Oud en nieuw. Altijd een moment dat ik even extra aan je denk, lieve Fiene.

Weer een jaar voorbij zonder jou in mijn armen, maar nooit zonder jou in mijn leven. Het is 31 december 2021 en we tellen af: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1… gelukkig nieuwjaar! En ondanks het vuurwerkverbod schieten de vuurpijlen de lucht in. We geven onze vrienden handkusjes op ruim anderhalve meter afstand en pakken Lif en Sef eens extra goed beet. Dit jaar, 2021, moet toch echt een beter jaar worden dan 2020. De champagne wordt geopend en we proosten. We proosten op een gezond jaar.

Ik loop naar zolder, Ferre ligt in ons bed. Hij is net een half uurtje geleden in slaap gevallen. Drie jaar oud, maar voelt zich net als zijn grote broer en zus al acht. Waarom slapen, als je op mag blijven? De vuurpijlen en het carbid schieten je om de oren. Hij slaapt er doorheen. Ik kijk naar hem, onze kleine boef. Dit jaar wordt hij alweer vier jaar oud en dan mag hij naar school, naar zwemles en vriendjes mee naar huis nemen om te komen spelen. Ik voel een traan over mijn wang lopen. Fiene, mijn kleine, lieve Fiene. Nooit werd jij vier jaar oud. Nooit hoefde ik je naar school te brengen, je op te halen of speelafspraken voor je te maken. Er volgen veel meer tranen, mijn kaken doen pijn van de spanning, mijn hart huilt. Alles wat ik met jou wilde doen, alles wat ik had bedacht…het heeft allemaal plaatsgevonden, maar nooit met jou lieve, kleine Fiene.

Deze zomer word jij alweer 10 jaar. 10 jaar alweer, onze eerste tiener in huis. Wat had ik het graag gewild… een groot tuinfeest, springkussen, hapjes, kindercocktails, muziek en als afsluiting met al je vriendinnetjes in de tuin slapen. Ik had me uitgesloofd met leuke versiering, maskertjes op jullie gezichten, massages voor jullie handen, nagellak, make up en muziek. Ik had me bij het dansen ingehouden, omdat je je vast zou schamen voor je gekke moeder. Ik had het zo graag gewild, zo graag! Ik had het je zo gegund. Ik had naar je gekeken, hoe je vol plezier jouw eerste tienerverjaardag had gevierd. Er zou een traan over mijn wang zijn gerold uit liefde voor jou, van trots en van het plezier wat ervan af zou spatten die dag. Nu lopen de tranen over mijn gezicht, omdat er dit jaar geen tiener in ons huis is, geen vriendinnetjes die komen voor jouw feestje, geen felicitaties, niets.

We vieren jouw dag, elk jaar weer. Misschien dit jaar een beetje extra, een beetje groter, omdat je onze tiener wordt. Ik veeg de tranen van mijn wangen, geef Ferre een kus en loop naar beneden. Niels geeft me een knuffel en we kijken samen naar het vuurwerk, we kijken samen naar de sterren, naar onze kleine ster.

Ook dit jaar met oud en nieuw zal ik weer aan je denken, zullen er tranen vloeien. Het mag, het is goed. Mijn tranen, mijn hart, mijn hoofd…ik vergeet je nooit.

Fleur

Over Fleur

Fleur van Schalkwijk is 38 jaar, woont samen met Niels de Wilde en samen hebben zij vier kinderen. Fiene*(2011), tweeling Lif en Sef (2012) en Ferre (2017).