Oudere blogs

oudere-blogs-overzicht

Vertrouwen in de arts

We zitten in de wachtkamer van de huisarts, ik ben vrij ontspannen. Onze dochter heeft koorts en is al een aantal dagen op en af niet zo lekker. We gaan bijna op vakantie, dus voor de zekerheid laten we haar nakijken. We hebben een fijne huisarts, dus ik heb er alle vertrouwen in dat ze haar goed zal nakijken.

We worden opgehaald door een jonge, vriendelijke vrouw. Er kijkt iemand mee,’ denk ik nog en ik vind dat prima. We lopen naar de spreekkamer, maar daar zit niemand anders. Ik voel een lichte paniek opkomen. Ik vraag meteen waar mijn eigen huisarts is en dan blijkt deze arts een waarnemend arts te zijn. De paniek slaat toe. Mijn eerste gedachte is: hier heb ik dus niks aan, ik weet niet of zij eerlijk is, ik weet niet of zij de waarheid spreekt, ik weet niet of zij mijn dochter echt goed nakijkt of maar wat zegt om mij gerust te stellen. Kan zij wel beoordelen of mijn dochter ziek is of misschien iets heel ergs heeft, waaraan ze misschien wel dood kan gaan?’

Want zo ging het eerder ook, toen ik zwanger was. De verloskundige zei dat alles goed was, artsen bleven maar zeggen dat het allemaal goed kon komen. Tijdens mijn eerste zwangerschap, van Boris*, maar ook tijdens de zwangerschap van Saar*, het dreigde allemaal mis te gaan. Ik wist dat het mis zou gaan en toch bleven ze maar zeggen dat het goed kon komen, tot ik in het ziekenhuis lag tijdens mijn derde zwangerschap, met Simon* in mijn buik.

De gynaecoloog maakte een echo van Simon* die toen nog springlevend in mijn buik zat. Ik wist dat het niet goed zou komen, maar natuurlijk bleef ik hopen. Vlak voordat de gynaecoloog de kamer uitliep, vroeg ik: ‘’Dokter wilt u het alstublieft eerlijk zeggen, is er nog een kans dat dit goed gaat komen?’’ Ik zag zijn aarzeling, hij keek mij aan. Ik herhaalde mijn vraag. Ik keek hem aan, zijn mond ging open en ik zag zijn lippen bewegen. ’’Ik denk niet dat het goed gaat komen, die kans is echt erg klein.’’ Het was een keiharde boodschap die mij ergens ook rust gaf, want ik wist al dat dit het antwoord zou zijn. Ik voelde dat het niet goed was, ik voelde dat ik weer te vroeg zou gaan bevallen. Hij zei alles wat ik niet wilde horen, maar hij was eerlijk. Ik kreeg geen valse hoop, maar de waarheid.

Deze boodschap heeft zo veel voor mij betekend. In mijn vierde zwangerschap heb ik me vastgeklampt aan deze gynaecoloog. Iedere week zat ik in zijn behandelkamer en iedere week zei hij dat – voor zover hij het kon zien – het er goed uit zag. Ik vertrouwde hem. Ik wist dat als het niet goed zou zijn, hij dit ook zou zeggen.

Mijn eigen huisarts was altijd nauw betrokken tijdens mijn zwangerschappen en ik heb een goede band met haar. Ik vertrouw haar en ik weet dat ook zij eerlijk is en geen risico zal nemen. Maar nu sta ik dus niet bij mijn eigen huisarts, maar in de behandelkamer van de waarnemend huisarts.

De paniek is zichtbaar, ik geef ook duidelijk aan dat ik niet blij ben met de situatie. Mijn partner seint naar me dat het goed is en dat ik een beetje rustig moet doen. Pas op dat moment kom ik weer terug in de realiteit. Ik besef dat mijn gedachten gebaseerd zijn op die eerdere gebeurtenissen, op de angst om weer een kind te verliezen.

Ik besluit dat het voor nu oké is en laat mijn dochter nakijken door de waarnemend huisarts. Gelukkig is er niets ergs, als de klachten niet verminderen adviseert ze om later in de week nog even terug te komen. Nog diezelfde dag maak ik een afspraak bij onze eigen huisarts voor later in die week. We bespreken de situatie van afgelopen week en ze kijkt onze dochter na en bevestigt wat de waarnemend huisarts ook al zei. Ik besef maar al te goed dat de waarnemend huisarts een prima arts is en dat mijn angst gebaseerd is op het verlies van mijn kinderen. Maar toch had ik deze afspraak met mijn eigen huisarts even nodig.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Met z’n vijven

“Mama, ik heb toch nog een broer! Dat is Mees, toch? En die is dood en zit in het hart op de kast, toch?” roept ons kleinste ventje zo even door de kamer. Ik ben net wakker, loop nog rond in mijn badjas en zit nog heerlijk in een wazige ochtendroes. Eigenlijk was ik onderweg naar de keuken om de broodtrommel van ons meisje klaar te maken. Toch denk ik dat het beter is om even terug te gaan naar ons kleinste ventje. Terwijl ik even in mijn ogen wrijf draai ik me om en loop de andere kant op.

