Laat op de avond word ik teruggereden vanaf de OK naar mijn kamer. Ik voel me verdoofd en even twijfel ik of ik dood ben. 

Het is doodstil in de kamer waar ik binnengereden word. Mijn partner staat op me te wachten, samen met mijn ouders en schoonouders. Onze Ivy* ligt in een klein bedje, in een prachtig mandje met haar eigen kleine teddybeer. 

Veel van wat er deze dag is gebeurd kan ik me niet of nauwelijks herinneren, maar het gevoel dat ik kreeg toen ik haar zag liggen met haar beertje vergeet ik nooit meer: ik ben moeder, ik ben haar moeder. Ik ben nog nooit zo trots geweest.

Het is 31 mei 2018, de dag dat mijn leven voorgoed veranderde. Mijn beste vriendin was, na een kort bezoek, net weg uit het ziekenhuis. Ze nam kombucha en vegan chocolade mee, het ziekenhuis had nauwelijks vega opties, laat staan lekkere vegan dingen. Mijn partner ging voor het eerst in een aantal dagen even naar huis toe. “De situatie is stabiel,” zeiden de artsen. Kon hij even ontspannen, douchen in onze eigen douche en schone kleding voor ons beiden halen.

Haar hart stopte ermee

Binnen een uur nadat mijn bezoek het ziekenhuis had verlaten werd mijn partner met spoed weer naar het ziekenhuis gebeld. Ik voelde me al de hele dag niet helemaal lekker, maar de uitslagen waren continu goed. 

Tot dat moment, een infectie. Ik moest met spoed ingeleid worden, Ivy* in leven houden was geen optie meer, ze moest gehaald worden en ondanks dat ik toeleefde naar die 24-weken-grens, was 24 weken en 1 dag echt veel te klein om in leven te blijven. Een half uur voordat Ivy* ter wereld kwam, stopte haar hart ermee en was ze er niet meer. Ik werd met spoed naar de OK gereden omdat ik veel te veel bloed verloor.

Zes jaar later

Op de achterbank van de auto zit een jongetje van bijna 5. “Waarom zet je dit liedje uit mama, die is leuk!” – “Nou liefje, dit is een liedje dat ik veel luisterde toen Ivy er net niet meer was en dat maakt me soms verdrietig.” – “Ik ben ook verdrietig, want ik wil met Ivy spelen,” hoor ik vanaf de achterbank. Zit ik alsnog te janken, terwijl ik dat liedje precies om die reden oversloeg.

Niet enkel verdriet

Vandaag vieren we haar zesde jaardag en het is gek om te beseffen dat ze al 6 jaar niet bij ons is. Haar jaardag is geen verdrietige dag, het is echt een feestje, elk jaar weer. We doen moeite om er iets leuks van te maken. De ene keer gaan we uit eten, de andere keer gaan we een dagje weg, samen met Ivy’s* broertje en zusje en soms zijn we ook gewoon thuis en bakken we taart en halen we mooie ballonnen. Vaak geven we onze kindjes een kleinigheidje cadeau, het is tenslotte ons feestje.

Dit jaar gaf ik mezelf het mooiste cadeau: een herinneringspop. Zelf gemaakt, net zo groot als Ivy* was en ook met haar geboortegewicht. Het is iets wat ik al jaren wil maar mezelf nooit heb gegund en misschien vond ik het ook wel een beetje gek. Maar nu, nu heb ik mijn eigen Ivy* en is ze weer een beetje tastbaar.

 

Joyce

Over Joyce

Joyce de Vries (1989) werd in 2018 moeder van Ivy*, die na 24 weken geboren werd ten gevolge van cervixinsufficiëntie. Ze heeft nog twee kinderen mogen krijgen (2019 en 2020). Joyce is ondernemer en een groot liefhebber van videogames en haakwerkjes.