Het is een dag als iedere andere dagen. Tenminste, zo word ik wakker. Toch is het geen gewone dag. Dit is de dag waarop we zeven jaar geleden uitgerekend waren van Mees. De dag die ons in het vooruitzicht was gegeven, maar de dag die uiteindelijk nooit mocht zijn waarvoor hij was bedoeld. Toch keert deze dag ieder jaar als vanzelf weer terug.
Toen deze dag zeven jaar geleden voor het eerst van betekenis was, zijn we met onze dochter naar een museum gegaan. Weg van ons huis, weg van alles. Vluchtgedrag eigenlijk, maar dat voelde heel erg goed om te doen. Er waren deze dag allemaal kleine momenten die ons overkwamen, maar die zo passend voelden. Onze dochter vond een prachtige ster op de muur en riep in het museum dat ze Mees had gevonden. We maakten er een foto van om het moment niet meer te vergeten. Toen we na het museum langs een kerk kwamen, staken we een kaarsje aan en voelden we met elkaar wat de waarde van deze dag eigenlijk was.
Gevlucht of niet, het was een bijzondere dag. De dag die misschien wel had kunnen zijn…
In de jaren die volgden, nam de waarde van deze dag steeds meer af. We zouden nooit te weten komen of deze dag de geboortedag zou zijn geworden. Het had ook een dag rondom deze datum kunnen zijn geweest. Statistisch gezien is dat ook veel waarschijnlijker.
Mees zijn jaardag bleef ieder jaar belangrijk en werd eigenlijk steeds belangrijker. Dat was anders met de uitgerekende datum. Het was altijd fijn als er toch door anderen aan werd gedacht, maar het was een ander gevoel dan bij Mees zijn jaardag. Als vriendinnen een berichtje stuurden op de dag dat we uitgerekend waren van Mees, moest ik bekennen dat deze dag minder met me deed. Het was ergens ook gewoon een dag zoals andere dagen. Al was het gek om dit in een berichtje terug te sturen. Het was wel hoe het voelde. Toch ontdekte ik ieder jaar wel een momentje van waarde.
Het is misschien gek dat het gevoel bij deze dag met de jaren is veranderd, maar ik ben daar oké mee. Vergeten zal ik deze datum nooit. Ook dit jaar niet. Er is altijd een momentje dat ik even denk aan het feit dat dit die dag was. De dag van misschien…
Vandaag word ik met deze gedachte wakker. Maar het is ook een gewone dag. Een gewone zaterdag waarop onze dochter naar dansles gaat, ik ga sporten en de markt bezocht wordt. Dus tijd om aan deze dag te beginnen en op te staan. Wie weet wat deze dag nog mag brengen…
Over Diane
Diane de Ru, getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze beschrijft momenten waarin Mees*, haar sterrenzoon, onderdeel van haar leven en gezin is en blijft. In haar blogs wil ze laten zien hoe haar 'nieuwe' leven er na het overlijden van Mees uitziet.