Blog

Mijn zoon is er niet meer en alles wat ik heb is een grote kist met spulletjes

Mijn zoon is er niet meer en alles wat ik heb is een grote kist met spulletjes

Tijdens de 20-wekenecho van Boris werd er een filmpje gemaakt. We kochten hem voor € 5,- met het idee hem nog eens terug te kijken. Ooit samen met Boris. Dat bleek een utopie… Eenmaal thuis hebben we hem één keer bekeken. Ik geloof met de kinderen van Ad en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Ik wil het ook niet. Ad denkt er hetzelfde over. Misschien ooit een keertje samen, maar nu voor nu doet het te veel pijn. Hij zit in een kist bij de rest van de spulletjes van Boris.

Babet, net twee, heeft het steeds vaker over “Bolis” zoals ze zo lief zegt. Soms noemt ze hem zelfs broertje. Er moeten steeds kaarsjes aan worden gestoken voor hem. Ook een hit; een baby in je buik. Er zijn wat zwangere dames om ons heen en dat vindt ze erg interessant.

lees meer...
Wij haalden onze baby op bij de achteruitgang

Wij haalden onze baby op bij de achteruitgang

Dit was hét moment waar ik zo naar had uitgekeken. We mochten naar huis met onze baby. Vanaf de eerste keer in het ziekenhuis was dit fenomeen mij al opgevallen. Pas bevallen moeders die vermoeid maar stralend van geluk door hun partner in een rolstoel uit het ziekenhuis worden gereden. Met een zware maxi-cosi op schoot en een dik ingepakte baby. Zo’n klein, schattig, slapend mensje die zich totaal niet bewust is van de wereld om zich heen. Iedereen probeert stiekem een glimp op te vangen van zo’n klein wonder. Pasgeboren baby’s hebben een enorme aantrekkingskracht. Mijn moment kwam ook. Alleen verliep het net iets anders dan bij de moeders die mij waren opgevallen.  

lees meer...
Jij bent zo sterk, jij kunt dit dragen

Jij bent zo sterk, jij kunt dit dragen

Ik wiebel op mijn stoel heen en weer. Ik ben aan het werk maar ook weer niet. Mijn gedachten dwalen af. Ik probeer mijn focus te vinden. Loop een rondje, ik ga weer zitten maar ik ben te onrustig. Juliëtte heeft vandaag bezit genomen van mijn hoofd. Van mijn lijf en van mijn bestaan. Ik kan het even niet loslaten. Ik verlang zo ontzettend naar mijn meisje. Sommige dagen zijn zo ontzettend zwaar. Soms door hele duidelijke triggers. Soms door helemaal niets.

De afgelopen weken krijgt het verdriet langzaam weer de overhand. Ik wil dit niet. Niet nu. Ik wil het doosje opendoen wanneer ik daar behoefte aan heb. Maar de controle over het doosje is nog altijd ver te zoeken. Ik moet een keer gaan accepteren dat de dagen nou eenmaal zo gaan.

lees meer...
Het was regelmatig ontzettend moeilijk om elkaar te vinden

Het was regelmatig ontzettend moeilijk om elkaar te vinden

Daar sta je dan. Met lege armen na een voldragen zwangerschap. Tijdens de hele zwangerschap keken mijn man en ik enorm uit naar de komst van onze zoon Arthur. Letterlijk en figuurlijk waren we vol verwachting. We zouden ouders worden. En dan gaat je baby “zomaar” dood. Net voordat hij wordt geboren.

“Jullie zijn wel ouders geworden hoor,” werd meerdere malen in het ziekenhuis tegen ons gezegd door alle lieve verpleegkundigen en artsen. Ik vond dat erg dubbel om te horen. Ik dacht opstandig: “Ja duh, natuurlijk zijn we ouders geworden. Ik ben mama geworden. Moet ik daar aan twijfelen ofzo?”

lees meer...
Ik wil pas in januari weer ontwaken

Ik wil pas in januari weer ontwaken

In de zomer voel ik mijn dochters bij me. Als ik door de bossen loop fladderen ze als een soort vlinders om mij heen. Heerlijk zorgeloos. En zelf ben ik dan ook zorgeloos. Tijdens de donkere dagen van december voel ik mijn dochters nog steeds. Maar ook weer niet.

December staat voor veel mensen volledig in het teken van feest en gezelligheid. Voor mij is het een belastende en zware maand. Ik mis mijn meisjes dan zo. We hadden moeten kibbelen om wie de boom mag optuigen. Stiekem alle kerstcadeautjes moeten pakken om te voelen wat erin zit en moeten tellen hoeveel pakketjes iedereen heeft. Oh wee als iemand een pakketje meer zou hebben.

lees meer...
Ik huil, van blijdschap

Ik huil, van blijdschap

Ik zie mezelf nog staan in de hal van het gemeentehuis. Drie dagen na de bevalling. Ik ben duizelig. Het klamme zweet breekt me uit en ik sta wankel op mijn benen. Eigenlijk ben ik veel te zwak. Maar ik wil dit doen. Ik móet dit doen.

We hebben een afspraak, mompel ik tegen de receptionist. Ik krijg het niet over mijn lippen om te zeggen waarvoor. We worden doorverwezen naar de wachtruimte. Gelukkig, dan kan ik even zitten. Al snel komt een ambtenaar ons halen. We worden een kamertje ingelaten. Hij condoleert ons.

lees meer...
Haar hartje hield het vier minuten vol en toen was het klaar

Haar hartje hield het vier minuten vol en toen was het klaar

Ik heb iets met cijfers en mooie datums. 11 augustus 2011 is een prachtige datum om voor het eerst moeder te worden. Drie dagen voordat ik ben uitgerekend.

Om 00.45 uur op 11 augustus 2011 werd ons meisje geboren. Een kamer vol paniek en artsen. Een huilende Niels naast mij. Er wordt van alles geroepen: “beademen, haal de neonatoloog,” “reanimeren, bel vervoer,” “adem ruis links.” Alles ging langs mij heen terwijl ik gehecht werd.

lees meer...
Google: "Baby dood 24 weken"

Google: "Baby dood 24 weken"

Wekelijks krijg ik een update van de zwangerschap app op mijn telefoon. Het kindje in mijn buik is al compleet staat er. Hij moet alleen nog groeien. Zo’n 28 centimeter en 500 gram zal hij nu ongeveer zijn. Kleine haartjes beginnen te groeien op zijn hoofdje en er zijn zelfs al wimpertjes.

Ik lees verder.

“Wacht maar tot hij daarmee wappert! Je verdrinkt in die enorme kijkers als je hem eenmaal in armen hebt.” Waarom blijf ik dit lezen?

lees meer...