Tien jaar. Het voelt als een oogwenk en als een heel leven tegelijk.
Dit jaar is het tien jaar geleden dat Juliëtte werd geboren en overleed. Tien jaar waarin alles is verschoven. Mijn leven, mijn blik, mijn binnenwereld. De moeder en de vrouw die ik was vóór haar geboorte bestaan al lang niet meer. Soms komt dat zinnetje ineens op, onverwacht en rauw: ik mis mij.
Niet omdat het leven nu slechter is. Dat is het niet. Er is liefde, er is groei, er is zoveel moois. Maar het leven is wel ingewikkelder geworden. Gelaagder. Zwaarder op een manier die je niet altijd kunt uitleggen. Soms verlang ik naar de eenvoud van daarvoor. Naar hoe het was om gewoon te zijn, zonder alles te hoeven duiden, verklaren of dragen.
Ik merk hoe vaak ik woorden moet geven aan wat ik voel. Hoeveel ik ben gaan uitleggen. Alsof ik voortdurend bruggen bouw tussen mijn binnenwereld en de buitenkant. En toch zijn er gevoelens waarvan ik weet dat veel mensen geen weet hebben. Niet omdat ze niet willen luisteren, maar omdat ze deze levenservaring niet hebben meegemaakt. Verdriet dat niet voorbijgaat, maar verandert van vorm. Liefde die geen plek heeft, maar alles doordrenkt.
Soms voel ik me schuldig over mijn pijn. Dan weeg ik haar af tegen het verdriet van anderen. Alsof er een onzichtbare weegschaal is waarin ik mezelf steeds opnieuw moet verantwoorden. Is dit wel terecht? Mag ik dit voelen? En ik weet dat het niet eerlijk is om zo te denken. Dat pijn zich niet laat vergelijken. En toch gebeurt het. Het overkomt me.
Ik wil leven zonder oordeel. Dat is mijn intentie. Naar anderen lukt me dat vaak goed. Maar naar mezelf ben ik streng. Hard soms. Ik leg de lat hoog, spreek mezelf toe met woorden die ik nooit tegen een ander zou gebruiken. Terwijl ik eigenlijk, juist dan, lief zou moeten zijn. Zachtheid zou moeten toelaten. Mezelf zou moeten vasthouden in plaats van aansporen.
Misschien is dat wel waar deze tien jaren mij steeds opnieuw naartoe brengen. Naar mildheid. Naar erkennen dat verlies je vormt, zonder je kapot te maken. Dat je iemand kunt missen en tegelijkertijd verder kunt leven. Dat ik mezelf mag missen, zonder terug te hoeven.
Tien jaar moeder van een kind dat hier niet mocht blijven, maar nooit echt is weggegaan. Tien jaar waarin ik iedere dag leer hoe ik ook moeder voor mijzelf mag zijn.