Categorie: Blog

Ik kijk in de spiegel naar mijn buik en leg mijn handen op het bolletje. In dat bolletje dartelt een klein mensje. Ik geniet van het leven in mijn buik en ik voel de intense liefde. Wij worden een gezin! Mijn leven is perfect, ik ben volmaakt gelukkig! Ik geef het een 10, nee een 11! Ik word gewoon moeder, het is een droom die uitkomt en het voelt ook echt als een droom. Ik fantaseer over hoe ons leven gaat veranderen, hoe ons kind eruit zal zien en hoe wij zullen zijn als ouders.

Een week later is het zover: ons kleine mannetje is geboren. We hebben een zoon en hij heet Boris.

De dagen voor zijn geboorte voel ik mij niet goed, we bellen de verloskundige en ze komt die ochtend bij ons thuis langs. Ze spuit een klodder gel op mijn buik en gaat op zoek naar de hartslag van ons kind. We horen een soort ruis, ik zie haar zoeken, maar ik weet genoeg. Haar blik kruist het mijne en met tranen in haar ogen vertelt ze dat ze geen hartslag kan vinden. We worden doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar bevestigd wordt dat ons kindje is overleden. Ik moet gaan bevallen van ons kindje, ons kind waar we zoveel van houden, maar dat niet meer leeft.

Het is 6 jaar later, ik kijk door diezelfde spiegel in mijn ogen. Ik zie mijn gezicht en zie de rimpeltjes die ik de laatste jaren rond mijn ogen heb ontwikkeld. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld en kijk naar de persoon die ik ben geworden. Ik ben moeder, een trotse moeder. Boris overleed, maar hij heeft mij moeder gemaakt. De gevoelens van liefde en trots zijn onbeschrijfelijk.

Nu, 6 jaar later, heeft Boris een zusje en een broertje gekregen, net zo prachtig, net zo liefdevol, maar ook net zo stil. Ook Saar en Simon werden te vroeg geboren doordat de bevalling zich te vroeg aandiende.

Na de geboorte van Boris wist ik het zeker: ik zou het niet aankunnen om nóg een kindje te verliezen. Dat kan ook niet, zoiets mag je niet nog een keer meemaken. Helaas is dit ons nog twee keer overkomen. Ik moet toegeven dat het leven niet altijd makkelijk is. Soms komt de rouw opeens rauw op mijn dak; intense pijn en verdriet overheersen zonder dat ik hier controle over heb.

Maar wat ik wel heb, is vertrouwen. Ik dacht het niet aan te kunnen, maar ik doe het, ik ben het aan het doen. Het is niet altijd gemakkelijk en het is echt hard werken om moeder te zijn van drie overleden kinderen.

Ik kijk nog steeds in de spiegel, ik kijk nu dieper in mijn ogen. Ik kijk naar wie ik zie en ik besef dat ik mijzelf heb onderschat, ik zie een ontzettend krachtige vrouw. Het leven is geen 10 en een 11 zal het zeker niet meer worden, maar ik ga voor een mooie 8.

Lieve Fiene,

Nog een nachtje slapen en dan…ja, wat dan lieve kleine Fiene? Dan word je 10, een groot feest met een taart met wel tien kaasjes erop. Al je vriendinnen om de tafel luidkeels zingen voor jou en dan blaas je in één keer alle tien de kaarsjes uit en doe je een wens. Was het maar zo lieverd! Ik mis je, ik mis je zo ontzettend veel.

Ik ben al dagen, misschien wel al weken onrustig. Hoe dichterbij jouw datum, hoe onrustiger ik word. Ik rij te laat op als het stoplicht op groen springt, ik ben kortaf tegen de mensen die het dichtste bij mij staan, ik heb weinig energie, mijn darmen zijn van slag, heb weinig eetlust, mijn tranen prikken om het minste of geringste in mijn ogen, ik voel mij loom. Ik mis je, ik mis je zo ontzettend veel.