Een klein jongetje van drie jaar staat al wiebelend op een stoel voor de kast van Mees. De stoel heeft hij er zelf naartoe geschoven. Hij staat rustig te kijken, maar iets in mij vind dit een beetje eng. Dus ga ik dicht naast hem staan en sla mijn arm om hem heen. We kijken een momentje samen naar alles wat er op de kast staat. Dan vertel ik hem dat hij naast zijn grote zus ook nog een grote broer heeft, Mees. Daarna vertel ik dat Mees is overleden als baby in mijn buik, maar dat hij wel hun broer is. Thuis wonen dus papa, mama, zijn grote zus, zijn grote broer en hijzelf. We zijn met zijn vijven.

Terug naar het moment dat ons kleinste ventje werd geboren.

Een heel fijn moment! Onze regenboogbaby was gezond en wel geboren. Dagenlang keek ik naar hem en knuffelde ik hem. Ik hield hem dicht bij mij.

In die periode kreeg ik regelmatig een berichtje over ons gezin van vier. Iets wat natuurlijk lief bedoeld was, maar wat me enorm verdrietig maakte. Alsof Mees er niet bij hoorde. Alsof hij er nooit was geweest.

Natuurlijk waren er ook vele momenten dat het anders ging. Zo was er een vriendin die met al onze voornamen een kunstwerk had gemaakt en ook Mees hierin had verwerkt. Dat maakte me zo blij!

We waren door de komst van ons kleinste ventje met z’n vijven. Punt.

En nu sta ik met dit regenboogmannetje voor Mees’ kast en lijkt hij ineens te beseffen dat we met z’n vijven zijn. Bij dit besef verdwijnt de ochtendroes. Dit is zo belangrijk voor mij! Dat onze kinderen weten wie hun broer Mees is en dat deze broer er helemaal bij hoort. Hoe de buitenwereld er soms ook naar kijkt, wij weten zelf hoe het zit.

Ik geef hem een dikke knuffel en til hem op. Op een ander moment zal ik hem vertellen waarom Mees in het hart zit en wie zijn grote broer was. Met ons kleinste ventje op mijn arm loop ik richting de keuken waar ons meisje het ontbijt al aan het regelen is. Ik zie de broodtrommel en weet weer wat ik van plan was om te doen. We gaan na dit mooie momentje weer door met de dagelijkse gang van zaken.

Diane, mama van een sterretje

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Al die eerste keren 

Met de aankondiging van ons eerste kindje ontstonden allerlei eerste keren. De eerste keer naar babywinkels, de eerste keer kindernamen tinderen (ja, dat is een ding), de eerste keer de familie vertellen dat ze opa, tante of nicht worden van ons kindje en hen zien veranderen door de groeiende liefde. Maar ook de eerste keer nooit meer onbezorgd leven. Ik werd voor het eerst vader en voelde dat groeien in mijn hele wezen. 

Alles zo goed mogelijk in orde willen brengen betekende bijvoorbeeld: de eerste keer naar een cursus en voor het eerst kleertjes uitzoeken voor een mensje dat je nog niet kent. Een stoere, blauwe tuinbroek met shirt voor mijn aanstaande zoon. We keken tegelijkertijd uit naar eerste keren zoals badjes, wandelingen en familiediners. 

Nog voor hij er werkelijk was kwamen er echter veel eerste keren die we nooit hadden durven, willen of kunnen bedenken. Hij overleed in de laatste 24 uur voor zijn geboorte. Daar was de eerste keer dat we moesten nadenken over het afscheid, nog voordat we hem hadden mogen zien of horen. We moesten voor de eerste keer een begrafenisondernemer kiezen, met alles wat daarbij hoort. Misschien nog wel het meest emotioneel was voor het eerst familie en vrienden vertellen dat Benja geboren zou gaan worden, maar dat hij voor altijd stil zou blijven. 

Later die dag hield ik hem vol trots en vol oergevoel voor het eerst vast en gaf ik hem aan zijn moeder. 

Sinds toen, mei 2023, is het aantal eerste keren niet meer bij te houden en terwijl ik dit schrijf, vraag ik me ook af of ik dat wel zou moeten willen. We worstelen ons door de seizoenen. We zoeken naar nieuwe lichtpuntjes. We staan stil bij hem missen en bij de liefde die daar onder ligt. 

De eerste keer op vakantie, met en zonder hem. Het voelde als thuis, maar met een andere achtergrond. De eerste keer weer naar het werk, terug naar een nieuw normaal. Het voelde als mijn kindje achterlaten. De eerste keer van elke maand de achtste dag die opdoemt en ons confronteert met het gemis. 

De eerste keer de feestdagen in december, waar je nu ineens niet naar uitkijkt. Want dat kerstdiner hadden we ons compleet anders voorgesteld. Nooit zal iedereen er zijn. 

Net als alle nieuwe vaders doe ik heel veel voor het eerst. Net als zij heb ik ook geen enkele keer de zekerheid dat dit de beste manier is. Wat ik wel weet, is dat ik net als zij, enorm trots ben op mijn kind en dat ik alles zo goed mogelijk doe voor Benja en voor mijn lieve wederhelft. 

