Book Group: Rouw - Uit eigen ervaring

Het persoonlijke verhaal van Hanneke Kunz over het sterven van haar zoontje biedt herkenning en steun voor wie zelf een kind verliest of dit van nabij meemaakt. Lentekind bevat dagboekfragmenten uit de periode voor en na het sterven van Jesse, het drie maanden oude zoontje van Hanneke Kunz.

Ze beschrijft haar gevoelens als moeder, en laat zien welke impact Jesse’s overlijden heeft op haar en haar man – in hun relatie met elkaar, met hun andere kinderen, met hun omgeving en vooral met God. De dagboekstukjes worden afgewisseld met citaten, gedichten en gebeden over rouw en verlies. Zo biedt de auteur herkenbare en helpende gedachten aan ouders die een soortgelijk verdriet moeten meemaken. Bovenal is Lentekind een getuigenis van Gods aanwezigheid te midden van pijn en verwarring.

Bram en Yvonne Kasse zijn gezegend met twee gezonde kinderen, als zij door de pijn van het verlies van hun pasgeboren zoontje Roan heen moeten. Roan werd met een ernstige hartafwijking geboren. In dit boek geven zij elk vanuit hun eigen perspectief een beschrijving van deze moeilijke tijd. In deze terugblik in dagboekvorm is de lezer getuige van mooie, angstige en verdrietige momenten – zonder ooit het gevoel te hebben een indringer te zijn. Naast het verhaal van Roan vertellen ze ook over hun vierde kindje, Deborah. Ook zij blijkt een aangeboren hartafwijking te hebben. Gelukkig is Deborah door een serie ingrijpende operaties in leven gebleven, maar de zorg over haar gezondheid is een constante.

De debuterende Hilhorst, verslaggever en programmamaker, beschrijft hoe zij haar dochters Sara en Liv kort na hun geboorte verloor aan een zeldzame stofwisselingsziekte. In een krachtige proloog vertelt de auteur aan haar zoontje over hoe het sprookje had moeten aflopen. Het deel ‘Sara’ beschrijft in soms verwarrende, vaak schrijnende flashbacks hoe vreugde, angst, hoop, pijn en liefde door elkaar heenlopen in een periode waarin het leven op zijn kop staat. Eenvoudige herhalingen roepen emotie op. Opvallend is de wisseling in perspectief tussen moeder en kind in de korte hoofdstukken. Het symbool voor de stem van Sara is een gestileerd roosje: teken van leven, maar ook van het einde ervan. Door de piepjonge dochter, en in het deel ‘Liv’ haar geest, aan het woord te laten in verheven gedachten en overdadige metaforen, schept de auteur afstand. Een literair geschreven rouwboek met veel herkenbare momenten voor ouders die ook een baby rond de geboorte verloren.

Suzan Hillhorst is ambassadeur van Stille Levens.

Deze roman is gebaseerd op eigen ervaringen van presentator Diepman en journalist/redacteur De Graaf. De roman neemt de lezer mee naar twee vrouwen, tv presentator Britt en Paula. Zij hebben samen een driejarig dochtertje, Ingeborg, en willen heel graag nog een tweede kind. Na een moeizame zwangerschap van Britt wordt hun zoontje David veel te vroeg geboren, en overlijdt na vijf weken. Hun wereld stort in. Britt en Paula vertellen beurteling over de vroeggeboorte van David, de vijf weken die ze samen met David mogen meemaken en de verschrikkelijke tijd daarna. Indringende beschrijvingen volgen, over de akelige rouwtherapeute, de verschillende reacties uit de omgeving, hun eigen gevoelens en hun partnerrelatie. Het alledaagse leven gaat door terwijl de wereld voor de beide moeders ingestort is.

In oktober 2001 beviel Kristel Geysen van een tweeling: Casper en Felix. Felix werd levenloos geboren en Casper vocht 6 weken voor zijn leven. In dit boek beschrijft de auteur op een aangrijpende manier haar gevoelens en reacties in deze pijnlijke periode van haar leven: de shock, de ontkenning en uiteindelijk het zware en onvoorspelbare rouwproces. Geschreven in samenwerking met de Vlaamse zelfhulpgroep ‘Met lege handen’, met een voorwoord van Manu Keirse.

In dit boek beschrijft de auteur op een indringende manier haar gevecht. De wereld stond ineens stil toen haar zoon Boris, na een zwangerschap van 39 weken, plotseling overleed in haar buik. Door middel van fragmenten uit haar dagboek, gedichten en briefjes aan Boris wordt de rauwe pijn van het gemis en hoe de donkere dagen langzaam weer wat lichter werden beschreven. Een boek over het verlies en pijn, maar tevens het bewijs dat door liefde zelfs het zwartste zwart weer licht kan worden.

Anja Dalhuisen is ambassadeur van Stille Levens.

Een gezond kind krijgen is niet vanzelfsprekend, maar een wonder. Na een fysiek zware zwangerschap wordt Sjors geboren met een slokdarmafwijking, echter daar blijft het niet bij. Een onzekere tijd vol van zorg en angst volgt. Wanneer hij na 2 maanden in het ziekenhuis totaal onverwacht overlijdt, is daar niet meteen een heldere verklaring voor. Het vermoeden dat hij door nalatigheid is overleden, wordt in eerste instantie niet bevestigd en dat blokkeert het rouwproces. De volgende zwangerschappen zijn daardoor psychisch beladen. In een wervelwind van tegengestelde gevoelens als hoop, woede, trots en angst probeert de moeder haar leven weer op te pakken, zoekend naar de waarheid, troost en het ultieme moedergeluk. Wanneer na jaren alsnog de oorzaak van zijn overlijden aan het licht komt, scheurt de wond van het grote gemis opnieuw open en komen emoties bloot te liggen.