onze knuffel in het geboortegewicht van Juliëtte*) heb meegenomen. Zij kan stand-in zijn zodat we er wat minder incompleet uitzien. Het helpt en ik verzamel alle moed om de foto’s ook daadwerkelijk te gaan maken. Maar de pijn van de foto’s zien is groot. Ze snijden als een mes door mijn hart want zíj is er nooit. Ik zet mijn eigen verdriet opzij, omdat ik weet dat deze foto’s belangrijk zijn voor later. En ja, ik geniet van mijn levende aanwezige kinderen. Ik geniet ervan als ze met ons spelen in het zwembad en als ik met mijn grote gezin ’s avonds aan het diner zit, maar de klap komt altijd. Zoals vandaag, de tranen lijken gewoonweg niet te stoppen. De eerste dag na thuiskomst kon ik het nog verhullen omdat ik alles, maar dan ook alles van de vakantie zo snel mogelijk wilde opruimen, maar daarna, daarna komt de klap, altijd en overal.

Terwijl de tranen over mijn wangen stromen zie ik mijn kaartendeck, dat ik onlangs van mijn lieve mama kreeg: ‘Kleine monnik, kaarten over levenslessen’. Ik besluit een kaart voor mijzelf te trekken, wellicht heb ik er vandaag wat aan. Ik trek de kaart ‘Wees jezelf en niet perfect’. Ik besluit vandaag mijzelf te zijn en het verdriet maar even toe te laten… wellicht dat mijn dip dan morgen weer wat is weggeëbd.

Een baby, een stille baby…

Totaal onverwacht werd ik moeder van een overleden baby. Niets was meer zoals het was. Ik niet, het leven niet. Hoe moest ik ooit het leven, het werkende leven weer aangaan? Ik schreef regelmatig een mail naar mijn collega’s. Ik weet niet meer met welk doel of met welke reden. Ik weet wel, dat het mij hielp en mijn collega’s.

Oktober 2011

Lieve collega’s,

Daar ben ik weer! Ik vond het wel weer eens tijd om iets van mij te laten horen. De dagen vliegen eigenlijk nog steeds voorbij, met slapen, visite ontvangen, boodschappen doen, sporten, Fiene bezoeken en tja … met wat eigenlijk? Mijn leven voelt nog steeds niet normaal, hoewel ik de dagen best redelijk door kom. Sommige dagen voel ik me ‘gewoon’, stap ik met een goed gevoel mijn bed uit en is de dag helemaal zo slecht nog niet. Deze dagen heb ik gelukkig steeds vaker! Helaas overvallen de dagen dat ik met een slecht gevoel uit bed stap me nog steeds. Deze slechte dagen blijven vaak ook gewoon een slechte dag. Ben ik snel geëmotioneerd, boos op de hele wereld, kan ik geen baby, kinderwagen of zwangere zien! Ik voel dan zo intens het gemis van mijn kleine meisje! Ik voel het met mijn hele lijf. Mijn kaken doen pijn, doordat ik het verdriet tegen wil houden. Mijn lichaam trilt, voelt raar, mijn ogen zijn moe en ik heb nergens zin in. Heb alleen maar zin om naar Fiene toe te gaan en daar nooit meer weg te gaan. Ik wil het niet voelen, maar moet er toch doorheen. Ik moet erdoorheen om verder te kunnen. Maar diep in mijn hart wil ik dat helemaal niet. Ik wil de tijd terugdraaien! Weer zwanger zijn van Fiene, haar voelen dansen in mijn buik! De HEMA in lopen en alles voor haar kopen. Nu loop ik erlangs en zie ik echte Fiene-kleertjes: een mooie roze winterjas, kleine roze sokjes, een stoer rokje. Ik sta erbij en keek ernaar … ik loop maar door naar de bh’s, die kan ik wel gebruiken! Het afvallen gaat namelijk best goed, sporten is en blijft fijn! Heb Nederland in beweging wel ingeruild voor mijn eigen buikspieroefeningen! O ja en een corrigerend hemdje dat naast de bh’s hangt, best handig!