Met vallen en opstaan voor de eerste keer alle dagen van een jaar door en

alles meemaken wat er is. Soms gaat het goed en soms niet. Dan stuur ik bij. Ervaren, leren, verwerken, doen, stilstaan, doorgaan en dan ga ik er vanuit dat het bij de volgende keren langzaam makkelijker wordt.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Hart van Nederland Reportage

Hart van Nederland uitzending 4 februari 22.35

Klik hier om de uitzending terug te kijken

 

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Hart van Nederland

Registratie geeft erkenning aan bestaan doodgeboren baby’s, maar nog veel te winnen in steun en erkenning

Inmiddels is het wettelijk al vijf jaar mogelijk om doodgeboren baby’s te kunnen registreren in het Basisregistratie Personen. Toch is dit nog lang niet overal bekend en valt er aan de manier waarop je dat als ouder online moet doen, nog heel wat te verbeteren. Hoe belangrijk de registratie is weet ook Natasja Geyteman, de initiatiefneemster van de wetswijziging. Zij verloor haar dochter Jolie die levenloos geboren werd.

In februari 2019 werd de wetswijziging succesvol doorgevoerd. Met een registratie in de BRP bestaat een doodgeboren baby ook voor de wet. Vijf jaar na de wetswijziging waarin levenloos geboren baby’s geregistreerd kunnen worden in de Basisregistratie Personen (BRP), zijn inmiddels 18.721 kinderen geregistreerd door 29.539 ouders.

Ruimte voor verdriet

Samen met andere ouders startte Natasja een petitie voor een wetswijziging. Ook columnist en schrijver Roos Schlikker en Stille Levens-bestuursvoorzitter Jeannette Rietberg, die beiden het verdriet van een sterfte rondom de geboorte meemaakten, streden voor de wetswijziging. Voor ouders kan de registratie in de BRP erkenning zijn en een mogelijkheid om ruimte te maken voor verborgen verdriet en verborgen eenzaamheid.

Met de mogelijkheid tot registratie in de BRP is al een mooie stap vooruit gedaan, maar er is nog veel te winnen op het gebied van steun, erkenning en bewustwording, aldus Stille Levens. Gemeenten kunnen hier een betekenisvolle rol in spelen.

Samenwerken

Nog niet alle gemeenten geven op een begripvolle wijze bekendheid aan de registratie en het bijbehorende verlies. Stille Levens wil hier samen met gemeenten verandering in brengen door met hen samen te werken om ouders en hun omgeving te steunen door het verlies van een baby te benoemen en te erkennen.

Ze roepen daarom gemeenten op om zich aan te melden op hun websitepagina speciaal voor gemeenten. Op deze website brengen ze onder andere in kaart hoe gemeenten informatie over de BRP-registratie op dit moment weergeven en hoe ze dit kunnen verbeteren en hoe ze een plek kunnen inrichten waar ouders hun baby kunnen gedenken.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Westerwolde Actueel

2 februari 2024

NEDERLAND – Vijf jaar na de wetswijziging waarin levenloos geboren baby’s geregistreerd kunnen worden in de Basisregistratie Personen (BRP), zijn inmiddels 18.721 kinderen geregistreerd door 29.539 ouders1. Met een registratie in de BRP bestaat een doodgeboren baby ook voor de wet. Nog niet alle gemeenten geven op een begripvolle wijze bekendheid aan de registratie en het bijbehorende verlies. Stille Levens wil hier samen met gemeenten verandering in brengen.

In februari 2019 werd de wetswijziging succesvol doorgevoerd. Onder andere columnist en schrijver Roos Schlikker en Stille Levens-bestuursvoorzitter Jeannette Rietberg, die beiden het verdriet van een sterfte rondom de geboorte meemaakten, hebben middels een petitie gestreden voor deze wetswijziging. Voor ouders kan de registratie in de BRP erkenning zijn en een mogelijkheid om ruimte te maken voor verborgen verdriet en verborgen eenzaamheid.

Oproep tot samenwerking met alle Nederlandse gemeenten
Met de mogelijkheid tot registratie in de BRP is al een mooie stap vooruit gedaan. Echter, er is nog veel te winnen op het gebied van steun, erkenning en bewustwording. Gemeenten kunnen hier een betekenisvolle rol in spelen. Stille Levens wil graag met hen samenwerken om ouders en hun omgeving te steunen door het verlies van een baby te benoemen en te erkennen.

Stille Levens roept gemeenten op om zich aan te melden op de Stille Levenspagina speciaal voor gemeenten . Op deze website brengen we het volgende in kaart, hoe gemeenten:

  • informatie over BRP-registratie momenteel op de website weergeven. Tip: belicht niet alleen de praktische kant, maar benoem ook het verdriet, zoals de Gemeente Utrecht en de Gemeente Oude-IJsselstreek.
  • aandacht besteden aan de Baby Loss Awareness Week, jaarlijks van 9 tot 15 oktober. Een week waarin wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor babysterfte.
  • een plek in kunnen richten waar ouders hun baby kunnen gedenken.

