Na een leesklusje voor mijn werk verdienen mijn hersenen een kleine dopamineshot en ik open mijn social media. Ik scroll een beetje en dan blijft mijn blik hangen bij een foto die mij direct raakt. Het is een foto van een man en een vrouw die in een crematorium vlak bij de oven staan. Hij met een arm om haar heen, zij met haar gezicht in een dekentje. De foto komt keihard binnen.
Ik voel een brok in m’n keel ontstaan en voor ik er erg in heb, rolt er een traan langs mijn wang. Ik loop naar het toilet en sta mijzelf een minuutje vol emoties en flashbacks toe. Naar dat afscheidsmoment van Julia. Hoe ik met mijn oudste dochter achter mijn man en stiefzoon aan liep, die het kleine kistje droegen. Hoe ik verslagen en wanhopig van het grafje met mijn kindje erin wegliep. Ik verbijt de innerlijke pijn die de herinnering oprakelt en herpak me. Droog mijn tranen en loop beheerst terug naar mijn werkplek. Gelukkig, niemand die iets heeft gemerkt.
Althans, gelukkig… Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar mijn vorige baan waar mijn collega’s getuige waren van mijn steeds boller wordende buik en we met elkaar uitkeken naar de geboorte van mijn baby. Hoe zij lief en intens meeleefden met het verlies van Julia. Een veilige vertrouwde omgeving was het toen ik na haar overlijden langzaam en voorzichtig wat uurtjes kon opbouwen; ik was welkom met al mijn verdriet. Helaas moest ik daar door bezuinigingen weg. Wat een extra verdriet en onzekerheid gaf mij dat.
Ik ben dus nog niet zo lang werkzaam bij mijn huidige baan en na het verlies van Julia voelt deze nieuwe plek met collega’s die mij niet goed kennen heel kwetsbaar. Stom, omdat mijn collega’s zo weinig weten van mijn leven en ik het echt nog heel lastig vind om uit mijzelf persoonlijke dingen te vertellen. Vermoeiend ook, om weer sociaal te zijn; ik ben gewoon echt heel slecht in smalltalk. Na het overlijden van Julia lukt me dit nóg minder goed. Met als resultaat dat ik me vaak buitengesloten voel, terwijl dat heus niet de intentie van mijn collega’s zal zijn. En heel soms maakt het me ook een beetje kwaad. Waarom moet werk zo gecompliceerd zijn tegenwoordig?! Naast alle andere dingen in het leven die zo freaking moeilijk zijn, voelt ook het werk soms ontzettend complex.
Wanneer ik me rot voel en liever een uurtje thuis uithuil voor ik naar kantoor rij, durf ik dat niet tegen mijn manager te zeggen. Wanneer een collega met oprechte interesse vraagt hoe mijn weekend was, vind ik het moeilijk om te zeggen dat ik naar de begraafplaats ben geweest en dat best verdrietig vond. Wel vertel ik over hoe lekker ik heb gegeten in dat ene nieuwe restaurant, maar niet over hoe eenzaam mijn man en ik ons soms voelen omdat niemand écht begrijpt hoeveel zeer het doet om te rouwen om je kind.
Och, we maken het onszelf zo moeilijk in het leven. Waarom niet gewoon tegen mijn collega’s vertellen over de indrukwekkende foto die ik zag? Ik ben er stiekem van overtuigd dat ze dit heel waardevol zullen vinden. Ik adem diep in en besluit om ze bij de volgende ronde koffie gewoon in vertrouwen te nemen. Zal ons allemaal goed doen, daar ben ik van overtuigd.
Over ischa
Ischa (1983). Verloofd met Oskar. Stiefmoeder van Brian (2008) en moeder van 2 dochters: Ella (2015) en Julia (2024). Julia werd na een hele pittige bevalling met een spoedkeizersnede gehaald, en overleed na 3 dagen als gevolg van zuurstoftekort.