Papa was gisteren jarig. Er staat nog taart in de koelkast en er hangen slingers in de tuin en in huis. Papa is dol op slingers en wil dat alle slingers blijven hangen tot en met jouw verjaardag. De slingers in de tuin heb ik gisteren al opgeruimd. Ik vier ons feestje voor jou liever een beetje anoniem. Bang voor reacties voor anderen. Niet bang voor de reactie dat mensen het gek vinden dat wij elk jaar jouw verjaardag vieren. Dat mogen ze vinden, dat mogen ze denken. Wij vieren het zoals wij het willen. Nee voor de reactie van wat leuk wie is er jarig? Leuk, zo wil ik jouw verjaardag niet omschrijven. Noodzakelijk, dat is het wel. Ik vind het noodzakelijk om stil te staan bij jouw verjaardag, bij jouw dag, bij de dag dat wij voor het eerst papa en mama werden, bij de dag dat ons leefde veranderen, bij de tranen, de pijn, de trots…bij jou lieve Fiene. Ik mis je, ik mis je zo ontzettend veel.

Je bent ons eerste kindje, onze eerste dochter, de grote zus van Lif, Sef en Ferre zoals ze dat alle drie zo mooi kunnen zeggen. Vol trots vertellen zij over jou aan hun vriendjes en vriendinnen. Over dat je niet kon leven, omdat je longen zo ziek waren, over je grafje, over dat je maar even bij ons was. Ze hebben je nog nooit gezien, ze kennen je niet, maar je hoort er ook voor hen zo bij.

Je bloementaart is besteld met tien heliumballonnen in het zachtroze en het cijfer 10. Dit jaar iets extra’s op jouw verjaardag lieve Fiene. Tien jaar voelt toch als een jubileum en dat maakt het voor mij toch iets moeilijker dan ik dacht of had gehoopt. De confrontatie met tien jaar geleden is hard, keihard.

Al weken hebben je broertjes en zusje het over Fiene-dag. Wat gaan we dit jaar doen? Gaan we bij mooi weer, weer varen met opa zijn boot? Of gaan we naar het zwembad als het regent of naar een pretpark? Jouw dag vieren we elk jaar met elkaar en blijven we voor altijd doen! Je hoort zo bij ons.

Lieve Fiene vier je feestje zoals jij dat vieren wilt, dat doen wij ook en zullen je nooit vergeten.

Gefeliciteerd lieve Fiene, mijn kleine lieve Fiene.

Fleur de Wilde –van Schalkwijk is 38 jaar en woont samen met Niels. Samen hebben zij vier kinderen.

Fiene* (2011), Lif en Sef (2012) en Ferre (2017).

Goedemorgen, wakker worden,
mag ik bij jou in bed?
even samen snoezebollen,
even samen pret.
Neuze neuze vind ik reuze
van gekietel word ik gek,
maar het liefst van alles
sla ik blij
mijn armen om je nek.

Maar wat als er nou geen kindje is jou te wekken? 
Geen kindje dat jou vertroetelt op zo’n bijzondere dag…

Terwijl social media zich vult met foto’s met gelukkig ogende gezinnetjes op een bed huil ik zachtjes, alleen in bed.

Kindjes met knutsels en mislukte ontbijtjes. Make-up loze moeders, maar ze zijn prachtiger dan ooit. Op hun gezichten zie ik trots, geluk en liefde. Het spat van het scherm….

Op mijn eerste Moederdag was er niets van dit. Er was geen tekening of knutsel, een kus of dikke knuffel. Er was enkel een onzichtbare papa, die zijn best deed om de dag iets dragelijker voor mij te maken. Met een zelfgemaakt ontbijtje stond hij schoorvoetend aan mijn bed.

Daar stond hij dan, zonder kindje, op mijn eerste Moederdag. Ik was moeder op Moederdag. Maar dan zonder kind.

Wat deed mijn hart pijn op die eerste Moederdag in 2016. Nog nooit had ik het anderen zo misgund gelukkig te zijn. Ik kende dat gevoel helemaal niet, maar de dood van mijn kind haalde soms het lelijkste in mij naar boven.

Al weken had ik op gezien tegen deze dag. Ik voelde mij op en top moeder en voelde zoveel liefde voor mijn kindje. Maar nog niet eerder had ik mij zo ongelofelijk onzichtbaar gevoeld als moeder. Het verlies van mijn kind voelde enorm eenzaam. Ondanks dat de mensen die er  voor mij waren had ik mij nog nooit zo alleen gevoeld.