Over Stille Levens
Stille Levens is het Kenniscentrum Babysterfte. Wij geloven in de kracht van ouders. De kracht om de ingrijpende gevolgen van het overlijden van hun baby te verweven in hun leven. Wij helpen ouders bij het ontwikkelen van deze kracht die hen ondersteunt in het herstelproces. Dat doen we door informatie te delen, steun te geven en door aandacht te geven aan alles wat met babysterfte te maken heeft. Stille Levens is een stichting met ANBI-status. Ons bestuur bestaat uit ervaringsdeskundige ouders en zorgverleners uit de geboortezorg. Met onze gezamenlijke kennis en ervaring zijn we in staat uitgebreide informatie te geven. Wij zijn onafhankelijk en neutraal. Ook stimuleren we onderzoek rond babysterfte en de impact daarvan.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

ANP persbericht: oproep samenwerking gemeenten

Rotterdam, 2 februari 2024

Stille Levens | Kenniscentrum Babysterfte roept gemeenten op tot meer bekendheid en steun rond registratie levenloos geboren baby’s

Vijf jaar na de wetswijziging waarin levenloos geboren baby’s geregistreerd kunnen worden in de Basisregistratie Personen (BRP), zijn inmiddels 18.721 kinderen geregistreerd door 29.539 ouders1. Met een registratie in de BRP bestaat een doodgeboren baby ook voor de wet. Nog niet alle gemeenten geven op een begripvolle wijze bekendheid aan de registratie en het bijbehorende verlies. Stille Levens wil hier samen met gemeenten verandering in brengen.

In februari 2019 werd de wetswijziging succesvol doorgevoerd. Onder andere columnist en schrijver Roos Schlikker en Stille Levens-bestuursvoorzitter Jeannette Rietberg, die beiden het verdriet van een sterfte rondom de geboorte meemaakten, hebben middels een petitie gestreden voor deze wetswijziging. Voor ouders kan de registratie in de BRP erkenning zijn en een mogelijkheid om ruimte te maken voor verborgen verdriet en verborgen eenzaamheid.

Oproep tot samenwerking met alle Nederlandse gemeenten
Met de mogelijkheid tot registratie in de BRP is al een mooie stap vooruit gedaan. Echter, er is nog veel te winnen op het gebied van steun, erkenning en bewustwording. Gemeenten kunnen hier een betekenisvolle rol in spelen. Stille Levens wil graag met hen samenwerken om ouders en hun omgeving te steunen door het verlies van een baby te benoemen en te erkennen.

Stille Levens roept gemeenten op om zich aan te melden op de Stille Levenspagina speciaal voor gemeenten . Op deze website brengen we het volgende in kaart, hoe gemeenten:

  • informatie over BRP-registratie momenteel op de website weergeven. Tip: belicht niet alleen de praktische kant, maar benoem ook het verdriet, zoals de Gemeente Utrecht en de Gemeente Oude-IJsselstreek.
  • aandacht besteden aan de Baby Loss Awareness Week, jaarlijks van 9 tot 15 oktober. Een week waarin wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor babysterfte.
  • een plek in kunnen richten waar ouders hun baby kunnen gedenken.

1 Cijfers: registratie levenloos geboren kinderen | RvIG.

 

Over Stille Levens
Stille Levens is het Kenniscentrum Babysterfte. Wij geloven in de kracht van ouders. De kracht om de ingrijpende gevolgen van het overlijden van hun baby te verweven in hun leven. Wij helpen ouders bij het ontwikkelen van deze kracht die hen ondersteunt in het herstelproces. Dat doen we door informatie te delen, steun te geven en door aandacht te geven aan alles wat met babysterfte te maken heeft. Stille Levens is een stichting met ANBI-status. Ons bestuur bestaat uit ervaringsdeskundige ouders en zorgverleners uit de geboortezorg. Met onze gezamenlijke kennis en ervaring zijn we in staat uitgebreide informatie te geven. Wij zijn onafhankelijk en neutraal. Ook stimuleren we onderzoek rond babysterfte en de impact daarvan.

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­_________________________________________________________________

Noot voor de pers:
Wilt u meer informatie ontvangen of een interview aanvragen met Stille Levens? Neem dan contact op met info@stillelevens.nl

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Hoe kan je gedenken?

Hoewel de temperaturen buiten anders doen vermoeden, krijg ik ineens een voorjaarskriebel. De dagen worden alweer langer en voor elke schoolvakantie voel ik een opruimwoede opborrelen. Er zijn wat grotere plannen voor in huis, maar ik begin vast klein. De kledingkasten neem ik onder handen, dozen worden gevuld, speelgoed opgeruimd en ook wat leuke nieuwe planten; ik heb er helemaal zin in!

In de woonkamer valt mijn oog op de drie portretfoto’s aan de muur. Zorgvuldig haal ik de kinderfoto’s uit de lijstjes, ze zijn wel aan vervanging toe. Wat een schattige koppies.. Maar één foto blijft altijd hetzelfde. Nog altijd die baby, die niet verjaart. Waar de tijd is stil blijven staan, al bijna twaalf jaar geleden. Geen nieuwe schoolfoto, geen veranderd gezicht, geen herinneringen aan dat ene jaar

Op zoek naar een nieuwe foto in de kast, zie ik achter het vitrinedeurtje Tijns blauwe kaarsje met de auto. Ik steek het aan en zet het op tafel. Ik hou zijn urntje even in mijn handen en praat zachtjes tegen hem. De geur van de bodylotion die ik altijd had snuif ik op en denk aan toen. Die paar dagen die ik met jou kon doorbrengen. Zo kort.

