Over een paar weken word ik veertig. Een mijlpaal waarvan mensen zeggen dat je hem moet vieren. Een bijzondere leeftijd. Een moment om terug te kijken, om vooruit te kijken en om dankbaar te zijn voor alles wat er is.
Maar als ik eerlijk ben, zie ik ertegenop.
Mijn eerste verjaardag na het overlijden van Juliëtte was mijn dertigste verjaardag. Terwijl de wereld vond dat ik een nieuwe levensfase mocht vieren, voelde het alsof mijn leven juist tot stilstand was gekomen. Mijn dochter was er niet meer. Met heel veel pijn en moeite heb ik die verjaardag toch gevierd. Ik weet nog hoe vreemd het voelde om felicitaties te ontvangen, terwijl er in mij vooral verdriet leefde.
Nu, tien jaar later, staat opnieuw zo’n grote verjaardag voor de deur.
De afgelopen twee jaar zijn niet gemakkelijk voor mij geweest. Ik wil daar niet te veel over vertellen, maar ze hebben veel van mij gevraagd. Er waren momenten van verdriet, onzekerheid en opnieuw moeten zoeken naar houvast. Misschien voelt deze verjaardag daarom niet alleen als het bereiken van een nieuwe leeftijd. Het voelt ook als stilstaan bij alles wat ik onderweg ben verloren en bij alles wat anders is gelopen dan ik ooit had gedacht.
Mijn omgeving wil graag dat ik mijn veertigste verjaardag vier. Lief bedoeld, omdat zij mij een mooie dag gunnen. Een dag waarop ik mag voelen dat ik geliefd ben. Toch kan alleen de gedachte aan een feest me soms al te veel zijn. Vieren vraagt ruimte en lichtheid, terwijl verdriet zich niet altijd aan de kant laat zetten.
Tegelijkertijd leert mijn werk als uitvaartverzorger mij iedere dag hoe kwetsbaar het leven is. Ik ontmoet mensen die alles zouden geven voor nog één verjaardag met degene die zij moeten missen. Ik zie hoe kostbaar tijd is en hoe belangrijk het kan zijn om niet alleen afscheid te markeren, maar ook het leven.
Misschien hoeft vieren daarom niet te betekenen dat het verdriet er die dag niet mag zijn. Misschien mag ik veertig worden met alles wat bij mij hoort. Met dankbaarheid én gemis. Met de mensen die naast mij staan én met de lege plek van Juliëtte. Met tranen, mooie herinneringen en misschien zelfs een voorzichtige glimlach.
Ik weet nog niet hoe ik mijn verjaardag ga invullen. Misschien hoeft dat vandaag ook nog niet. Wat ik wel weet, is dat ik er nog ben. Dat ik liefheb, leef, werk en iedere dag opnieuw probeer het leven vast te pakken. Niet omdat alles altijd mooi of gemakkelijk is, maar omdat juist een kwetsbaar leven het waard is om gekoesterd te worden.
Misschien is dát wat ik straks wil vieren.