Samen de bergen in. Lekker wandelen en genieten van een heel andere omgeving in een ander land. Het is fijn met elkaar. Twee blije kinderen roepen ons telkens als ze iets moois of bijzonders zien. We hebben bijzondere bloemen gezien, prachtige stenen, allerlei ongewervelde dieren en een meertje heel ver weg. Als we inmiddels een uurtje aan de wandel zijn, roept onze dochter dat ze een vlinder ziet. We blijven allemaal staan. Een bijzonder moment. Mees komt altijd wel een aantal keer langs als tijdens de vakantie. Zo ook vandaag en altijd als vlinder.
Toen wij bijna acht jaar geleden afscheid namen van Mees, wilden we graag dat er iets tastbaars zou zijn voor zijn oudere zus om aan haar broertje te denken. In het gedichtje op Mees zijn geboorte- en overlijdenskaart spraken we over een vlindertje dat wegvloog en als ster mocht gaan stralen. Dat maakte dat we kozen voor sterren en vlinders. In de nacht was er een ster om naar te kijken en overdag waren daar de vlinders die even een kijkje bij ons kwamen nemen. We benoemden dat actief naar onze dochter en zij gaf dat weer door aan haar broertje. Zo ontstond eigenlijk heel natuurlijk dat Mees onderwerp van gesprek werd en ook bleef. Er kwam zelfs een specifieke ster, de felste natuurlijk. Daarnaast werden alle witte vlinders ‘Mees’ genoemd. Iets wat mij iedere keer opnieuw troost gaf.
Er was een moment op de camping, een paar jaar geleden, dat ik toch een beetje schrok. De kinderen wilden Mees vangen. Het witte vlindertje werd niet meer bekeken, maar moest mee naar huis. Daar moest Mees zijn. Gezellig bij ons. De kinderen waren daadkrachtig en hielden lang vol, maar gelukkig werd het vlindertje niet gevangen. Tot enige opluchting van mij en tot teleurstelling van de kinderen. Het werd wel een mooi gesprek over de symboliek van een vlinder en loslaten: Mees kregen we helaas niet terug door dit vlindertje te vangen.
Inmiddels weten de kinderen dit, maar het benoemen van iedere witte vlinder blijft. Mees komt hier op deze wandeling dus ook even bij ons kijken. Onze dochter geniet ervan en onze zoon noemt Mees bij zijn naam. Voor mij voelt Mees dan ook weer even heel dichtbij. Het valt me op dat het best vaak gebeurt dat er een vlindertje een moment met ons meevliegt. Dit keer vliegt hij twee rondjes om de kinderen voordat hij weer verder fladdert. Dat voelt zo fijn en we voelen weer even compleet als gezin. Alsof we daar op die berg weer echt even met z’n vijven zijn. Ik kijk het vlindertje na tot ik het niet meer zie.
Dan is het moment ook weer geweest. Er is een nieuw hoogtepunt dat wordt benoemd, want we kunnen ineens wel heel ver kijken. We staan bij een prachtig uitzichtpunt en zien overal bergen. Zo blijven we genieten van de andere omgeving hier op vakantie. Met zijn allen.
Over Diane
Diane de Ru, getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze beschrijft momenten waarin Mees*, haar sterrenzoon, onderdeel van haar leven en gezin is en blijft. In haar blogs wil ze laten zien hoe haar 'nieuwe' leven er na het overlijden van Mees uitziet.