Ik rangschik je foto’s en je gipsen handjes en voetjes, maak plaats voor je knuffeltje. Op deze plank staan de enige tastbare herinneringen die ik heb. Dit ‘altaartje’ is de plek die me naar jou brengt. Een fijne plek in ons huis. Het is fijn om stil te staan bij jou, om die weinige herinneringen aan jou op te halen. Want hoe gedenk ik jou? Hoe sta ik stil bij jouw bestaan? Wat kan ik doen?

Blijkbaar was dat opborrelende gevoel nodig om weer terug te komen bij jou, Tijn.

Als de kinderen ‘s middags thuiskomen zien ze het kaarsje branden en de foto staan. O ja, Tijn had zo’n ijsbeerknuffeltje. En hij was zo klein!”

En samen denken we aan jou.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Lieve Lev, opnieuw een jaar zonder jou, met jou

Ik kijk naar het vuurwerk in de lucht. De mooiste kleuren spatten uiteen. De oorverdovende knallen laten me rillen.

Het jaar is om, weer een jaar voorbij. We houden elkaar vast en kussen elkaar het nieuwe jaar in.

Na weken vol lichtjes en warmte voelt januari voor mij koud en kil. Januari is niet mijn maand. Dat is het nooit geweest.

Dat gevoel is alleen maar versterkt nadat we afscheid moesten nemen van jou, onze lieve Lev. Elk nieuwe jaar is weer een jaar verder verwijderd van jou. Opnieuw een jaar zonder jou, iets dat nooit went.

Bij de start van het nieuwe jaar komt het besef dat alle momenten weer voorbij gaan komen. Al die herinneringen op bepaalde dagen.

Gevoelens die ik opnieuw ga ervaren en gedachten die mijn hoofd weer zullen vullen.

Van de eerste echo tot het voorbereiden op een heel bijzonder jaar.

Het jaar waarin wij ouders zullen gaan worden. Het verlangen dat groeit met de dag. Het verlangen naar jou in onze armen.

Ons kindje, ons geluk.

Het zijn herinneringen aan momenten die ik me amper nog kan herinneren zonder de pijn.

Het verlangen dat omsloeg in verdriet. Die ene bewuste dag. Terwijl alles en iedereen door bleef gaan stond onze wereld stil. Die ene bewuste dag. De dag dat alles anders werd.

Er was geen wiegje dat gevuld werd in de maanden die volgden. De kleertjes bleven ongedragen in de kast. De zorgvuldig uitgekozen knuffeltjes werden niet geknuffeld en op de schommelstoel werd niet geschommeld. De feestdagen vierden we zonder jou maar met jou. Je kreeg je plek in ons gezin. Er was een kaars op een kastje, een foto aan de muur, een speciale kerstbal in de boom.

Maar bovenal waren er gemis en vier heel lege armen.

Alle dagen en herinneringen gaan weer voorbij komen. Iets dat niet stopt zolang de tijd door blijft gaan. De herinneringen vervagen steeds een beetje meer, maar het gevoel blijft.

We gaan ook dit jaar weer vol liefde tegemoet. Januari gaat voorbij en de zin in een mooi jaar wordt steeds groter.

Een jaar zonder jou, maar met jou.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Ik hou van je, lieve Simon. Voor altijd.

Het is ergens midden november, als de feestdagen nog voor de deur staan. Ik ben op zoek naar wat oude fotos voor een cadeautje. Ik heb er zin in dit jaar en voor ik het weet breekt de decembermaand aan.

Ik kijk er voor het eerst weer een beetje naar uit, maar als het zover is werkt mijn gevoel niet mee. Er landt een zware deken op mijn schouders. Ik heb een naar gevoel in mijn buik en op sommige dagen wil ik het liefste de dekens over mijn hoofd trekken.

Ik weet niet precies waarom dit gebeurt, maar onbewust weet ik het natuurlijk wel. In december is het immers bijna januari, bijna 7 januari, de geboortedag van onze lieve Simon.

Ik zoek verder naar wat oude fotos als mijn blik blijft hangen op die ene foto. Die ene foto van 6 januari 2018, de foto waarna alles anders werd. Er valt een traan op mijn scherm terwijl ik naar mezelf kijk, naar de vrouw op die foto, die nog niet weet dat twee minuten later alles anders zal zijn.

6 januari 2018

Ik lig nu twee dagen in het ziekenhuis. Na een goede controle, met een mooie hartactie van Simon in mijn buik, gaan we even van de afdeling af. Het is fijn om wat afleiding te hebben. We gaan naar het restaurant beneden in het ziekenhuis. We rollen door de gangen en hebben best lol, zo onhandig rijdend met de rolstoel en de infuuspaal. Onderweg zeggen we de mensen die we tegenkomen vrolijk en lachend gedag. Beneden bestellen we wat te drinken en wat lekkers. We maken een vrolijke foto, die we doorsturen aan vrienden en familie en schrijven daarbij dat de controle van onze baby zojuist goed was.

Maar twee minuten nadat we de foto hebben verstuurd wordt alles anders.

