Ik lig in bed en ik kan de slaap niet vatten. Vandaag was Nora’s derde jaardag. Het was best een fijne dag: een bezoekje aan de kapper, lekker eten en omringd zijn door mensen die dicht bij me staan. Het was lichter dan ik had verwacht. De zon scheen, alsof de wereld even meewerkte, en er waren momenten waarop ik echt kon genieten. Maar nu het avond is en de rust terugkeert, komt het gemis alsnog bij me binnen.
Het besef dat de dag voorbij is. Dat zij er niet is om hem zelf te beleven. En dat het voor de meeste mensen gewoon een dag was zoals alle andere. Het voelt alsof mensen haar vergeten. De belangrijkste persoon in mijn leven, en toch draait de wereld door zonder stil te staan bij haar. Behalve van naaste familie kreeg ik eigenlijk geen berichten, geen kleine gebaren, geen erkenning van wat deze dag voor mij betekent. En dat doet pijn, meer dan ik zou willen toegeven.
Tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag: is het eerlijk om dat te verwachten? Om te hopen dat anderen deze datum net zo onthouden als ik?
Ik weet dat ik zelf sterfdagen en belangrijke momenten van anderen in mijn agenda zet. Dat ik probeer stil te staan bij wat voor hen zwaar is. Maar als ik eerlijk ben, vraag ik me af: zou ik dat ook hebben gedaan als ik Nora niet had verloren? Als ik niet wist hoe scherp gemis kan snijden op dagen die voor de buitenwereld gewoon voorbijgaan?
Waarschijnlijk niet.
En die gedachte maakt het verwarrend, want ergens voelt mijn teleurstelling daardoor onterecht. Alsof ik iets verlang wat ik zelf misschien ook niet altijd had kunnen geven. Maar dat maakt het gevoel niet minder echt. Het haalt de pijn niet weg.
Misschien is dat wel wat rouw doet: het legt een andere laag over de werkelijkheid. Dingen die voor anderen klein of onzichtbaar zijn, voelen voor mij groot. Ze zijn mijn enige houvast.
Toch was vandaag ook mooi. Ondanks alles. Er waren momenten van warmte, van liefde, van herinnering. Het bestaat allemaal naast elkaar en dat mag ook. Misschien zit het daar wel in. Dat het niet óf mooi óf pijnlijk is, maar allebei tegelijk.
Over Anita
Anita ('98), al sinds haar 13e gelukkig samen met haar grote liefde Jan, ze is moeder van Nora* en draagt liefdevol de herinnering aan twee kindjes uit miskramen, met de hoop in de toekomst nog eens zoveel liefde te mogen voelen voor een kindje.