“Patries, heb je even tijd voor een bak koffie?” 

Het is donderdagochtend, tien over negen. Ik ben net op kantoor en start net mijn computer op. Ik tref mijn collega bij de coffee corner op onze etage als ze mij vraagt om tien minuutjes van mijn tijd. 

“Tuurlijk, prima. Ik kom er zo aan!” 

Na wat social talk brengt ze het grote nieuws: “Ik ben in verwachting!” 

Ik feliciteer haar en vraag hoe het met haar gaat. Toch merk ik bij mezelf een bepaalde terughoudendheid. Ik reageer een paar keer te veel naar mijn zin met: “Wat spannend!”. Maar wat zou er spannend moeten zijn aan een zwangerschap die al 19 weken onderweg is? 

Het is de vierde keer in paar weken tijd dat ik hoor dat iemand die dicht bij mij staat zwanger is. Vriendinnen, buurvrouwen en collega’s, allemaal zwanger. En wat ben ik blij voor ze! Ik gun ze een mooie zwangerschap waarbij ze ongeremd kunnen genieten van alles wat erbij hoort. Maar toch ben ik ook gespannen voor ze. Ik kan pas echt blij zijn als het kindje er is. En dat duurt nog zo lang. 

Als ik aan mijn eigen zwangerschappen denk na de stilgeboorte van mijn zoontje Ravi, is het enige wat in me opkomt: spanning. Ik zat de hele zwangerschap in spanning. En wat duurde het lang! De weken leken voorbij te kruipen. Van echo naar echo, van goed nieuws naar goed nieuws. Maar niets dat mij echt geruststelde. Alleen de naakte, levende lichaampjes van mijn dochters op mijn borst toen ze net geboren waren. Hun eerste geluidjes in schril contrast met de doodse stilte na de geboorte van Ravi.

Ik vind het jammer dat ik niet meer voluit kan genieten van de zwangerschap van mijn vriendinnen, familie of collega’s. Hun zwangerschap voelt als een proefperiode. Een cynische stem in mijn hoofd klinkt: “We zullen nog wel zien”. En zo ben ik niet, zo wil ik ook niet zijn. Maar ik kan het niet tegenhouden. Ik wil ze beschermen, maar ik kan het niet. Niemand kan je beschermen tegen de pijn die ik voel. 

Omdat het niemand helpt om negatief te zijn, vier ik met ze mee. Elke goede echo en controle, elke goede week en uiteraard het goede einde. Want dat zal het zijn, een goed einde.