Ik krijg enorme buikpijn en ik wil terug naar de kamer. We laten de koffie, thee en cake staan en gaan op weg naar de lift. We rollen over de tegels van het ziekenhuis er zitten soort ribbels op de tegels waardoor ik het gevoel heb dat we op een enorme hobbelige weg rijden. Ik krijg steeds meer pijn en ik voel dat het warm wordt. Dit is niet goed, verlies ik bloed? Of is het vruchtwater? We zijn bij de lift en drukken wel tien keer op de knop, ook al heeft dit geen zin we willen dat de lift zo snel mogelijk komt. Weer op de afdeling loopt er een verpleegkundige mee naar mijn kamer. Ik wil opstaan om op het bed te gaan liggen als ik het vruchtwater langs mijn benen voel lopen. Op dat moment hoor ik niets meer van wat er om mij heen gebeurt.

Ik besef meteen wat dit betekent: we gaan ook dit kindje verliezen. Ik schreeuw het uit en zak in elkaar. Ik word op bed geholpen en de arts is inmiddels ook in de kamer. Als ik wat rustiger ben wordt er een echo gemaakt. Ik kijk naar het scherm en zie het meteen: er is geen vruchtwater meer, het is helemaal mis. Het hartje van Simon klopt, maar hij heeft geen enkele kans meer. Ik ga veel te vroeg bevallen en Simon heeft hierdoor geen enkele kans. Diezelfde avond overlijdt Simon en de volgende dag op 7 januari wordt onze lieve Simon geboren.

Ik veeg de tranen van het scherm en kijk weer naar de foto van mezelf van zes jaar geleden, vlak voordat de bevalling zich te vroeg aandiende. Ik kijk in mijn ogen, die daar nog niet weten wat er de komende uren gaat gebeuren.

Toen Simon geboren werd stortte mijn hele wereld in. Hoe kon dit gebeuren? Wat was er mis met mij? Ik wist niet of ik het aankon, eigenlijk dacht ik op dat moment dat ik het niet aan kon. Kon ik maar tegen mij jongere zelf op de foto zeggen dat het uiteindelijk zou lukken om de draad weer op te pakken. Misschien niet zoals vroeger, en soms ben ik de draad echt nog weleens eventjes kwijt, maar ik vind hem altijd weer. Stapje voor stapje en dag voor dag.

Het is nu zes jaar geleden dat we ook Simon verloren. Zes hele jaren zonder Simon bij ons, maar ook zes jaren waarin Simon zijn eigen plek in ons leven heeft gekregen. Ook al is hij niet hier, hij hoort er altijd bij.

De weken voorafgaand 7 januari zullen altijd wat met mij blijven doen. Ik zal nooit meer dezelfde zijn, maar dat is oké. Op 7 januari krijg ik weer wat meer lucht, dan is het zijn dag en dat is een fijne liefdevolle dag, de dag van Simon.

Ik hou van je, lieve Simon. Voor altijd.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Zorgvuldig haal ik de kerstballen uit de boom.

De maand december ligt weer achter ons. De maand van familie, gezelligheid en samenzijn. De maand die ik beter kan omschrijven als de maand van gemis, pijnlijke reclames en confrontaties. Ik neem de letter F voorzichtig uit de boom en wikkel deze in keukenpapier. De F van onze kleine, lieve Fiene.

Straks wandel ik naar je grafje, waar ik na de begrafenis elke ochtend en elke avond kwam. In de ochtend om je goedemorgen te wensen en in de avond om je welterusten te zeggen. Ik wandel naar je grafje om jouw kerstboom op te ruimen. Het grafje waar ik nu naar toe ga als ik daar behoefte aan heb. Soms elke dag, soms weken niet. De tijd heelt alle wonden”, zeggen ze dan. Je moet het een plekje geven. De tijd heelt helaas niet alle wonden, het wordt wel anders. En dat plekje heb je een week na je overlijden gekregen. Het plekje waar je begraven ligt. Je bent verweven in mijn leven als mijn oudste dochter die voor altijd mijn kleine meisje blijft.

Zodra ik wakker word op nieuwjaarsdag voel ik mij veel lichter. Gek eigenlijk, want op oudejaarsdag wandel ik naar mijn vader om een flink aantal oliebollen en appelbeignets zo uit de frituurpan op te smikkelen. Toch geeft het aanbreken van de maand januari mij rust. Ik voel mijn spieren weer langzaam ontspannen.

Het gemis is er elke dag. Elke dag een beetje anders. Soms wat minder en soms vol trots. Soms veel en soms ondragelijk. Soms met tranen en soms met een glimlach. Het maakt niet uit, het gemis mag er zijn. Het gemis zorgt ervoor dat je voortleeft in mijn gedachten, in mijn hart en in mijn leven.

Zorgvuldig haal ik de lichtjes uit de boom en breng ik de boom naar buiten. Het gewone, iets minder confronterende leven tegemoet.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Een dag speciaal voor jou

Buiten is alles alweer helemaal gezellig. Overal zie je lichtjes en je voelt de kerststemming in de lucht hangen. Heerlijk de kerstboom optuigen, mijn man voor het karretje spannen om alle lichtjes in de tuin op te hangen en vanaf 6 december non-stop kerstmuziek.

