Book Group: Rouw - Uit eigen ervaring

Alle badgasten om ons heen op het Spaanse strand hebben totaal geen idee wat er gaande is. Het enige wat zij zien, is een leuk en gelukkig gezin met twee vrolijke, drukke jongens. Het liefst schud ik ze allemaal door elkaar en schreeuw ik ze één voor één toe. WIJ ZIJN NIET AAN HET GENIETEN. EN WIJ ZIJN NIET GELUKKIG. Ons kind is gisteren overleden en nu zitten we hier. In het ò zo zonnige en mooie PalaFUCKINGmós… Als journaliste Robin samen met haar grote liefde Roël voor een derde kindje besluit te gaan, kan ze haar geluk niet op. Het is direct raak en het blijkt zelfs een eeneiige tweeling te zijn. Dat belooft een grote, maar gezellige chaos te worden. Tenminste, zo ziet ze het ongeveer voor zich, maar dat niks gaat zoals gepland, komt ze al snel achter. Helaas weet ze niet dat haar nog veel meer te wachten staat

Annegriet Wijchers is werkzaam in Suriname als eindredacteur als zij, samen met haar partner, afscheid moet nemen van hun dochtertje Zahara. Zij is met achtendertig weken zwangerschap onverwachts in haar buik is gestorven, stil geboren. Dit dagboek biedt lotgenoten steun en herkenning en inzicht aan hulpverleners en naasten. Gesprekken hierover voerde de auteur met vier Surinaamse lotgenoten. Tips en uitleg over rouw rond doodgeboorte komen van neuropsycholoog Sila Kisoensingh.

Deze bundel vertelt de verhalen van 33 ouders en paren die een baby, en soms meerdere baby’s, hebben verloren tijdens of na de zwangerschap. Zij namen daarmee niet alleen afscheid van hun baby, maar ook van alle dromen en wensen die zij voor hem of haar in gedachten hadden. Sommigen van hen stonden voor de loodzware keuze de zwangerschap af te breken, anderen werden plots geconfronteerd met een stille echo. Er zijn ouders die hun baby dagen na de bevalling moesten laten gaan, maar ook papa’s en mama’s die een ouder kindje plots verloren. Hun verhalen zijn zo divers. Hun rouw en gevoelens zijn uniek, en zijn er overeenkomsten in hun gemis. Een boek met herkenning en erkenning voor lotgenoten en een handreiking aan de omgeving en betrokken zorgverleners wil zijn.

Een zwangerschap is niet altijd een roze wolk. Zo ook was ook de zwangerschap van de auteur verre van ideaal. Een gevecht tegen een placenta praevia totalis (voorliggende placenta) werd uiteindelijk teveel voor dochter Juultje. Zij overleed ten gevolge van deze aandoening in de buik en werd doodgeboren. Een boek met herkenningspunten en steun voor degene die in een vergelijkbare situatie zitten of gezeten hebben.

Tweede bundel (na ‘Geen blote voetjes in het gras’ ) met 48 verhalen rond het thema van het verlies van een kind, uitgegeven ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de Nederlandse lotgenotencontactgroep Lieve Engeltjes. De uitgave is bedoeld om herkenning aan lotgenoten te bieden en als handvat voor betrokken derden om hen te steunen. Ervaringsverhalen maken het ingrijpende en onuitwisbare van het verlies inzichtelijk. De meeste bijdragen vertellen over het verlies van een kind voor, bij of kort na de geboorte, een enkel verhaal gaat over een wat ouder kind.

In dit boek staat het persoonlijke verhaal over het aangrijpende verlies van de tweeling van Anja. Door een placentaloslating verloren beide meisjes na 31 weken zwangerschap in de buik het leven. Terwijl alles was voorbereid op hun komst en het babykamertje was ingericht, moest onverwacht hun wiegje plaatsmaken voor een kistje en moesten zij naar het graf worden gebracht. Blijde verwachting sloeg om in groot verdriet.  Er wordt troost geput uit de gedachte dat deze meisjes van de moederschoot naar het Vaderhuis mochten gaan. Behalve het persoonlijke verhaal bevat dit boek ook toevoegingen van mensen die de ouders begeleiden, zoals de uitvaartbegeleider,  de kraamverzorgende, de verpleegkundigen, de gynaecoloog, de predikant, familieleden en vrienden.

Anna en Rob zijn via het medische circuit eindelijk zwanger, van een tweeling. Echo’s worden gemaakt, controles volgen en alles verloopt goed. Twee jongetjes worden geboren, maar één overlijdt. De ouders komen voor een grote uitdaging te staan. De schrijfster neemt de lezer mee in een zeer herkenbaar verhaal van ongewenst kinderloos zijn. Wanneer Anna uiteindelijk zwanger is, worden alle hoogte- en dieptepunten beschreven, afgewisseld met flashbacks uit het dagelijkse leven van voor de zwangerschap. Een aantal gebeurtenissen wordt wel heel uitvoerig en gedetailleerd beschreven, zoals de bevalling. Niet alle lezers zullen daarop zitten te wachten. In sommige alinea’s neigt de schrijfstijl te veel naar spreektaal, vooral in dialogen waarin teleurstellend gescholden wordt. Het thema ‘rouwverwerking na een voldragen zwangerschap’ is goed uitgewerkt, met realistische emoties en gebeurtenissen. De dubbele gevoelens van blijdschap en rouw wisselen elkaar in rap tempo af, wat tegelijkertijd ook de complexheid van het thema weergeeft.

Dit is het vrolijkste verhaal ter wereld met het meest droevige einde,’ schrijft Elizabeth McCracken in dit indrukwekkende en ontroerende relaas over haar eerste zwangerschap. Een paar dagen voor de uitgerekende datum, gebeurt het meest ondenkbare en het afschuwelijkste dat een aanstaande moeder kan overkomen. Elizabeth en haar man krijgen te horen dat hun baby, een jongetje, in de buik is overleden. Hoe ga je om met zo’n groot verlies? En hoe kom je zulk verdriet ooit weer te boven? Het antwoord is ‘niet’, maar je moet verder. En McCracken gaat verder. Met humor, moed en met ongelofelijke hartelijkheid. Dit boek zet een prachtig en liefdevol monument voor haar kind neer. Hiermee zegt ze en bevestigt ze: hij was geen hersenspinsel. Hij heeft écht bestaan. Iedere lezer – ongeacht of hij of zij een groot verlies heeft geleden – zal zich gesteund en gesterkt voelen door dit bijzondere boek.