Daar gaat ze dan… Mijn jongste gaat sinds kort ook naar school. Onze middelste zoon zit nu alweer in groep 3. Wat vliegt de tijd en wat een mijlpalen allemaal. Apetrots!
En onze eerste zoon, die eigenlijk de oudste had moeten zijn, stil geboren, blijft voor altijd stil. Al spreekt hij in mijn hart, hij is stil voor de rest van de wereld.
Bij alle stappen die mijn andere kinderen mogen zetten, komt het gemis eigenlijk altijd zo vanuit het niets weer terug. Of bij fijne momenten die we als gezin samen meemaken, zoals Kerst of een vakantie. Zo zie je maar weer dat blijdschap en verdriet heel dicht bij elkaar kunnen zijn. Qua gevoel liggen deze emoties werelden uit elkaar, maar ze zijn verenigd in de liefde voor al mijn kinderen.
En toch ben je er altijd bij, lieve Arthur. Bij alle grote en kleine stappen die je broer en zus wel mogen maken. In liefdevol verdriet om wat niet is. Wat hadden wij ook graag met jou hand in hand naar school willen lopen en je met je vriendjes en vriendinnetjes zien spelen. Met drie kindjes was de chaos in de ochtendspits vast nog veel groter geweest, maar dan was het compleet geweest.
Ik probeer me toch altijd nog voor te stellen hoe het zou zijn met jou erbij en in mijn gedachten zie ik hoe jij die stappen zou hebben gemaakt…
Lieve Arthur, loop voor altijd maar mee in onze levens. Je bent overal waar wij gaan. In onzichtbare pracht. In oneindige liefde. In stille trots.