Twee keer knipperen en er is weer een jaar voorbij. Het blijft bizar hoe de tijd verstrijkt en toch ook stilstaat. Aan de ene kant is het jaar voorbij gevlogen, maar ook voelt het als gisteren dat jij werd geboren. Iedere dag kom je voorbij in onze gedachten. Was je maar hier. 

Vandaag zou je jarig zijn, een driejarige peuter. Maar er valt weinig te vieren. We blikken terug op het jaar en laten het verdriet op deze dag misschien wat gemakkelijker toe. Het mag er zijn, vandaag misschien net wat meer dan andere dagen. 

Als we bij vrienden zijn op een verjaardag van hun kind is het altijd even slikken; het lang zal hij of zij leven en een blij kindje dat maar wat graag alle cadeaus uitpakt. Het is een dag die voor een kind belangrijk is, maar ook voor ouders. Weer een jaar groter, de tijd staat niet stil. Zo anders is het als je kindje niet ouder wordt en de wereld verder draait. 

Wanneer ik foto’s zie van voor de zwangerschap zou ik maar wat graag terug willen, zo blij en onbevangen. Rouw is rauw, het doet zeer en al ontelbare keren heb ik gedacht: ‘Ik had nog zo graag…’.  En toch zou ik het zo weer overdoen, want ondanks alles is de liefde groter. 

Ik droomde van het mama zijn. Van een taart met kaarsjes, uitgeblazen met net wat meer spetters dan ik had gewild, maar dat zou ons niets uitmaken. Van grijpgrage handjes die cadeautjes zouden uitpakken. Van een schaterlachend meisje en net wat te veel snoepjes en chips op een dag. Wat hadden we het graag op die manier willen vieren. 

We hadden nog zo graag… In onze dromen vieren we jouw verjaardag zoals die had moeten zijn, met slingers en een feestje. In de echte wereld staan er prachtige bloemen op je graf, eten we evengoed het taartje en maken we er vandaag het beste van. 

Ons meisje, wij wensen voor jou een feestje daarboven, waar dat dan ook mag zijn. Ook vanavond proosten wij op jou, op jouw leven en op de liefde voor jou. Ook vanavond proosten wij op jou, Sarah, op jouw leven en op de liefde voor jou.