Ik denk nog regelmatig terug aan juni 2017. 

Op 6 juni 2017 werd jij geboren, onze prachtige, lieve Arthur. 

Het was stil, te stil… 

Het kwam niet als een verrassing. Twee dagen daarvoor hoorden we dat je was overleden in mijn buik. Bij een check na het breken van mijn vliezen hoorden we niets, je hartje was gestopt met kloppen. 

En toch was er op 6 juni 2017 bij jouw geboorte opnieuw de schok dat je écht was overleden. 

Maar wat overheerste was het prachtige van jou ontmoeten en bewonderen hoe mooi je was. Je zag eruit alsof je klaar was om te leven. 

De geboorte, de kraamweek, het afscheid. Momenten van verwondering, van jou voor het eerst ontmoeten. Momenten van diep verdriet, rouw en ongeloof. 

De kraamweek is voorbij gevlogen. Het ging me te snel, want het was onze enige tijd samen. In ieder geval dat jij écht bij ons was. Jouw hele leven kwam voorbij in die week. Het begin en het einde. De tijd die we voor je konden zorgen, dat we naast je wiegje konden zitten en we je konden vasthouden. Het was heel anders dan verwacht en heel verdrietig en mooi tegelijk. Het was als een snelkookpan van gevoelens en emoties. 

Het definitieve afscheid aan het einde van de week door jou in je mandje te leggen en dit te sluiten, vond ik het allerheftigste van die periode. Het was definitief en het voelde voor mij alsof je opnieuw stierf. 

Op dat moment had ik het gevoel dat de kraamweek als vanzelf ging. Pas later realiseerde ik me dat het heel heftig en verwarrend was, en vond ik het niet te bevatten. Het zal wel bij rouw horen: de overlevingsstand en daarna laten indalen wat er écht is gebeurd. 

Was het maar voor altijd die week in juni 2017. Dan konden we voor altijd samen zijn en je zien en knuffelen. Stond de tijd soms maar wat langer stil. 

Nu, jaren later, had ik de tijd na juni 2017 ook niet willen missen, omdat het leven nog zoveel moois heeft gebracht.

Tijd heeft iets magisch. Hij gaat door en hij staat stil. Juni 2017 lijkt bevroren in tijd. Het is jaren geleden én het is nu, het is er altijd. Voor altijd juni 2017.

Lieve Arthur, vandaag is je jaardag, je zou nu zeven jaar zijn geworden. Ik koester je in mijn hart. Samen met jouw papa en broertje en zusje. Vandaag staan we extra bij je stil, we houden van je! 

Over Kristel

Kristel Gosens-Gaasbeek (1978): samen met mijn man Robert zijn wij de trotse ouders van drie kinderen. Arthur* (2017) onze prachtige eerste zoon die stil is geboren na een voldragen zwangerschap. Daarna hebben wij nog twee prachtige kinderen mogen krijgen, Casper (2019) en Mathilde (2020). Als ik wat tijd over heb, dan vind ik het heerlijk om uitgebreid te koken, wat te lezen of een detective te kijken. En natuurlijk er lekker op uit met het gezin!