Sinds gisteren kunnen we gebeld worden door het ziekenhuis met de uitslag van de obductie! Sinds gisteren dus in de zenuwen, dat is aan ons beiden goed te merken. Konden we na een weekje wachten het best goed naast ons neer leggen, nu lukt dat totaal niet meer. Ik neem mijn telefoon overal mee naar toe. Als ik naar de wc ga, onder de douche sta, in de auto op mijn schoot … ik wil het telefoontje niet missen! Het is zenuwslopend! Morgen maar even het ziekenhuis bellen of er al meer bekend is. Een beetje druk zetten kan geen kwaad! We willen weten waar we aan toe zijn, weer bezig kunnen zijn met de toekomst zonder te zeggen dat we eerst maar eens moeten wachten op de uitslag! Dus wat de uitslag ook zal zijn, ik wil en moet het echt snel weten!

Gisteren is ook Fiene haar steen (glazen plaat) geplaatst. Drie weken eerder dan gepland! Niels en ik waren net naar de Intratuin geweest om violen en hei te kopen. Alle zomerplantjes eruit en de winterviolen en hei erin. Weer iets moois kunnen kopen voor Fiene en alle plantjes verzorgen, het geeft een fijn gevoel.

Dit keer was Intratuin echter niet een heel goede zet! Overal kerstversiering en sleeën … geen kerst en geen sneeuw met Fiene! Staan we daar … dikke tranen over onze wangen! Leuk zo’n uitje naar de Intratuin, iedereen kijkt ons aan! Ach, we kunnen er wel om lachen.

Bij Fiene aangekomen zien we de steen, weer dikke tranen! Wat is het mooi. Anderhalf uur hebben we lopen tuinieren. Plantjes verplaatsen, plantjes planten, de Hello Kitty’s poetsen, de lampjes verplaatsen, de uil, de knuffels en de windmolentjes! Het is zo mooi en zo fijn om er nog steeds elke dag even naar toe te gaan. Twee keer op een dag blijf ik toch het prettigste vinden, maar één keer is ook goed, als het zo uitkomt!

Ik hoop jullie snel te kunnen vertellen wat de uitslag is!

Liefs, Fleur

PS: jullie mailtjes, sms’jes, telefoontjes en kaartjes blijven fijn! Dank jullie wel!

Een baby, een stille baby…

Totaal onverwacht werd ik moeder van een overleden baby. Niets was meer zoals het was. Ik niet, het leven niet. Hoe moest ik ooit het leven, het werkende leven weer aangaan? Ik schreef regelmatig een mail naar mijn collega’s. Ik weet niet meer met welk doel of met welke reden. Ik weet wel, dat het mij hielp en mijn collega’s.

September 2011

Lieve allemaal,

Het is over twee dagen alweer vier weken geleden dat ik beviel van Fiene. Dat mijn leven een totaal andere wending nam, dan dat ik mij ooit had voor kunnen stellen. De afgelopen weken, eigenlijk de afgelopen maanden, zijn uit mijn gedachten gedreven. Mijn ontzwangerende lichaam past niet meer bij mij. Ik zie mensen naar me kijken en denken: is zij zwanger of iets te zwaar? Ik zou dan uit willen schreeuwen dat ik pas 3,5 week geleden bevallen ben van een heel mooi meisje! Dat mijn dochter na anderhalf uur reanimeren is overleden. Dat ik in plaats van zoveel keer per dag borstvoeding geven, twee tot drie keer per dag naar haar grafje ga om met ons gezin samen te zijn … om tegen haar te praten … om haar te laten zien hoeveel ik van haar hou! Maar dat doe ik niet. Ik weet niet of de mensen die kijken dat echt denken, ik weet het gewoon niet en wil het eigenlijk ook niet weten.

