Blog

Word maar snel weer zwanger

Word maar snel weer zwanger

Goedbedoelde adviezen
“Word maar snel weer zwanger.” Het is een van de goedbedoelde adviezen uit mijn omgeving. Mensen weten niet wat ze daarmee zeggen. Het is alsof het even niet goed is gegaan, maar dat het volgende keer wel ‘lukt’. Dat ik dít kind verloren heb, komt niet altijd over.

Tíjn komt niet meer terug en dáár heb ik verdriet over.

Mensen proberen je moed in te spreken, kracht toe te wensen en soms op te fleuren. Maar het verdriet mag er zijn, de kracht mag af en toe ontbreken en het is vooral een kwestie van het ondergaan van emoties. Woorden doen er dan niet altijd toe of lijken misplaatst. De bedoeling is goed, moet ik maar denken. Toch raakt het me elke keer, het steekt als er gezegd wordt: ‘Straks zal het wel beter gaan, wanneer je weer zwanger bent.’ Hiermee wordt niet gedacht aan Tijn. En dát doet pijn.

lees meer...
Deze dag had er zo anders uit moeten zien

Deze dag had er zo anders uit moeten zien

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd. Onze trouwdag lijkt als de dag van gisteren maar voelt ook als een totaal ander leven. Op die fantastische dag lachte het leven ons toe. We vonden elkaar midden in Afrika en wisten vanaf de eerste dag dat het goed zat. Precies 2,5 jaar na die eerste ontmoeting, op een stralende zomerdag, gaven we elkaar het ja-woord ten overstaan van onze families en vrienden. Nog geen maand later ontdekte ik dat ik zwanger was. Het leven was mooi. We hadden geen idee van wat ons te wachten stond.

lees meer...
Ik voelde me zo kwetsbaar dat ik bijna alle contact uit de weg ging

Ik voelde me zo kwetsbaar dat ik bijna alle contact uit de weg ging


Weer naar buiten
Na het overlijden van mijn kindje voelde het alsof ik opnieuw moet leren leven. Het leven ging door, zomaar vanzelf. Ook al voelde het alsof mijn eigen leven voorbij was en tot stilstand was gekomen. Ik vond het erg moeilijk om weer stapjes in de wereld te zetten, buiten mijn eigen vertrouwde en veilige “thuis-coconnetje”. Ik voelde me zo kwetsbaar en niet klaar om ooit weer de wereld tegemoet te treden. In de buitenwereld ben je kwetsbaar, daar kun je mensen tegenkomen. Mensen die weten wat er is gebeurd, maar ook mensen die ik langere tijd niet heb gezien of gesproken. Mensen die weten dat ik zwanger was en die verwachten je met een kinderwagen te zien. Mensen die niet weten dat ik zwanger was. Was ik bang voor die mensen? Vast niet. 

Kwetsbaar
Waarom was ik dan toch zo bang om weer naar buiten te gaan? Als ik nu terugkijk naar de eerste tijd na het overlijden van ons zoontje Arthur was ik vooral bang dat ik niet wist hoe ik zou moeten reageren.

lees meer...
We vieren jouw dag, maar het voelt helemaal niet als een feestje we jou daarbij zo moeten missen

We vieren jouw dag, maar het voelt helemaal niet als een feestje we jou daarbij zo moeten missen

Een jaar zonder Sue
Het allermooiste en allerbeste dat ons is overkomen. Dat ben jij. Het is precies een jaar geleden dat je geboren werd, lieve Sue. We zijn door jouw komst voor het eerst papa en mama geworden. Het meest prachtige cadeau dat jij ons ooit hebt kunnen geven. We hebben je een jaar geleden op deze dag, en de dagen die daarop volgden, zo veel als mogelijk was vastgehouden, geknuffeld, kusjes gegeven en tegen je gekletst. We hebben de meest prachtige foto’s samen met jou gemaakt. Allemaal ergens in de hoop dat dit alles toch niet waar zou zijn. Dat het één grote en heel slechte film zou zijn. Dat het uiteindelijk allemaal wel goed af zou lopen of goed zou komen. Maar dat deed het niet. Je bleef stil…

Slechte film
Op deze dagen, naar jouw geboortedag toe, lijkt het wel alsof de wond die langzaam aan het helen was, weer volledig wordt opengerukt. Alle emoties van toen: de angsten en het heftige verdriet – ze lijken weer vrij spel te krijgen. 

lees meer...
Je kind hoort niet in je hart, maar bij je aan tafel te zitten

Je kind hoort niet in je hart, maar bij je aan tafel te zitten

De dood van Juliëtte heeft het perspectief op het leven compleet veranderd. Mijn leven, ons leven, is nooit meer hetzelfde gebleken na de dood van Juliëtte. Bergen lijken hoger te zijn, maar andere bergen zijn volledig verdwenen. 

