31 augustus. Eén dag in het jaar die in het teken staat van onze Ravi: zijn geboortedag en nu zijn jaardag. Eén dag. En dan vaak nog niet eens de hele dag.
Ravi zijn geboortedag is voor ons hét moment om even extra stil te staan en met heel veel liefde aan hem te denken en hem te vieren. De afgelopen vier jaar hebben we er een traditie van gemaakt om samen een taartje te eten in de stad en uiteindelijk naar het strand te gaan om daar ballonnen op te laten bij zonsondergang. Dan lezen we elkaar de kaartjes voor die we hebben geschreven aan hem. Dit jaar is het alweer de vijfde keer dat wij hem ‘vieren’.
Afgelopen jaar waren we voor het eerst als ‘compleet’ gezin, met onze meiuden Amy en Vaya, maar zonder Ravi. Het was mooi en emotioneel, maar vooral heel fijn om te doen. Hoewel ik elke dag aan hem denk, is het fijn om een dag echt bij hem stil te staan. Dat verdient hij. Dus zoals elk jaar hebben we ook dit jaar vrij genomen, zodat we op deze dag bij elkaar konden zijn.
Het was even slikken toen ik zag dat de eerste schooldag na de zomervakantie op 31 augustus valt, precies op Ravi zijn jaardag. Het is niet zomaar de eerste schooldag na de zomervakantie voor ons, maar de eerste schooldag ooit voor onze Amy. Eind september wordt ze vier jaar en daarom mag zij gelijk na de zomervakantie beginnen op de basisschool. Zo spannend!
Wat een mijlpaal, mijn kleine meid gaat naar de basisschool. Ik voel me trots en emotioneel. Wat is de tijd voorbij gevlogen! Ik zie al weken dat zij er klaar voor is. Ze heeft er zin in, maar vindt het ook spannend. Net als ik.
Maar ik voel nog meer. Ik voel me schuldig. Ik wil er volledig voor haar zijn en haar begeleiden op haar eerste schooldag, maar ook wil ik mezelf deze dag ‘emotioneel beschikbaar’ houden voor Ravi. Het voelt als een nieuwe tweestrijd. Al weken pieker ik over deze dag. Hoe ga ik dat doen? Ik wil mijn beide kinderen genoeg aandacht geven, maar hoe verdeel je je aandacht tussen hemel en aarde?
En dan hoor ik ergens in mijn gedachten Ravi naar mij roepen: “Het leven gaat door, hoor, mama!” En met die gedachte kijk ik vooruit. Op naar 31 augustus 2026, waar we gaan stilstaan, en keihard met het leven doorgaan.
Over Patricia
Patricia Vos is 32 jaar en moeder van Ravi Fox* ('21) en Amy Fox ('22) en woont samen met haar vriend en dochter Amy in een nieuwbouwhuis in Waddinxveen. Samen met haar gezin, familie en vrienden probeert ze het leven te vieren. Ze schrijft over de allerlaagste dingen waar zij als moeder met/zonder kind tegenaan loopt of beleeft.