Sinds een paar jaar is hier een taakje bijgekomen. We tuigen tegenwoordig een kerstboompje op bij het graf van Saar. Saar heeft haar eigen boompje met lichtjes op een timer, dat we jaarlijks terugplaatsen,. Het eerste jaar was het snoer te lang en was het dus ook veel te veel licht, daar stonden we samen zo om te lachen.

Kerst is voor ons niet meer hetzelfde. Niet alleen omdat wij nooit helemaal compleet zijn, maar ook omdat 23 december de dag van Saar is. De dagen daarnaartoe voelen zwaar, maar ook vol liefde. Drie jaar geleden liep alles anders en hebben wij kerst in het ziekenhuis en thuis onder een deken doorgebracht. De kerstboom ging de eerste dag dat ik thuis was de deur al uit.

Inmiddels, drie jaar later, is er veel veranderd. Gijs is geboren en over een maand zal ons derde kindje geboren worden. Het gemis rondom Saar is nog steeds enorm en dat is zeker in deze periode van het jaar weer extra voelbaar. Alsof het litteken op mijn hart extra trekt in december. We hopen dat 23 december een dag wordt die wij gaan vieren. Met de kindjes leuke dingen doen, zoals je dat doet met een verjaardag. Een dag met een lach en een traan. Een dag speciaal voor Saar.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Zorgen voor liefde en verdriet

Ik kan niet meer voor onze dochter Saar en zoons Boris en Simon zorgen. Maar ik moet wel zorgen voor de liefde en het verdriet die ik voor hen voel.

Vandaag mag mijn nichtje afzwemmen voor haar A-diploma en ik wil als verrassing gaan kijken. Ik knip een stuk cadeaupapier van de rol en pak het cadeautje voor mijn nichtje in. Ik moet opschieten want ik ben al laat. Gelukkig is het zwembad dichtbij en ben ik er zo. Tijdens het inpakken flitsen er opeens gedachten door mijn hoofd. Als Saar nu nog geleefd zou hebben zou zij ongeveer dezelfde leeftijd hebben als de kinderen die nu mogen afzwemmen. Zou Saar dan ook hebben afgezwommen?

Ik denk aan Saar. In gedachten zie ik haar voor me in haar schattige badpak, versierd met leuke ruches. De gedachten razen door mijn hoofd, maar ik geef er geen aandacht aan, ik heb tenslotte haast.

Een paar minuten later zit ik op de fiets. Mijn benen voelen zwaar en mijn hart klopt in mijn keel. Ik voel een kriebelend druppeltje zweet over mijn lijf lopen. Wat raar, zo warm is het toch niet? Het voelt alsof ik al een hele tijd hard aan het fietsen ben, maar ik ben pas net een minuut onderweg. Als ik bij het zwembad aankom, zie ik een flink aantal auto’s en fietsen staan. Iedereen is al binnen, het is stil, alleen het geluid van mijn voetstappen over het grindpad zijn te horen. Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is. Ik ben nog op tijd. Ik pak mijn cadeau en loop naar de ingang. Als ik de deur opentrek komt de geur van chloor mij tegemoet.

Dan laat ik de deur met een klap dichtvallen. Ik draai ik me om en loop over het grindpad weg van het zwembad. Ik voel hoe de steentjes door mijn dunne schoenzolen heen prikken tot ik weer bij mijn fiets ben. Zonder na te denken stap ik op mijn fiets en rijd ik naar huis. Het gaat bijna vanzelf.

Eenmaal thuis steek ik mijn hand in mijn jaszak waar mijn huissleutel in moet zitten. Ik voel, maar er zit niets. Ook dat nog, ik ben mijn huissleutel vergeten. Met de zoute smaak van mijn tranen in mijn mond bel ik mijn partner. Gelukkig is hij met onze dochter om de hoek van de straat en zijn ze binnen een paar minuten thuis. Hij vraagt waarom ik al thuis ben en niet in het zwembad. Ik weet het niet, maar ergens weet ik het misschien wel. Het lukte niet, ik kon het niet. Een zaal vol met kinderen die misschien wel vriendjes of vriendinnetjes van Saar geweest zouden zijn. Een zaal vol, maar vooral een zaal zonder Saar. We kletsen over onze lieve Saar en over Boris en Simon.

Eigenlijk werd ik tijdens het inpakken al overvallen door mijn verdriet. Ik kan niet meer voor onze dochter Saar en zoons Boris en Simon zorgen, maar ik moet wel zorgen voor de liefde en het verdriet die ik voor hen voel. Nu ik ruimte aan de liefde, het gemis en verdriet geef, krijg ik letterlijk meer lucht.

We gaan nu samen naar het zwembad. We zijn nog net op tijd om het einde van de les door het raam te zien en we wachten bij de uitgang tot ons nichtje trots met haar zwemdiploma naar buiten komt. Wat een verrassing, dat we daar staan met een cadeau! De volgende keer lukt het mij vast weer om gewoon naar binnen te gaan.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Feestdagen

De feestdagen komen eraan. Ik moet blij en gezellig zijn… maar vaak ben ik dat niet.

Het weer wordt onstuimiger en ik word onrustiger. Ieder jaar weer opnieuw.