Ik was lid geworden van een club waar ik nog niet eerder bij had gehoord, de club van moeders. Maar niemand zag dat ik lid was. En niemand deed alsof ik erbij hoorde. En wanneer ik hard zou schreeuwen dat ik er heus bij hoorde zou ik gek aangekeken worden. Het enige dat je nodig had om aan te tonen dat je bij de club hoorde was een kind, en juist dat was ik verloren.

En hoewel ik uiteindelijk nog twee keer moeder mocht worden en mijn Moederdag gevuld zal zijn met lieve kusjes en knutsels, blijft Moederdag een dag met een gitzwart randje. Een dag waarop er een pijnlijk lege plek verschijnt zo in de ochtend op ons bed. En hoewel het niet gaat om de cadeautjes op deze dag….. is er voor mij altijd één tekort.

Lieve mama met een gebroken hart op Moederdag,

Juist op deze dag voelt jouw pijn misschien wel onzichtbaarder dan ooit…
Ik zie je….

Misschien kende je enkel de hartslag van je baby, misschien hield je jouw baby wel in je armen

Misschien verloor je gisteren jouw kind, of misschien wel 30 jaar geleden

Ik weet dat jij het niet vergeet
En ik wil dat je weet dat ik dat ook niet doe

Ik zie je pijn maar ik zie nog veel meer onvoorwaardelijke liefde
Een liefde die sterker is dan pijn
Sterker dan teleurstelling
Zelfs sterker dan de dood

Ook al zie je onwijs op tegen deze dag
Moederdag is ook voor jou

Vooral vandaag

Ik wil dat je weet dat ik je zie
Je doet er toe
Je bent een moeder

Je bent niet alleen
Je bent geliefd

Liefs,

Roos

Roos Bodewes: 33 jaar en mama van Lev* (‘15) Sam Ezra (’16) en Eden Lev (’18) werkt als casemanager voor Jeugdzorg, is dol op fotograferen, schrijven, koken, interieur en op haar familie en vrienden.

Het is 16 maart 2020, de dag van de crematie van Faith*. We komen thuis, bestellen eten en zetten voor het eerst een persconferentie op. Daar krijgen we te horen Nederland in lockdown gaat. Dat betekent dat onze bruiloft op 10 april niet door kan gaan. Dat kan er ook nog wel bij. We kunnen de situatie niet veranderen dus we kunnen niet anders dan accepteren. Naarmate de tijd vordert vind ik het annuleren van de bruiloft niet persé erg, maar het feit dat ik nu de achternaam van mijn man en dochter niet kan krijgen wordt mij even te veel. Ik voel een afstand tussen mij en mijn kind, terwijl mijn man wel dezelfde achternaam heeft. Ik kaart bij hem aan dat ik dan toch de trouwdatum wil verzetten maar ik krijg slecht nieuws. De overname van de zaak die voor eind maart gepland stond, is verzet naar 15 mei. Het is beter om pas daarná te trouwen. Zakelijk snap ik het, maar gevoelsmatig totaal niet. Hoezo moet ik ook al die naam op offeren? Heb ik niet al genoeg ingeleverd? Waarom moet ik offers maken voor zíjn bedrijf? Snapt dan echt niemand dat ik mezelf dan echt meer verbonden voel met mijn overleden dochter? Ik krijg een enorme kortsluiting in mijn hoofd, het maakt mij niks uit wat nou ‘beter’ is. Ik wil dezelfde achternaam! Dit zorgt voor een enorme explosieve ruzie waarbij zelfs mijn ouders en beste vrienden zich afvragen of dit dan ook het einde is van onze relatie. Ik was namelijk zo verdrietig vanwege het verlies van onze dochter, ik was aan het rouwen, ik was enorm gekwetst door mijn omgeving omdat ze zo schrokken hoe heftig ik erop alles reageerde. Mijn man, die kon niks meer goed doen. 