De dagen vliegen voorbij met niets doen. Slapen, douchen, wat eten, visite krijgen, af en toe wat in het huishouden doen, telefoneren en het ziekenhuis bezoeken! Ieders leven gaat door; dat van mij ook, maar op een heel andere manier. Trager, ik maak me minder druk over zaken waar ik me vroeger onwijs druk om kon maken, ik denk uren na over het avondeten en ga zo maar door.

Vandaag hadden we om 14.00 uur het gesprek met de gynaecoloog, de gynaecoloog in opleiding en de kinderarts voor de uitslag van de obductie. Gisteren werden we netjes gebeld dat de uitslagen inderdaad binnen waren en dat het gesprek door kon gaan. ‘s Avonds in bed werden we overvallen door zenuwen …lang hebben we gepraat. Wat kunnen we verwachten? Wat voor antwoorden willen we krijgen en welke antwoorden niet? Wat als het wel genetisch bepaald is? Wat houdt dat in voor onze kinderwens? Uiteindelijk vielen we wel in slaap …’s morgens waren de zenuwen nog steeds aanwezig. Ik kon mijn ogen moeilijk drooghouden, mijn spieren verkrampten geregeld en had pijn in mijn buik.

Om 12.00 uur ging mijn telefoon, privé nummer. Ik nam nietsvermoedend op. Het was de gynaecoloog … Uit de obductie is gebleken dat Fiene afwijkingen heeft aan haar nieren en longen. Met het blote oog zag alles er normaal uit, maar onder de microscoop was zichtbaar dat het weefsel van haar nieren en longen afwijkingen vertoonden. De patholoog-anatoom heeft het met meerdere collega’s bekeken, maar zij konden geen antwoord geven of het een aangeboren afwijking is of dat het bij een syndroom hoort.

Alles moet nogmaals bekeken worden door een kinderpatholoog-anatoom in Utrecht. Nu moeten we vier tot zes weken wachten op de uitslag van de kinderpatholoog-anatoom. Als deze aanwijzingen heeft voor een bepaald of bepaalde syndromen dan zal ons DNA onafhankelijk van elkaar onderzocht worden en als match.

Dit onderzoek duurt maximaal zes maanden. Al met al zou het in het ergste geval nog 7,5 maand duren voor we echt weten waar Fiene aan overleden is en wat dit inhoudt voor onze kinderwens.

Wat een nieuws! Er viel gelijk een last van mij af. Fiene is overleden, omdat zij echt iets mankeerde. Wat een opluchting, wat fijn dat haar een ziek leven bespaard is gebleven en wat fijn dat ze nooit pijn heeft gehad! Ik voelde me opgelucht, blij! Maar binnen enkele minuten overviel mij de uitslag. Wat houdt dit in voor de toekomst? Wat als het genetisch is en wij samen nooit een gezond kindje op de wereld kunnen zetten? Dat we voor altijd met zijn tweeën blijven, geen klein Fleurtje, geen klein Nielsje … dat wil ik niet, dat mag niet!

Om 14.00 uur ging het gesprek gewoon door. Al onze vragen werden beantwoord. De uitslagen zullen ervoor zorgen dat we echt gerichte antwoorden zullen krijgen. We kunnen nu niets anders doen dan rustig afwachten. Een rem op onze gedachten zetten, zodat we niet langzaam gek worden van de onzekerheid.

Veel liefs, Fleur

Een baby, een stille baby…

Totaal onverwacht werd ik moeder van een overleden baby. Niets was meer zoals het was. Ik niet, het leven niet. Hoe moest ik ooit het leven, het werkende leven weer aangaan? Ik schreef regelmatig een mail naar mijn collega’s. Ik weet niet meer met welk doel of met welke reden. Ik weet wel, dat het mij hielp en mijn collega’s.

