Lieve Lieke,
Vandaag, 23 januari, is jouw dag. Twee jaar geleden werd je geboren. Niet op de manier die we voor ogen hadden, maar we gingen jou ontmoeten en daar hadden we zoveel zin in! Met enthousiasme en zenuwen gingen we naar het ziekenhuis, niet wetende in wat voor rollercoaster we terecht zouden komen en dat we dertig uur later in een ander ziekenhuis afscheid van je moesten nemen.
Lieve Lieke, wat heb je ons veel geleerd. Je hebt ons papa en mama gemaakt. De mooiste titel die we ooit hebben gedragen. En wat zijn we daar ontzettend trots op. En wat zijn we overstroomd met liefde die we voelen voor jou, elke dag opnieuw.
Maar met al die liefde kwam ook zoveel verdriet. Want hoe ben je in staat om als ouder afscheid te nemen van je kind? Het eeuwige schuldgevoel: wat hebben we verkeerd gedaan? Waarom moet ons dit overkomen? En hoe heb ik als ouder jou kunnen begraven? Je mandje in de koude grond gezet en er zand overheen geschept? Nachtenlang werd ik wakker met een beklemmend gevoel en de gedachte en de drang om naar de begraafplaats te gaan en je op te graven, want ik kan je toch niet alleen in die koude grond laten liggen?
En toch, we hebben het gedaan. Omdat ik wist dat het moest. Maar ik zou alles doen om het terug te kunnen draaien. Helaas gebeuren er nog veel te vaak dingen waar we niet mee willen dealen, maar waar we wel mee moeten dealen.
En met het afscheid van jou, kwam nog zoveel meer afscheid. Het afscheid van wie we waren als mensen, want we wisten ook dat we nooit meer hetzelfde zouden zijn. Het afscheid van een compleet gezin, het afscheid van ons toekomstbeeld, het afscheid van mensen die niet met onze rouw konden omgaan, het afscheid van vertrouwen in mijn lichaam en zelfs een stukje afscheid van vertrouwen in de wereld. Want wat ben ik boos geweest op de oneerlijkheid, waarom mag jij niet opgroeien in een liefdevol gezin, terwijl er zoveel kinderen liefde missen?
Ook ervaar ik soms jaloezie. Vooral naar mensen die dit gevoel van rouw niet kennen (en er dan wel een mening over hebben). En we gunnen niemand dit gevoel, maar onszelf ook niet. Daarom zou het soms zo fijn zijn als mensen voor even konden voelen hoe het is, zodat ze begrijpen hoe het voelt voor ons. Hoe het voelt om verder te leven met een gat in je hart en een brok in je keel. Maar een van de dingen die ik de afgelopen twee jaar heb geleerd is dat mensen het niet hoeven te begrijpen om begripvol te kunnen zijn. En wat ben ik dankbaar voor de mensen die nog iedere dag begripvol zijn.
Maar lieve Lieke, van alles waar we de afgelopen twee jaar doorheen zijn gegaan is het allerbelangrijkste de liefde die we voor je voelen en die je ons hebt gegeven. Elke dag mis ik je een beetje meer. En hoewel ik twee jaar geleden fysiek afscheid van je heb genomen, zal ik je altijd bij me dragen. Je bent voor altijd een onderdeel van mij en van ons gezin. Vandaag vieren we jou en de liefde die je ons hebt gegeven. En dat zullen we elk jaar blijven doen. Totdat we weer samen kunnen vieren.
Twee jaar liefde, tot in de eeuwigheid.
Over Anja
Anja (1994) is getrouwd met Marc. In 2024 werden ze voor het eerst trotse ouders van Lieke* maar door zuurstoftekort rondom de geboorte, veroorzaakt door een ontsteking in de navelstreng, moesten ze na een dag afscheid nemen. In 2025 is dochter Veerle geboren. Samen met hond Ziva wonen ze in Rijssen.