Blog

Ohjee… daar is er weer één. Een vriendenboekje. Ons kleinste ventje heeft een vriendenboekje van een klasgenootje mee naar huis gekregen. Dat brengt toch altijd een beetje spanning met zich mee.

Er was ooit dat moment dat ons meisje, zijn grote zus, haar eerste vriendenboekje mee naar huis nam. Toen brak het zweet me uit. Ik wist dat er een bepaalde vraag in zou staan en die vraag vond ik zo ingewikkeld. Terwijl ik rustig met ons meisje het vriendenboekje aan het invullen was, schreef ik op wat ze vertelde. Toen kwamen we dus bij die ene vraag. ‘Hoeveel broertjes en/of zusjes heb je?’

Eventjes wachtte ik gespannen af en ik kneep zelfs mijn ogen even dicht. Wachtend op het antwoord van een meisje van toen vier jaar. Die eerste keer was ze heel duidelijk en trots. Ze vertelde dat ze wilde invullen dat ze twee broertjes heeft. Dat ze dit toen zo zei, maakte een enorm trots gevoel bij mij los. Twee broertjes, gewoon zoals het was. Maar hierbij kwam ook meteen de angst… Wat nou als kinderen of ouders vragen gingen stellen? Maar die gedachte drukte ik weer weg. Trots was het gevoel dat ik wilde vasthouden.

Met de jaren die volgden, wilde ons meisje ook wel eens één broertje invullen. Het waren periodes. Periodes die ik soms ook lastig vond. Voor mij had ons meisje altijd twee broertjes, maar toch volgde ik haar en schreef ik altijd op wat zij wilde dat ik zou opschrijven. Het was haar blik op de wereld op dat moment.

Nu zit ik hier opnieuw met een vriendenboekje. Alleen nu met ons kleinste ventje. Inmiddels vijf jaar en ook hij gaat me vertellen hoeveel broers en zussen hij heeft. Ik voel toch weer opnieuw een beetje spanning in mijn lijf, maar ik vertrouw er ook op dat wat ons kleinste ventje voelt altijd goed is. Het is zijn weergave van de wereld op dit moment. En dat is wat het is.

Als ik zijn tas helemaal leeg heb gehaald, gaan we aan tafel zitten met een kopje thee en een koekje. Ons kleinste ventje zit er klaar voor. Hij zit op zijn knieën en geeft op iedere vraag uit het vriendenboekje een heel serieus en doordacht antwoord.

Dan komt die ene vraag… ‘Hoeveel broer/zussen heb je?’ Ik kijk ons kleinste ventje aan en zie hem denken. Dan komt het antwoord. Hij heeft een zus en een broer. Hij wacht, denkt nog eens na en herhaalt dan zijn antwoord. Ik schrijf dit op. Met een kleine zucht van verlichting. Alles was goed geweest, maar dit antwoord voelt heel fijn. Het is een klein momentje waar ik toch even bewust bij stil sta. Kort is het zeker, want ons kleinste ventje wil door. Volgende vraag dus. Dan kan dit vriendenboekje straks de tas weer in en morgen weer terug naar het klasgenootje.

Hoeveel vriendenboekjes er ook nog komen, voor deze vraag zal ik altijd spanning blijven voelen. En tegelijk zal ik trots zijn, want het is zijn blik op de wereld op dat moment.