September 2011

Lieve collega’s,

Ook nu weet ik even niet waar ik beginnen moet. Wat een aandacht voor ons meisje en voor ons. Niet alleen van de tienerafdeling en de PSA, maar we ontvangen ook kaarten van artsen, vrijwilligers, divisie bestuur, opnamebureau, J., Dr. W. en hun team … echt, ik weet gewoon niet wat ik zeggen moet. Het geeft ons zoveel steun! Elke dag ontvangen we nog zo’n 20 kaarten. Niels en ik gaan er echt voor zitten. Niels opent de enveloppen en leest alles voor. Ik maak twee stapels. De lege enveloppen voor in de papierbak en de kaarten voor in de doos. Ik heb laatst alle kaarten weer even gelezen. Dikke tranen lopen dan over mijn wangen, alle woorden zijn fijn. Er zitten soms prachtige gedichten en woorden bij. Die liggen boven op de stapel.

Woensdag bij het afscheid van Fiene waren er ook zoveel mensen. Joop, de begrafenisondernemer, werd er zenuwachtig van! Wij vonden het fijn, heel fijn! Al die mensen, al die bloemen, al het roze … als ik nu iets roze zie gaat mijn hart gloeien … mijn kleine, roze Fiene!

De nachten gaan goed. We gaan laat slapen en worden laat wakker, maar slapen wel door. We hebben samen afgesproken om de ander wakker te maken wanneer je ‘s nachts wakker ligt. Samen huilen en piekeren is veel prettiger dan dat je dat in je eentje moet doen.

Overdag gaat het nog steeds met ups en downs. We gaan twee keer per dag naar Fiene toe. ‘s Morgens zitten we dan ruim een uur bij haar op een bankje. Te kijken naar de prachtige bloemenzee, te huilen, te lachen en te praten. Het is heel prettig om dan bij haar te zijn. We worden er heel rustig van. Ons mooie meisje, zo dicht bij ons. ‘s Avonds gaan we korter en is het ook een stuk moeilijker … mijn kleine meisje achterlaten in het donker, helemaal alleen. Dat klopt niet voor mijn gevoel … mijn moedergevoel! Dat moedergevoel krijg ik steeds meer. Ik ben mama van Fiene en dat neemt niemand meer van mij af! Toch is het vreemd, ik zal nooit mee kunnen praten over de slapeloze nachten, darmkrampjes, welke basisschool je kiest, welk merk schoentjes beter zijn voor haar voetjes … en dat voelt zo oneerlijk! Alles is zo dubbel … ons gevoel, alle aandacht, onze emoties, lachen, huilen, tv kijken, iets lekkers eten en ga zo maar door. Hoe kan ik nou genieten van een chocoladereep, terwijl Fiene niet meer leeft? Hoe kan ik nou lachen, terwijl mijn hele lijf pijn doet van het verdriet?

Woensdag moeten we weer het ziekenhuis toe. Eerst een gesprek met de kinderarts, arts-assistent en de gynaecoloog die bij de bevalling en reanimatie van Fiene waren. De eerste uitslagen van de vele onderzoeken krijgen wij dan terug. Spannend, want wil ik nou wel of niet dat er iets gevonden is? Aan de ene kant wel, waarom nam Fiene geen zuurstof tot zich? Waarom is ze zo klein geboren? Waarom klopte haar hartje nog wel toen de navelstreng nog aan haar zat? Maar aan de andere kant wil ik geen antwoorden. Wat als het iets erfelijks is of een bepaald syndroom? Wat zal dat dan inhouden voor onze wens om een heel groot gezin te vormen? Na het gesprek met de artsen hebben we een gesprek met maatschappelijk werk.

Nogmaals wil ik jullie bedanken voor alle aandacht in welke vorm dan ook. Ik reageer vaak niet op sms’jes en mailtjes, maar het is onwijs fijn om ze te ontvangen! Weet dat jullie nog steeds welkom zijn bij ons thuis. Nu, maar ook later. Bijna elke dag komt er nu een aantal vrienden of familie langs. Soms ook even een dagje niet. Dat is ook fijn, even met zijn tweeën. Als ik dit op schrijf voelt het weer dubbel, want het liefst schrijf ik op “met zijn drieën”! Met ons gezinnetje. Ik hou ermee op… anders blijf ik schrijven.

