Categorie: Blog

Goedemorgen, wakker worden,
mag ik bij jou in bed?
even samen snoezebollen,
even samen pret.
Neuze neuze vind ik reuze
van gekietel word ik gek,
maar het liefst van alles
sla ik blij
mijn armen om je nek.

Maar wat als er nou geen kindje is jou te wekken? 
Geen kindje dat jou vertroetelt op zo’n bijzondere dag…

Terwijl social media zich vult met foto’s met gelukkig ogende gezinnetjes op een bed huil ik zachtjes, alleen in bed.

Kindjes met knutsels en mislukte ontbijtjes. Make-up loze moeders, maar ze zijn prachtiger dan ooit. Op hun gezichten zie ik trots, geluk en liefde. Het spat van het scherm….

Op mijn eerste Moederdag was er niets van dit. Er was geen tekening of knutsel, een kus of dikke knuffel. Er was enkel een onzichtbare papa, die zijn best deed om de dag iets dragelijker voor mij te maken. Met een zelfgemaakt ontbijtje stond hij schoorvoetend aan mijn bed.

Daar stond hij dan, zonder kindje, op mijn eerste Moederdag. Ik was moeder op Moederdag. Maar dan zonder kind.

Wat deed mijn hart pijn op die eerste Moederdag in 2016. Nog nooit had ik het anderen zo misgund gelukkig te zijn. Ik kende dat gevoel helemaal niet, maar de dood van mijn kind haalde soms het lelijkste in mij naar boven.

Al weken had ik op gezien tegen deze dag. Ik voelde mij op en top moeder en voelde zoveel liefde voor mijn kindje. Maar nog niet eerder had ik mij zo ongelofelijk onzichtbaar gevoeld als moeder. Het verlies van mijn kind voelde enorm eenzaam. Ondanks dat de mensen die er  voor mij waren had ik mij nog nooit zo alleen gevoeld.

Ik was lid geworden van een club waar ik nog niet eerder bij had gehoord, de club van moeders. Maar niemand zag dat ik lid was. En niemand deed alsof ik erbij hoorde. En wanneer ik hard zou schreeuwen dat ik er heus bij hoorde zou ik gek aangekeken worden. Het enige dat je nodig had om aan te tonen dat je bij de club hoorde was een kind, en juist dat was ik verloren.

En hoewel ik uiteindelijk nog twee keer moeder mocht worden en mijn Moederdag gevuld zal zijn met lieve kusjes en knutsels, blijft Moederdag een dag met een gitzwart randje. Een dag waarop er een pijnlijk lege plek verschijnt zo in de ochtend op ons bed. En hoewel het niet gaat om de cadeautjes op deze dag….. is er voor mij altijd één tekort.

Lieve mama met een gebroken hart op Moederdag,

Juist op deze dag voelt jouw pijn misschien wel onzichtbaarder dan ooit…
Ik zie je….

Misschien kende je enkel de hartslag van je baby, misschien hield je jouw baby wel in je armen

Misschien verloor je gisteren jouw kind, of misschien wel 30 jaar geleden

Ik weet dat jij het niet vergeet
En ik wil dat je weet dat ik dat ook niet doe

Ik zie je pijn maar ik zie nog veel meer onvoorwaardelijke liefde
Een liefde die sterker is dan pijn
Sterker dan teleurstelling
Zelfs sterker dan de dood

Ook al zie je onwijs op tegen deze dag
Moederdag is ook voor jou

Vooral vandaag

Ik wil dat je weet dat ik je zie
Je doet er toe
Je bent een moeder

Je bent niet alleen
Je bent geliefd

Liefs,

Roos

Roos Bodewes: 33 jaar en mama van Lev* (‘15) Sam Ezra (’16) en Eden Lev (’18) werkt als casemanager voor Jeugdzorg, is dol op fotograferen, schrijven, koken, interieur en op haar familie en vrienden.