De feestdagen komen eraan. Wat zijn het er veel. Ik realiseerde mij eigenlijk nooit zo goed dat de ‘ feestdagen’ voor zoveel mensen ook heel moeilijke dagen zijn. Het woord ‘feestdag’ impliceert in mijn ogen ook dat ik dan blij en gezellig moet zijn, maar vaak ben ik dat helemaal niet.

Ik vind de ‘feestdagen’ sinds Juliëtte er niet meer is helemaal niet zo’n feest. Het zijn eerder rouwdagen. Alsof die er nog niet genoeg in het jaar zijn.

Ik herinner mij de eerste Sinterklaas nadat Juliëtte was geboren en overleden nog zo goed. Ik stond daar met mijn twee levende kinderen in de menigte. Overal lachende en blije gezichten. Overal baby’s. Overal geluk. Ik voelde mij steeds zieker en zieker worden.

Kon dan niemand zien dat ik helemaal niet blij was? Dat ik zo ongelofelijk veel pijn had van het gemis van het kindje, dat hier bij ons in de kinderwagen had moeten liggen? Zagen ze dan niet dat ik alleen een masker had opgezet voor de kindjes die ik bij mij had? Ik wilde het wel uitschreeuwen: “Ik heb nóg een kindje! Zien jullie niet dat ik haar mis?”

Maar nee, daar was het niet de plek en de tijd voor. Ook al voelde ik zelf het bloed uit mijn gezicht wegtrekken, was ik lijkbleek, ik had kennelijk een enorme glimlach op mijn gezicht staan. Ja, het leek voor de buitenwereld alsof ik het feestje meevierde, want zo hoorde het… vieren op een feestdag.

Ik ervaar de intocht, het schoentje zetten en het dichten nog steeds als pijnlijk. Na zeven jaar weet ik ook niet meer zo goed wat ik voor Juliëtte op deze dagen moet kopen. Voorheen kocht ik babydingetjes voor haar. Een kerstbal, een konijntje onder de kerstboom, een beeldje van een engeltje voor in de kast. Maar de kasten worden voller en het besef dat zij niets met de cadeautjes doet wordt steeds duidelijker. Ik worstel ermee. Niets voor de Sint voor mijn allerliefste meisje-bij-de-sterren kopen is geen optie, maar als ik dan weer in de winkel sta te draaien, te twijfelen, na te denken… voel ik mij weer verslagen. Want tja, wat koop je voor een kind dat er niet meer is?

Ondertussen gaan de gedachten in mijn hoofd op en neer. Voor de andere kinderen kijken we het Sinterklaasjournaal. Juliëtte zou 7 zijn geweest. Het laatste jaar wellicht dat ze in de Sint zou geloven. Opnieuw gaan alle ‘wat als’-vragen door mijn hoofd. Het is zinloos en ik doe mijzelf iedere keer weer meer pijn door mij af te vragen hoe ze zou zijn, wie ze zou zijn. Ik besluit dat ik op dit moment alleen de schoencadeautjes ga kopen. Het kopen van alle cadeautjes voor de kinderen is te pijnlijk.

Nog niet vandaag. Ik ben er nog even niet klaar voor. Schoentje zetten, nee, dat kan ze echt niet. Ze heeft immers nooit schoenen gehad. Morgen is een nieuwe dag. Dan ga ik weer nadenken over hoe dit jaar de Sint eruit moet zien.

lees meer...
oudere-blogs-overzicht

Onzichtbaarheid van jouw bestaan

We lopen door een stadje en bekijken wat winkels. Ik kan het niet laten om ook even tussen de meisjeskleding te snuffelen. Ik zie allemaal schattige jurkjes en rokjes hangen. Oh, wat had ik die toch graag gekocht.

De dagen erna blijft er gek gevoel achter, waar ik eigenlijk geen vinger op kan leggen. Iedere dag dat we langer op vakantie zijn kom ik steeds een beetje dichter bij dit gevoel. En dan komt het toch ook weer binnen als een bom. De pijn, het verdriet en de rouw om jouw gemis. Ik blijf me erover verbazen dat ik dit gevoel dus toch met momenten weg blijf stoppen. En ja, weer op een moment van rust kan ik het pas toelaten. Ik durf te zeggen dat door de komst van onze zoon de scherpe randjes er wel af zijn. We genieten intens van alle momenten als kersvers gezinnetje.

Maar daar ligt dan voor mij ook hetgeen wat het als een bom in laat slaan. Een kersvers gezinnetje, dat is hoe de buitenwereld het zal zien. En dat, terwijl ik iedere dag juist struggle met de onzichtbaarheid van jouw bestaan.

Het is soms zo moeilijk om hierin de balans te vinden. Ik heb zoveel fijne momenten, waar ik eindelijk van kan en mag genieten. Maar aan de andere kant zijn de pijn en het verdriet van het missen er ook iedere dag. En juist die fijne momenten maken het soms ook weer zo enorm pijnlijk. En die onzichtbaarheid, die vind ik soms misschien nog wel het moeilijkst.

Iedere keer als het me toch weer overvalt hoop ik dat ik een volgende keer eerder toe ga geven aan het gevoel. Zou ik dat nog ooit gaan leren? Of is dit dan toch hoe rouwen gaat? Jouw verlies en het gemis gaan de rest van ons leven met ons mee.

lees meer...