Veel liefs, Fleur

Een baby, een stille baby…

Totaal onverwacht werd ik moeder van een overleden baby. Niets was meer zoals het was. Ik niet, het leven niet. Hoe moest ik ooit het leven, het werkende leven weer aangaan? Ik schreef regelmatig een mail naar mijn collega’s. Ik weet niet meer met welk doel of met welke reden. Ik weet wel, dat het mij hielp en mijn collega’s.

Augustus 2011

Lieve collega’s,

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen… woensdagnacht om 5.10 uur braken mijn vliezen en begonnen de eerste weeën zich aan te kondigen. Een mooi iets…binnen 24 uur zouden we papa en mama worden. De weeën kwamen al goed op gang. Niels hield alles goed in de gaten en vervulde zijn taak zo mooi. Masseren van de rugweeën, het bijhouden van de frequentie en hoe lang de weeën aanhielden. Om half zes ’s avonds kwam de verloskundige nogmaals en had ik drie centimeter ontsluiting. Zij twijfelde sterk of onze dochter niet in een stuit lag, waardoor we naar het ziekenhuis moesten.

In het ziekenhuis bleek dit het geval en kregen we de keuze: een keizersnede of natuurlijk bevallen. Natuurlijk bevallen was mogelijk, ze zou net iets meer dan zes pond wegen. Ik had nog energie voor tien en ben zelf groot. Dit bleek tijdens de bevalling ook (ik had ondertussen bij zes cm ontsluiting wel een PCA pomp gekregen). Onze dochter is na 45 minuten persen geboren. Tijdens de bevalling had ze een mooie hartslag van rond de 160. Eenmaal geboren deed Fiene niets.

Opstartproblemen, dacht men en hoopte dat zij met een beetje zuurstof geholpen zou zijn. Al snel stonden er wel tien artsen om haar heen en wij hoorden haar maar niet.

Voor mijn voeten is zij 1,5 uur gereanimeerd. Ik was verdoofd en moe en heb niet alles meegekregen. Alleen de angst van de artsen in hun ogen, onze dochter die geen geluid maakte en Niels die het al zo snel door had dat het niet goed was. Doordat ik zo moe en zo verdoofd was, kon ik er gewoonweg niet voor hem zijn…

Ik hoorde ze zeggen: “Links geen ademruis, rechts weinig, geen pols, geen hartslag.” Maar ik wist: mijn meisje is sterk… dit gaat goed komen. Maar dat kwam het niet. Ze hebben zo hun best gedaan en zo hard voor haar gevochten, maar onze Fiene kon het niet. Ze heeft nooit zelfstandig geademd, geen pijn gehad en is zo mooi! Zo mooi… echt zo volmaakt, zo klein, Niels zijn oren en zijn mond, mijn neus.

Het is zo fijn om bij haar te zijn, ze ziet er zo mooi en vredig uit.

Thuis krijgen we onwijs veel aandacht! Kaarten, e-mails, sms-jes, telefoontjes, bloemen en ga zo maar door. In eerste instantie wisten we niet wat we wilden, maar aandacht is zo fijn! Er komen veel vrienden en familie langs. Dus als jullie willen bellen mag dat altijd. Heb ik geen tijd of behoefte dan neem ik niet op. Probeer het later dan nog een keer, want terugbellen vind ik nog moeilijk.

Woensdag is om 12.00 uur in Almere Haven de begrafenis van Fiene. Een begraafplaats 1 km van ons huis. Een fijne gedachte dat zij zo dicht bij ons is. De kaarten worden morgen gepost, maar ik weet niet of ze op tijd op de afdeling aankomen. Een aantal personen zal ik persoonlijk een kaart sturen, maar weet dat iedereen welkom is! Aan diegenen die willen komen vragen we een vrolijke bloem voor Fiene mee te nemen. Daarnaast zouden wij het heel erg op prijs stellen als jullie in vrijetijdskleding komen met een roze accent.

Veel liefs, Fleur.