Hoe zou het zijn geweest als je nog bij ons mocht zijn?
Een vraag die heel mijn leven met me mee gaat. Het ene moment wat meer op de achtergrond dan het andere moment. De afgelopen tijd komt het weer met regelmaat naar de voorgrond.
Je zou, als alles goed was blijven gaan, deze maand vier zijn geworden. En dat maakt het ineens heel concreet voor mij. Mijn werk als kleuterleerkracht helpt mee in dit beeld. Voor het eerst naar school gaan is toch een mijlpaal in het leven. Een grote verandering voor een kind, maar ook voor de ouders.
Dat concrete beeld roept weer zoveel vragen op. Hoe zou jij zijn begonnen aan de basisschool? Zou je er klaar voor zijn? Zou je huppelend met je rugzak op je rug voor mij richting school gaan? Of toch liever hand in hand met mij omdat het toch wel spannend is allemaal? Zou je met hele verhalen thuis komen? Waar zouden je interesses liggen?
Al die vragen, ze blijven voor altijd onbeantwoord. En dat is iets wat ik heel moeilijk blijf vinden. Op de momenten dat ze weer zo vaak in mijn hoofd aanwezig zijn, weet ik eigenlijk niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. De pijn en het verdriet echt toe laten blijft lastig. Erover praten is altijd fijn, maar ook dan laat ik niet snel het achterste van mijn tong zien.
Moet ik er dan toch weer over schrijven? Uiteindelijk weet ik wel dat dat voor mij helpend is. En toch, in de waan van de dag schiet het er soms allemaal weer bij in en gaan er een heleboel andere dingen weer voor. Op het moment dat ik er toch ruimte voor maak in mijn hoofd en er tijd voor maak om te gaan schrijven, weet ik dat ik het juiste doe. Het helpt me weer verder en laat me inzien dat het echt de rest van mijn leven met me mee gaat.
In gedachten ben ik nu weer even iets meer bij ons lieve meisje. Ik zal altijd nieuwsgierig blijven naar hoe ze geweest zou zijn. Die gedachten groeien mee met de tijd. En in die tijd zullen nog veel onzichtbare mijlpalen voorbij gaan komen. Deze mijlpalen zullen voor verdriet en rouw zorgen, maar ze laten ook zien hoe groot de liefde is voor onze Fem.
Over Mandy
Mandy Swinkels - Manders (1995): is getrouwd met Johan en samen zijn zij trotse ouders van Fem* (2021) en Raf (2023). Fem* is stilgeboren na een zwangerschap van 23 weken, aan wat later bleek aan een zeer zeldzame aangeboren afwijking. Werkt als leerkracht basisonderwijs in groep 1-2.