Wij werden al in het ziekenhuis gewaarschuwd; veel stellen verliezen elkaar uit het oog  en kunnen uit elkaar gaan. Ik was nog nooit iemand van zó dichtbij verloren. Ik maakte kennis met hoe het was om voor het eerst in mijn leven in diepe rouw te zijn. Mijn man heeft zijn vader verloren en dat was ook nog eens behoorlijk vers. Hij wist ongeveer waar hij zich op voor moest bereiden en wat hij kon verwachten, hoewel hij ook hij nu uit ervaring kan zeggen dat rouwen om je vader of om je kind twee verschillende dingen zijn.  Er zijn genoeg heftige ruzies geweest. Ruzies die niet over ons gingen maar ontstonden omdat wij samen op hetzelfde moment aan het rouwen waren om onze dochter maar er ook voor elkaar wilden zijn. Daardoor kwamen er frustraties en konden hele kleine dingen zorgen voor de grootste ruzies. Waar we allebei dan ook nog eens super verdrietig om werden en uiteindelijk af en toe huilend bij elkaar lagen omdat we eigenlijk geen ruzie wilde maken maar ook onze dochter zo misten.

Meteen na het gesprek in het ziekenhuis zei ik tegen mijn man dat het ons niet ging gebeuren. We gingen er alles aan doen om het te voorkomen, ik kon namelijk niet mijn kind én mijn man verliezen. Dat zou het helemaal ondragelijk maken. Hij was het er mee eens en we namen alle hulp aan die we aangeboden kregen. Zo had hij iemand om mee te praten, ik werd doorverwezen naar de POP-poli en wij kregen een maatschappelijk werkster die hierin gespecialiseerd was om onze gesprekken samen te kunnen voeren. Dat is de beste keuze die we ooit hadden kunnen maken. Het was misschien een beetje veel therapie en gesprekken maar zo bewezen wij ook weer dat we er echt alles aan deden om elkaar niet te verliezen en konden we na een paar maanden langzaam afbouwen met de gesprekken.

Ik vroeg laatst aan mij man of hij er ooit aan heeft gedacht om onze relatie te beëindigen. Ondanks de heftigheid van de ruzies en de emoties, hebben wij beide nooit getwijfeld aan onze relatie. We wisten diep van binnen dat het over zou gaan. De ruzies werden ook minder toen we apart gingen rouwen, dus niet beide op hetzelfde moment. We rouwden allebei op een andere manier en die manier is altijd gerespecteerd maar nu we ook op andere momenten gingen rouwen konden we er ook voor elkaar zijn. Hij kon mij opvangen en lief voor mij zijn als ik het alleen maar zwart zag en andersom. Dat scheelde voor ons een hele hoop want daardoor kwamen die frustraties niet terug.

 Op 6 augustus – de uitgerekende datum van Faith*- werd dan toch de handtekening gezet en kreeg ik ein-de-lijk dezelfde achternaam op ook nog eens een mooie en bijzondere dag.

Shannen Hompes: is getrouwd en sterrenmoeder van haar dochter Faith*. Tijdens de 20 weken echo kregen zij te horen dat het hartje van Faith* was gestopt met kloppen waardoor de bevalling opgewekt moest worden. Uiteindelijk is Faith* stil geboren op 12 maart 2020. Momenteel is Shannen zwanger van haar regenboogkindje. Shannen probeert via allerlei manieren bij te dragen om van het taboe rondom zwangerschapsverlies en babyverlies in Nederland af te komen.

Elk jaar reed ik tijdens mijn vakantie door de rätoromanische Schanfigg valei. Daar passeerde ik telkens een imposant chalet. Op de helderwitte muur van het chalet, onder de met sneeuwde bedekte dakranden van het zadeldak, was in grote letters te lezen “Fürcht nicht die Welt, greif tapfer an”. Wees niet bang voor de wereld, ga moedig ten strijde. Het waren exact deze woorden die de afgelopen maanden steeds in mij omhoog plopten.

Hoe gemakkelijk is het om in tijden van crisis naar ‘tegelspreuken’ te grijpen zou je kunnen zeggen. Waar. Als je alleen de spreuk leest, dan is dat inderdaad heel erg gemakkelijk. Maar verder gaan dan technisch lezen, en de woorden die je leest echt tot je door te laten dringen, dat vraagt een grotere inspanning. Waarom zou je de moeite doen voor deze inspanning? Als het leven toch zwaarder en  zwarter lijkt dan je graag zou willen. Wat kunnen woorden dan bieden aan je verstoorde bestaan? Doen een paar woorden op een ‘tegel’ of op een ‘huis’ nou serieus enige goed aan hoe het nu met jou gaat? Serieus? Mijn antwoord is een volmondig ‘ja’! Wel onder één voorwaarde: schilder de woorden in je hoofd tot dat wat je kunt en wilt bereiken. Ga moedig ten strijde.

