Op het moment dat wij, precies vier jaar geleden, de 20-wekenecho hadden wisten we nog niet dat dit de avond was waarop ons leven voorgoed zou veranderen. We waren zwanger van ons tweede kindje, een jongetje. Ondanks alle kwaaltjes genoot ik ervan om weer zwanger te mogen zijn en mijn buikje te zien groeien. Toch gingen we die avond een beetje gespannen naar het ziekenhuis voor de echo.

Hand in hand kwamen we het kamertje binnen. Deze echo was belangrijk en dat voelden we beiden. Zou ons kindje gezond zijn? Zou ik weer oneindig moeten wandelen en springen voor het juiste beeld?

Een jonge vrouw wachtte tot ik lag. Ze spoot de koude gel op mijn kleine bolle buikje en zette het echo-apparaat erop. Ze begon en ze bevestigde steeds dat het was wat ze hoorde te zien. Af en toe keken mijn wederhelft en ik elkaar aan en glimlachten we. Daarna keken we toch snel weer naar het scherm. Bij het hoofd werd de echoscopiste stiller en zei ze op een gegeven moment helemaal niets meer. Ik voelde dat de rustige sfeer omsloeg. Uiteindelijk verbrak ze de stilte en gaf ze aan dat ze even een collega ging halen.

Een oudere vrouw kwam binnen en keek uitgebreid naar het hoofd van ons kindje en maakte ook nog even een uitstapje naar zijn buik. Ze legde daarna het echo-apparaat neer en zei dat ze dit nog nooit had gezien. Dit was het moment dat ik echt onrustig werd en oogcontact zocht met mijn wederhelft, maar die luisterde naar alles wat er werd verteld over vervolgonderzoek. Van dat moment weet ik weinig meer. Ik dacht alleen maar aan dat kleine wonder in mijn buik. Het wonder waar iets niet goed mee was.

Achteraf gezien was dit het moment waarop we ons nieuwe leven binnenstapten. Of eigenlijk: dat we de volgende dag in een nieuw leven wakker zouden worden. Een leven vol vervolgonderzoeken, vragen, zorgen en uiteindelijk met verlies en heel veel verdriet.

Het besef van het nieuwe leven kwam pas na de geboorte en het overlijden van Mees. De dag van de 20-wekenecho voelt voor mij als de dag waarop ons leven veranderde. Vanaf dit moment ben ik anders naar de wereld gaan kijken en voel ik me ook anders. Een deel van mezelf ben ik kwijt. Maar door het gevoel van een nieuw leven is er ook sprake van een oud leven. Een leven waarin we relatief zorgeloos en gelukkig waren. Dat laatste zal ik niet snel meer zeggen. Dat voelt niet goed. Maar dat betekent niet dat ik dit nieuwe leven niet omarm. Alleen sta ik er nu anders in. Ergens denk ik dat ik uiteindelijk zelfs een mooier mens ben geworden. Ondanks dat er een deel van mijzelf mist en altijd zal blijven missen.

Het gebeurde vandaag, vier jaar geleden. We stapten ons nieuwe leven binnen zonder dat we dit doorhadden.

Mama van een sterretje

Diane

Over Diane

Diane de Ru, getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze beschrijft momenten waarin Mees*, haar sterrenzoon, onderdeel van haar leven en gezin is en blijft. In haar blogs wil ze laten zien hoe haar 'nieuwe' leven er na het overlijden van Mees uitziet.