Er zijn perioden dat ik minder aan haar denk. Waar ik me eerst niet kon voorstellen dat ik een dag niet aan haar zou denken, vallen nu de dagen waarop ik wél aan haar denk eerder op. En dat is helemaal oké.
Dat vond ik eerst niet. Toen ik haar net was verloren, in december 2022, begon er voor mij een lang proces. Ieder rouwproces is anders en voor mij betekende het maanden van stilstand. Heel langzaam begon ik weer stukjes van mijn leven op te pakken. Dat ging gepaard met veel schuldgevoel. Want dat het leven doorgaat, was voor mij een harde confrontatie met het gegeven dat zij daar geen onderdeel van is.
Met mijn rationele brein weet ik heel goed dat de draad weer oppakken geen directe afwijzing is van mijn stilgeboren kindje Moon. Ik begon niet weer met werken om haar te vergeten. Ik ging niet naar sociale aangelegenheden om weg te komen van mijn verdriet. Maar het schuldgevoel dat kwam wanneer mijn aandacht niet bij haar was maar bij het leven in het hier en nu, was best hardnekkig. En tegen je gevoel kun je niet altijd iets doen, ook al is het soms moeilijk te verklaren.
Als ik één ding heb geleerd in mijn rouwproces, dan is het dat grip krijgen op emoties een onbegonnen zaak is. Emoties zijn er niet om vast te grijpen, maar om te doorleven. Om door mij heen te laten gaan. Ik realiseer me dat luisteren en meebewegen daarin mijn beste opties zijn.
Waar ik wél grip op heb, zijn mijn gedachten. Mijn eigen oordeel. Die schuldgevoelens zijn ook schuldgedachten; ergens leeft de vraag of ik wel een goede ouder ben als ik de focus weer op mijn eigen leven richt. En mijn leven weer opbouw. En toch doorga, ondanks het ongewilde afscheid.
Nu weet ik: ik ben geen slechte ouder. Moon zit in mijn hart. Toen ik laatst een rondje hardlopen was, zag ik een roodborstje op een tak zitten. We keken elkaar recht in de ogen aan en op dat moment is ze er opeens weer. Dan voel ik mijn verbondenheid met het kindje dat niet op aarde heeft mogen rondlopen, maar wel in mijn buik heeft geleefd.
Dat ik opensta voor die momenten, zegt voor mij alles. Ze zit in mijn hart en is altijd dichtbij. En het gemis kan ik dan weer even voelen, als een soort warm verdriet in mijn buik. Warm, omdat het vanuit liefde komt. Maar wel verdrietig. En dat mag er dan gewoon even zijn. Ik sta erbij stil, maar maak mijn rondje hardlopen rustig af.
Over anouk
Anouk Faasse, moeder van Mala (4), Moon(*) en Misha (1). Ze werkt als dramatherapeut in de specialistische ggz en voer daarnaast haar eigen praktijk. Ze is een gepassioneerd mens met een hongerig brein, en houd zich graag bezig met allerlei hobby's en projecten! Schrijven is voor haar een uitlaatklep en manier om haar gedachten en emoties te verwerken.