Het afgelopen jaar was voor de meeste van ons een bijzonder jaar. De lockdowns en alle berichten via de media veroorzaakten vaak onrust, onvrede en ongerustheid. Ouders van een overleden baby, kort of langer geleden, kennen in feite al het gevoel van lockdown. Starend vanuit je bubble, in je eigen ‘vissenkom’ van rouw zag je na het overlijden van je baby, de wereld aan je voorbij gaan. Iedereen bewoog en jij – ogenschijnlijk – stond stil. Met het gevoel van geamputeerde armen en benen en een uit je lichaam gerukt hart, onderging je het leven. Je stond op, at, dronk, deed wat er van je verwacht werd, maar sleepte je in feite door het leven.

Deze Covid lockdown is anders. Want bijna iedereen stond stil. Was gedwongen om stil te staan. Ook al is het voor mij meer dan 21 jaar geleden dat ik mijn eigen ‘lockdown’ heb ondergaan na het overlijden van Carel, toch kwam er een licht gevoel van triomf in mij omhoog toen de wereld in lockdown ging. Hé, dit kan ik. Dit heb ik eerder gedaan. Die ‘bubble’ voelde als een soort van thuiskomen, als een met 1-0 voor staan’. Is veerkracht waarachtig een spier die in tijden van crisis herkend wordt? Wat heeft mij toen geholpen en gaat mij nu weer helpen?

Terug naar het chalet. Wees niet bang voor de wereld, ga moedig ten strijde. Die woorden op dat huis in de sneeuw. Schilder ze aan de binnenkant van je voorhoofd. En dat kan prima vanuit je eigen ‘chalet’ (grappig woordweetje: het woord ‘chalet’ komt van het Latijnse woord casalis, dat schuilplaats betekent). Maar pak wel aan. Ga ten strijde, heb voor angst geen ontzag en gebruik je moed. Want ja, veerkracht is inderdaad een spier die jij beheerst, wellicht als beginner of als een ouwe rot.

Ik wens je voor 2021 moed en (veer)kracht, liefde en gezondheid, vanuit je eigen chalet, met in je hart al je dierbaren.

Lieve groet, namens het bestuur van Stille Levens

Jeannette Rietberg

Jeanette Rietberg is voorzitter van Stille Levens, auteur & publicist en, boven alles, moeder van Carel*

Wat hebben Whitney Houston, Roos Schlikker, Mike Tyson, Reinout Oerlemans, John Travolta, Ellemijn Veldhuijzen van Zanten, Linda Egging, Charlie Chaplin, Keanu Reeves, Prince, Suzan Hilhorst, Jaap Jongbloed, Maurice de Hond, Prinses Beatrix, John Legend & Chrissy Teigen, Monique van der Ven, Eric Clapton, Simone Kleinsma, Anja Dalhuisen, Vanessa Redgrave, Goedele Liekens, Bart Peters, Charlotte Brontë, Sigrid Kaag, Roald Dahl, Ellemieke Vermolen & Sergio Herman en A.F.Th. van der Heijden met elkaar gemeen?

“Mag ik iets zeggen?”

Ze keek op van de foto’s die ik haar met bonkend hart had toevertrouwd. Niet alleen de foto’s van Jasmijn, maar ook die van Tijgertje. De foto’s die ik nooit met anderen deel omdat ze te intiem zijn. En omdat ik altijd bang ben voor de reacties. Tijgertje was zo anders dan haar grote zus Jasmijn en haar kleine broertje Quinten. Ze was zo klein. Niet zachtroze, maar dieprood. Volmaakt maar nog niet volledig af. Kwetsbaar. Zo van mij. Zo’n mooi kindje. Zo’n prachtig gezichtje. Als ik nu af en toe naar haar foto’s kijk ben ik iedere keer weer ontroerd door haar schoonheid.

Dat was anders toen ze net geboren was… Haar aanraken durfde ik nauwelijks, bang om haar tere huidje te beschadigen. Naar haar kijken deed me zo afgrijselijk veel pijn. Weer een kindje dood. Het was bijna ondragelijk wreed. Bovendien, de bevalling was heel zwaar geweest.