Blog

Ik betrap mezelf erop dat ik een vrolijk liedje aan het neuriën ben. Ondertussen sta ik cadeautjes in te pakken want het is een feestelijke dag, ons neefje is geboren! Automatisch gaan mijn gedachten terug naar exact twee jaar geleden, want toen namen we op deze datum definitief afscheid. Het contrast is groot.

Exact twee jaar geleden stond ik mijn dochter te begraven, stonden we letterlijk zand te scheppen op het mandje waarin ons mooie meisje lag. En nu, precies twee jaar later, sta ik cadeautjes in te pakken voor een pasgeboren baby. Een prachtig ventje dat ontzettend welkom is in onze familie.

En toch schuurt het soms. Want waar iedereen opgelucht was dat de jaardag en sterfdag van Lieke waren gepasseerd voordat ons neefje werd geboren, is ook deze datum voor altijd beladen voor mij. Op deze dag gaan de herinneringen naar de afscheidsdienst, naar het liedje ‘Zo Mooi’ van Bløf en ‘Toch hoor jij er altijd bij’ van Paul de Leeuw. Liedjes die ik sindsdien eigenlijk nooit meer heb geluisterd. Ook omdat ik mezelf wil beschermen tegen een tranendal dat los gaat komen als ik deze liedjes opzet. Dus voor nu houden we het vaak bij ‘Everglow’ van Coldplay, een liedje dat zowel verdriet als troost brengt. Want: “This particular diamond was extra special” beschrijft hoe bijzonder ons meisje is.

Deze dag brengt dus extra veel emoties. Een dag waarop enerzijds vooral het verdriet naar boven komt, de gevoelens van onmacht en de boosheid op de oneerlijkheid van het lot. De emoties waarin je adem stokt en je voor even het gevoel krijgt dat je het ook prima vindt als je eigen hart óók stopt met kloppen. Maar vanaf vandaag zal deze dag ook altijd iets moois brengen. Het nieuwe leven dat zó welkom is en dat in liefde zal opgroeien. Daarvoor pak ik met alle liefde cadeautjes in.

En misschien is het ook wel een teken van ons meisje. Dat ze wil laten weten dat ook op de meest verdrietige dagen er vrolijke momenten mogen zijn. Dat op de meest koude dagen er ook een gevoel van warmte zal zijn. Dat op de meest donkere dagen er ook lichtpuntjes zullen zijn, al moet je daar soms naar zoeken.

Het brengt voor nu in ieder geval alle emoties bij elkaar. Het immense verdriet om ons meisje en de intense dankbaarheid voor een gezond neefje. En daarbij de soms harde waarheid dat het leven doorgaat, en dat dat voor andere mensen sneller gaat dan voor ons. Dat het verdriet naar de achtergrond verdwijnt, maar er tegelijkertijd voor altijd is, en soms als een boemerang terugkomt. En dat al die emoties zijn terug te leiden naar liefde. Maar soms is het ook heel erg logisch om even boos te zijn op alles en iedereen, omdat het voor altijd oneerlijk is.