Het is 16 maart 2020, de dag van de crematie van Faith*. We komen thuis, bestellen eten en zetten voor het eerst een persconferentie op. Daar krijgen we te horen Nederland in lockdown gaat. Dat betekent dat onze bruiloft op 10 april niet door kan gaan. Dat kan er ook nog wel bij. We kunnen de situatie niet veranderen dus we kunnen niet anders dan accepteren. Naarmate de tijd vordert vind ik het annuleren van de bruiloft niet persé erg, maar het feit dat ik nu de achternaam van mijn man en dochter niet kan krijgen wordt mij even te veel. Ik voel een afstand tussen mij en mijn kind, terwijl mijn man wel dezelfde achternaam heeft. Ik kaart bij hem aan dat ik dan toch de trouwdatum wil verzetten maar ik krijg slecht nieuws. De overname van de zaak die voor eind maart gepland stond, is verzet naar 15 mei. Het is beter om pas daarná te trouwen. Zakelijk snap ik het, maar gevoelsmatig totaal niet. Hoezo moet ik ook al die naam op offeren? Heb ik niet al genoeg ingeleverd? Waarom moet ik offers maken voor zíjn bedrijf? Snapt dan echt niemand dat ik mezelf dan echt meer verbonden voel met mijn overleden dochter? Ik krijg een enorme kortsluiting in mijn hoofd, het maakt mij niks uit wat nou ‘beter’ is. Ik wil dezelfde achternaam! Dit zorgt voor een enorme explosieve ruzie waarbij zelfs mijn ouders en beste vrienden zich afvragen of dit dan ook het einde is van onze relatie. Ik was namelijk zo verdrietig vanwege het verlies van onze dochter, ik was aan het rouwen, ik was enorm gekwetst door mijn omgeving omdat ze zo schrokken hoe heftig ik erop alles reageerde. Mijn man, die kon niks meer goed doen. 

Wij werden al in het ziekenhuis gewaarschuwd; veel stellen verliezen elkaar uit het oog  en kunnen uit elkaar gaan. Ik was nog nooit iemand van zó dichtbij verloren. Ik maakte kennis met hoe het was om voor het eerst in mijn leven in diepe rouw te zijn. Mijn man heeft zijn vader verloren en dat was ook nog eens behoorlijk vers. Hij wist ongeveer waar hij zich op voor moest bereiden en wat hij kon verwachten, hoewel hij ook hij nu uit ervaring kan zeggen dat rouwen om je vader of om je kind twee verschillende dingen zijn.  Er zijn genoeg heftige ruzies geweest. Ruzies die niet over ons gingen maar ontstonden omdat wij samen op hetzelfde moment aan het rouwen waren om onze dochter maar er ook voor elkaar wilden zijn. Daardoor kwamen er frustraties en konden hele kleine dingen zorgen voor de grootste ruzies. Waar we allebei dan ook nog eens super verdrietig om werden en uiteindelijk af en toe huilend bij elkaar lagen omdat we eigenlijk geen ruzie wilde maken maar ook onze dochter zo misten.

Meteen na het gesprek in het ziekenhuis zei ik tegen mijn man dat het ons niet ging gebeuren. We gingen er alles aan doen om het te voorkomen, ik kon namelijk niet mijn kind én mijn man verliezen. Dat zou het helemaal ondragelijk maken. Hij was het er mee eens en we namen alle hulp aan die we aangeboden kregen. Zo had hij iemand om mee te praten, ik werd doorverwezen naar de POP-poli en wij kregen een maatschappelijk werkster die hierin gespecialiseerd was om onze gesprekken samen te kunnen voeren. Dat is de beste keuze die we ooit hadden kunnen maken. Het was misschien een beetje veel therapie en gesprekken maar zo bewezen wij ook weer dat we er echt alles aan deden om elkaar niet te verliezen en konden we na een paar maanden langzaam afbouwen met de gesprekken.

Ik vroeg laatst aan mij man of hij er ooit aan heeft gedacht om onze relatie te beëindigen. Ondanks de heftigheid van de ruzies en de emoties, hebben wij beide nooit getwijfeld aan onze relatie. We wisten diep van binnen dat het over zou gaan. De ruzies werden ook minder toen we apart gingen rouwen, dus niet beide op hetzelfde moment. We rouwden allebei op een andere manier en die manier is altijd gerespecteerd maar nu we ook op andere momenten gingen rouwen konden we er ook voor elkaar zijn. Hij kon mij opvangen en lief voor mij zijn als ik het alleen maar zwart zag en andersom. Dat scheelde voor ons een hele hoop want daardoor kwamen die frustraties niet terug.

 Op 6 augustus – de uitgerekende datum van Faith*- werd dan toch de handtekening gezet en kreeg ik ein-de-lijk dezelfde achternaam op ook nog eens een mooie en bijzondere dag.

