Mom guilt. Wat mij betreft het woord van het jaar. Al een paar jaar. En blijkbaar niet voor mij alleen, want uit recent internationaal onderzoek blijkt dat 94 procent van de moeders dit gevoel herkent. Voor mij is mom guilt kort samen te vatten als: het schuldgevoel en de twijfel of je “het” wel goed genoeg doet. En wat “het” dan precies is, dat is voor iedereen anders. Het heeft ook alles te maken met de verwachtingen die je hebt en het moment waarin je leeft. Het schuldgevoel heeft vaak te maken met dingen rondom het moederschap die je moet laten of juist moet doen ten behoeve van jezelf.
Ik kan me over de meest uiteenlopende zaken schuldig voelen. Soms voel ik me schuldig dat ik de oudste één keer in de week bij mijn ouders laat slapen, of dat ik geen verse hapjes maak voor de acht maanden oude baby. Ik voel me rot als ik ga sporten in het weekend, terwijl ik die anderhalf uur ook bij mijn kinderen kan zijn. Of als ik uit eten ga met een vriendin en daarom thuis niet mee-eet. Ik voel me rot dat ik het huishouden niet op orde heb en mijn kids misschien iets vaker tv laat kijken dan dat ik zou willen. En dan gaan ze ook nog naar de kinderopvang, omdat ik wil werken.
En ik weet dat ik mijn best doe. De basis staat, de kids komen niks tekort en tijd voor mezelf is geen luxe maar een must. Maar het blijft een gevoel en dat is soms heel moeilijk uit te leggen of te relativeren.
Daarnaast voel ik me niet alleen rot over de praktische zaken in het dagelijks leven, maar ook over de diepere emotionele zaken. Zoals mijn zwangerschap van Amy, waarin ik helemaal niet bezig was met het nieuwe leven dat in mij groeide, maar met het leven waar ik afscheid van moest nemen. Ik voel me zo schuldig dat ik toen zo druk was met rouwen dat ik vaak bang ben dat er daardoor afstand is ontstaan tussen mij en mijn dochter. Je leest vaker dat regenboogkinderen het gevoel hebben het verloren kind te moeten vervangen. Dit is natuurlijk helemaal niet wat ik wil.
Maar ook naar Ravi voel ik me schuldig. Hoe kan het dat ik niks heb gevoeld? Of heb ik niet goed naar mijn lichaam geluisterd? Waarom was ik zo druk die laatste weken? Ik voel me zo schuldig dat ik niks voor hem heb gedaan. Want wat had ik graag voor hem gezorgd! Alles wat we voor de meiden doen, hadden we zo graag voor hem gedaan. En dan staan al die praktische zaken weer even op de achtergrond. Want ondanks het schuldgevoel ben ik alleen maar super dankbaar dat zij hier bij mij zijn. En dat ze gezond zijn.
Mom guilt loopt als de aderen door mijn lichaam. Tegelijkertijd klopt dankbaarheid als mijn hart en pompt hij met al zijn kracht de verlichting in het leven.
Over Patricia
Patricia Vos is 32 jaar en moeder van Ravi Fox* ('21) en Amy Fox ('22) en woont samen met haar vriend en dochter Amy in een nieuwbouwhuis in Waddinxveen. Samen met haar gezin, familie en vrienden probeert ze het leven te vieren. Ze schrijft over de allerlaagste dingen waar zij als moeder met/zonder kind tegenaan loopt of beleeft.