Blog

Daar lig je dan, in een bedje vlakbij. Door de keizersnede kan ik nauwelijks bewegen, maar het is het allemaal waard. Ik kan niet stoppen met kijken hoe mooi je bent. Maar ook kan ik niet stoppen met controleren of je wel ademt. Wat een verschil met de geboorte van je zus. Dat was ook een keizersnede, maar daar moest ik onder narcose waardoor ik niets van de geboorte heb meegekregen. Nu zag ik je geboren worden en we hoorden je huilen. Wat een geluk!

En precies dat gevoel van geluk heeft er in de eerste weken van je prille leven ook voor gezorgd dat een enorm schuldgevoel me heeft overvallen. Want hoe kan ik me zo intens gelukkig voelen, als je zus er niet meer is? Hoe kan dit geluk overheersen als ik ruim 1,5 jaar geleden me zo diepongelukkig voelde, toen we afscheid moesten nemen van Lieke? En rationeel kan ik bedenken dat het naast elkaar mag bestaan, dat we gelukkig mogen zijn dat jij er bent en voor altijd verdrietig omdat we Lieke moeten missen. Maar deze gevoelens zijn zo groot, dat het meer tijd nodig heeft om ratio en gevoel op één lijn te krijgen.

Behalve schuldgevoelens is er ook een angst bijgekomen. De angst dat de buitenwereld Lieke vergeet. Natuurlijk is er opluchting en blijdschap dat alles dit keer goed gegaan is en dat je er bent, en dat gevoel overheerst ook bij de mensen om ons heen. Maar daarmee groeit bij mij ook het gevoel dat mensen verwachten dat we nu weer gelukkig zullen zijn en dat het verdriet naar de achtergrond gaat. Dat we ons kunnen focussen op iets moois en kunnen vergeten wat ons is overkomen. Alsof jij je zus vervangt. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Je lijkt wel sprekend op je zus, maar jij bent jij. Je bent geen vervanging, maar een ontzettend gewenste toevoeging aan ons gezin. Het gezin waarin Lieke ons ouders heeft gemaakt en een gezin waarin we voor jou mogen zorgen. Twee ontzettend knappe dochters waar ik heel erg trots op ben. En ik voel me gelukkig met jou, maar ik zal me altijd verdrietig voelen om het gemis, om alles wat we niet hebben mogen ervaren met Lieke. Dat gevoel zal nooit meer weggaan en dat gevoel is nu misschien nog wel sterker aanwezig dan ooit.

Ik kan de mensen soms horen denken: “Gelukkig heb je nu een dochter om voor te zorgen.” En natuurlijk zijn we dolgelukkig met de geboorte van onze tweede dochter. Maar ik hoop dat de mensen snappen dat het verdriet blijft. Als iemand zijn moeder verliest, zeggen we toch ook niet: “Maar gelukkig heb je je vader nog”? Dankbaar zijn voor wat we hebben en verdrietig zijn om wat we missen, dat kan naast elkaar bestaan.

“Nog nooit waren verdriet en geluk zo met elkaar verweven, intens gemis en stralend nieuw, beide met al onze liefde omgeven”. Een klein stukje tekst van het geboortekaartje. En deze tekst beschrijft precies hoe het voelt. Gelukkig met jou, maar voor altijd met een randje rouw. Al had ik na het overlijden van Lieke niet gedacht dat ik ooit nog een gevoel van geluk zou ervaren.