Shannen Hompes: is getrouwd en sterrenmoeder van haar dochter Faith*. Tijdens de 20 weken echo kregen zij te horen dat het hartje van Faith* was gestopt met kloppen waardoor de bevalling opgewekt moest worden. Uiteindelijk is Faith* stil geboren op 12 maart 2020. Momenteel is Shannen zwanger van haar regenboogkindje. Shannen probeert via allerlei manieren bij te dragen om van het taboe rondom zwangerschapsverlies en babyverlies in Nederland af te komen.

Elk jaar reed ik tijdens mijn vakantie door de rätoromanische Schanfigg valei. Daar passeerde ik telkens een imposant chalet. Op de helderwitte muur van het chalet, onder de met sneeuwde bedekte dakranden van het zadeldak, was in grote letters te lezen “Fürcht nicht die Welt, greif tapfer an”. Wees niet bang voor de wereld, ga moedig ten strijde. Het waren exact deze woorden die de afgelopen maanden steeds in mij omhoog plopten.

Hoe gemakkelijk is het om in tijden van crisis naar ‘tegelspreuken’ te grijpen zou je kunnen zeggen. Waar. Als je alleen de spreuk leest, dan is dat inderdaad heel erg gemakkelijk. Maar verder gaan dan technisch lezen, en de woorden die je leest echt tot je door te laten dringen, dat vraagt een grotere inspanning. Waarom zou je de moeite doen voor deze inspanning? Als het leven toch zwaarder en  zwarter lijkt dan je graag zou willen. Wat kunnen woorden dan bieden aan je verstoorde bestaan? Doen een paar woorden op een ‘tegel’ of op een ‘huis’ nou serieus enige goed aan hoe het nu met jou gaat? Serieus? Mijn antwoord is een volmondig ‘ja’! Wel onder één voorwaarde: schilder de woorden in je hoofd tot dat wat je kunt en wilt bereiken. Ga moedig ten strijde.

Het afgelopen jaar was voor de meeste van ons een bijzonder jaar. De lockdowns en alle berichten via de media veroorzaakten vaak onrust, onvrede en ongerustheid. Ouders van een overleden baby, kort of langer geleden, kennen in feite al het gevoel van lockdown. Starend vanuit je bubble, in je eigen ‘vissenkom’ van rouw zag je na het overlijden van je baby, de wereld aan je voorbij gaan. Iedereen bewoog en jij – ogenschijnlijk – stond stil. Met het gevoel van geamputeerde armen en benen en een uit je lichaam gerukt hart, onderging je het leven. Je stond op, at, dronk, deed wat er van je verwacht werd, maar sleepte je in feite door het leven.

Deze Covid lockdown is anders. Want bijna iedereen stond stil. Was gedwongen om stil te staan. Ook al is het voor mij meer dan 21 jaar geleden dat ik mijn eigen ‘lockdown’ heb ondergaan na het overlijden van Carel, toch kwam er een licht gevoel van triomf in mij omhoog toen de wereld in lockdown ging. Hé, dit kan ik. Dit heb ik eerder gedaan. Die ‘bubble’ voelde als een soort van thuiskomen, als een met 1-0 voor staan’. Is veerkracht waarachtig een spier die in tijden van crisis herkend wordt? Wat heeft mij toen geholpen en gaat mij nu weer helpen?

Terug naar het chalet. Wees niet bang voor de wereld, ga moedig ten strijde. Die woorden op dat huis in de sneeuw. Schilder ze aan de binnenkant van je voorhoofd. En dat kan prima vanuit je eigen ‘chalet’ (grappig woordweetje: het woord ‘chalet’ komt van het Latijnse woord casalis, dat schuilplaats betekent). Maar pak wel aan. Ga ten strijde, heb voor angst geen ontzag en gebruik je moed. Want ja, veerkracht is inderdaad een spier die jij beheerst, wellicht als beginner of als een ouwe rot.

Ik wens je voor 2021 moed en (veer)kracht, liefde en gezondheid, vanuit je eigen chalet, met in je hart al je dierbaren.

Lieve groet, namens het bestuur van Stille Levens

Jeannette Rietberg

Jeanette Rietberg is voorzitter van Stille Levens, auteur & publicist en, boven alles, moeder van Carel*

Wat hebben Whitney Houston, Roos Schlikker, Mike Tyson, Reinout Oerlemans, John Travolta, Ellemijn Veldhuijzen van Zanten, Linda Egging, Charlie Chaplin, Keanu Reeves, Prince, Suzan Hilhorst, Jaap Jongbloed, Maurice de Hond, Prinses Beatrix, John Legend & Chrissy Teigen, Monique van der Ven, Eric Clapton, Simone Kleinsma, Anja Dalhuisen, Vanessa Redgrave, Goedele Liekens, Bart Peters, Charlotte Brontë, Sigrid Kaag, Roald Dahl, Ellemieke Vermolen & Sergio Herman en A.F.Th. van der Heijden met elkaar gemeen?

