Het is woensdagmiddag. Ik lig met je zusje op de speelmat. Acht maanden is ze al, wat gaat de tijd toch snel. Ineens zie ik een beweging die ik nog niet eerder heb gezien en ze komt dichterbij, ze kruipt!
Voor ik het weet, stromen de tranen over mijn wangen. Van trots en liefde, dat zeker. Maar ook van de confrontatie. Want wát een mijlpaal is dit, maar ook een mijlpaal die jij, lieve Lieke, nooit zult halen. Een mijlpaal die we nooit met jou zullen meemaken. En het grijpt me naar de keel, zoals deze momenten me zo vaak naar de keel grijpen.
En niet alleen omdat het confronterend is. Maar ook omdat er een schuldgevoel in zit. Enerzijds een schuldgevoel naar jou, Lieke, omdat ik blij en trots ben dat je zusje deze mijlpaal haalt. En dan voel ik me schuldig over het blije gevoel dat dit me geeft, want hoe kan ik blij zijn als jij er niet meer bent?
Maar ook ervaar ik een schuldgevoel naar je zusje. We hopen er natuurlijk op dat we nog veel mijlpalen gaan meemaken met haar, maar tegelijkertijd voel ik me er dan schuldig over dat ik niet alleen maar blijdschap en trots ervaar, maar ook verdriet om alles wat we missen. Schuldgevoel, omdat we haar belasten met verdriet en gemis dat er altijd zal zijn. Dat we haar niet kunnen laten opgroeien zonder rouw en gemis. Dat ze opgroeit met een situatie waar ze niks aan kan doen, maar waar ze wel de rest van haar leven mee moet dealen. Daarmee bekruipt me soms de vraag of ze niet beter had verdiend dan dat.
Ondanks alles weet ik ook dat jullie beiden omringd worden door liefde. Oneindige liefde van jullie papa en mama en alle lieve mensen om ons heen. Ik weet dat we misschien wel meer dan ooit proberen om liefde te geven en om te laten zien dat liefde eigenlijk is waar alles om draait in het leven. Dat we dat willen meegeven en uitstralen, zodat we alle mijlpalen die we hopelijk nog gaan meemaken kunnen vullen met liefde en trots. En tegelijkertijd zal het áltijd met een randje gemis zijn. Gewoon, omdat hoeveel liefde we ook voelen, we deze mijlpalen ook met jou hadden moeten meemaken.
En dan kan ik me heel erg schuldig voelen, maar ook heel erg trots. Omdat ik moeder mag zijn van twee prachtige dochters. Waarvan er eentje rondkruipt, en de andere me nog elke dag leert over liefde, veerkracht en emoties. En dat de tranen dan over mijn wangen rollen, vol van trots én van verdriet. Ik leer het steeds beter naast elkaar en door elkaar te voelen. Misschien is dat wel een mijlpaal die ik zelf heb bereikt.
Over Anja
Anja (1994) is getrouwd met Marc. In 2024 werden ze voor het eerst trotse ouders van Lieke* maar door zuurstoftekort rondom de geboorte, veroorzaakt door een ontsteking in de navelstreng, moesten ze na een dag afscheid nemen. In 2025 is dochter Veerle geboren. Samen met hond Ziva wonen ze in Rijssen.