Bevangen door verdriet
Ik worstel vaak met mijn vertekend wereldbeeld. Waar andere mensen een overlijden als ‘jong’ zouden typeren vind ik dat overlijden opeens oud… Het is geen eerlijke gedachte, ieder overlijden komt te vroeg. Ik raak bevangen door andere heftige overlijdens en vind het moeilijk om hieruit te komen. Het lijkt mij soms naar de keel te grijpen, het verdriet van anderen… Het kan mij bevangen, het gevoel oproepen van het enorme gemis van Juliëtte. De pijn die ik voel, de radeloosheid. Afgewisseld met de paniek, de volledige stilte en om vervolgens weer overvallen te worden door het intense gemis. 

lees meer...
Ik ben mama van een onzichtbare baby

Ik ben mama van een onzichtbare baby

Fiene
Ik word wakker in Niels’ armen. Samen liggen we op het opklapbedje in de kamer waar ik helemaal niet wil zijn. Hier begon mijn nieuwe leven, hier beviel ik voor het eerst, hier werd ik voor het eerst mama. Ik sluit mijn ogen, in de hoop dat ik ze nooit meer open hoef te doen. Het verdriet, de onmacht, de pijn en het niet weten wat er allemaal nog gaat gebeuren maken mij zo onwijs angstig. Mijn ogen sluiten heeft geen zin, ik open ze nog eens en zie Fiene in haar ziekenhuisbedje liggen. Ik stap uit bed en kan alleen maar naar haar kijken. Haar huidje is nog blauwer en haar lippen zijn nog zwarter geworden. Mijn tranen vallen op haar gezichtje. Waarom? – vertel mij alsjeblieft waarom! Ik snap het niet. In mijn gedachten ging een ziekenhuisbevalling altijd gepaard met een levend kindje. Daar waren alle middelen en alle mensen om mij heen om voor mijn kindje en mij te zorgen als er iets mis zou gaan. 

lees meer...
"Gelukkig was hij nog maar zo klein"

"Gelukkig was hij nog maar zo klein"

Met wat moeders, die ik op het station getroffen heb, ben ik op pad naar een lotgenotenbijeenkomst. ‘Lotgenoten’ – ik vond het altijd een stom woord. Eigenlijk koppelde ik het vaak aan zieke of gehandicapte mensen. Nu hoor ik ook bij zo’n club van lotgenoten, al ben ik niet ziek of gehandicapt. Of wel… want het voelt soms alsof een deel van mij geamputeerd is.

Verhalen delen
Onderweg vertellen we elkaar over onze kindjes. We hebben elkaar nog nooit eerder ontmoet en kennen elkaars verhalen niet. Ik vertel trots over mijn kindje. Het allermooiste jongetje, dat mij in 2015 moeder maakte. Ik merk dat ik warm van binnen word wanneer ik over hem praat.

lees meer...
Op ons leven zit een grote kras

Op ons leven zit een grote kras

“Als je je kind verliest, raak je daar niet overheen. Je blijft altijd de ouders van dat gestorven kind. Je leert wel met het verlies te leven, maar dat is iets anders dan verwerken of aanvaarden.”

Deze zin las ik vorig jaar in een interview met De Vlaamse klinisch psycholoog en rouwspecialist Manu Keirse.

“Als je je kind verliest, raak je daar niet overheen.” Deze zin doet zoveel met me. Waarom? Omdat het zo waar is.

Het is drie jaar geleden dat we afscheid namen van Benthe. Al drie jaar? Nog maar drie jaar? Wie zal het zeggen. Vaak voelt het als ‘nog maar’ drie jaar. Soms voelt het als ‘al’ ruim drie jaar. En soms doen we alsof we dat zo voelen. Want het is tenslotte al drie jaar geleden.

lees meer...