“Mag ik iets zeggen?”

Ze keek op van de foto’s die ik haar met bonkend hart had toevertrouwd. Niet alleen de foto’s van Jasmijn, maar ook die van Tijgertje. De foto’s die ik nooit met anderen deel omdat ze te intiem zijn. En omdat ik altijd bang ben voor de reacties. Tijgertje was zo anders dan haar grote zus Jasmijn en haar kleine broertje Quinten. Ze was zo klein. Niet zachtroze, maar dieprood. Volmaakt maar nog niet volledig af. Kwetsbaar. Zo van mij. Zo’n mooi kindje. Zo’n prachtig gezichtje. Als ik nu af en toe naar haar foto’s kijk ben ik iedere keer weer ontroerd door haar schoonheid.

Dat was anders toen ze net geboren was… Haar aanraken durfde ik nauwelijks, bang om haar tere huidje te beschadigen. Naar haar kijken deed me zo afgrijselijk veel pijn. Weer een kindje dood. Het was bijna ondragelijk wreed. Bovendien, de bevalling was heel zwaar geweest.

Soms als ik het nieuws lees komt het heel hard binnen. Meestal neem ik het nieuws ter kennisgeving aan, soms lees ik nog wat verder, maar vanmiddag lees ik nieuws dat mijn hart letterlijk in stukken scheurt. Een moeder heeft haar driejarige kindje alleen thuis gelaten zonder eten of drinken. Het kindje sterft een eenzame dood. Ik schrik van het nieuws, wat voor beest moet je zijn om je hulpeloze kind alleen thuis te laten verhongeren. Een monster in mijn ogen.

Wat moet dit meisje bang en eenzaam zijn geweest. Wat is het leven toch ontzettend oneerlijk. Mijn lieve mooie Juliëtte* zou ook drie zijn geweest op dit moment. Wat zou ik er veel voor over hebben om haar nog één dag in mijn leven te mogen hebben, om haar te knuffelen en te vertellen hoeveel ik van haar hou. We hadden haar een prachtige toekomst te bieden vol met liefde.

Ik verstop mij al dagen, weken. Ik ren en ren en ren zonder erbij neer te vallen. Ik zorg, knuffel en troost. Val en sta op en ga weer door. De aanloop naar Sinterklaas vraagt veel van mij. Het zware gevoel begint al met de intocht en het is pas klaar als het 1 januari is. Bij de intocht loop ik naar buiten met mijn vier prachtig levende kinderen. Hun wangen zijn rood en ze lachen continue. Ik hoor ze hard roepen om Sinterklaas en even later vaart hij voorbij. Jassen aan en rennen… het dorp in om nog een glimp van Piet en Sint op te vangen. Ik voel mij ‘wattig’ deze dag. De lieve vrolijke snoetjes maken dat ik mee ga in hun enthousiasme maar dan plots, heel plots overvalt het mij. Juliëtte zou dit jaar drie zijn. Een leeftijd waarop je je echt beseft dat Sint en Piet binnen komen. De warme tijd waarin het gezellig is en de pepernoten en chocolade je om de oren vliegen.

En ja, ik maak het gezellig thuis.

De wens was er nog steeds na ons stil geboren meisje. De wens om ooit wél een kindje in de box te horen brabbelen, huilen desnoods. Die slapeloze nachten zou ik allemaal voor lief nemen. Niets liever dan dat. Alleen de weg er naartoe bracht mij al in complete angst en paniek. En dan moest het natuurlijk ook nog maar lukken. Wat nu als dit het was? Alleen te moeten leven met dit immens grote verdriet en gemis van onze kleine Sue. Niet ooit die zonneschijn na alle regen te mogen ervaren…

Ik ben mijn dagen in rouw gaan vullen met googelen. Veel vragen heb ik ingetikt. ‘Wanneer weet je het als je klaar bent voor een volgende zwangerschap na een stilgeboren kindje?’ ‘Wat zijn de risico’s op weer een stilgeboren kind?’ Ontelbaar veel forums ben ik gaan doorspitten. Alsof ik daar het antwoord op mijn vragen of de handleiding ‘Hoe nu verder als sterrenmama?’ zou gaan vinden…