Categorie: Blog

Ineens was het je vierde jaardag. En het besef dat het alweer 4 jaar geleden is dat je dood geboren werd. Vier jaar geleden dat er zoveel liefde voor jou in ons leven kwam. Maar ook het besef dat het pas 4 jaar geleden is. Tijd kan raar aanvoelen, de ene keer lijkt het snel, de andere keer langzamer te gaan.

Verloren toekomst

Onze eerste zoon Arthur, zomaar ineens in mijn buik uit het leven gerukt. Je mocht jouw leven niet leven. Elke dag word je gemist en elk jaar vieren we jouw geboortedag. De periodes waarin het goed gaat wisselen zich af met wat meer donkere dagen. Er komt steeds meer licht in ons leven.

Toch trof deze 4e jaardag me onverwachts extra hard. Ineens het besef dat er nooit een eerste schooldag zou komen. Nooit een eerste zwemles. Nooit een … noem het maar op.
Zoveel mooie momenten die geen werkelijkheid mogen worden. Een verloren toekomst. Extra wrang misschien omdat ik nu besef wat het broertje en zusje die na jou kwamen wél mogen meemaken.

Tegelijkertijd groei je in mijn gedachten mee en heb ik een beeld van hoe je er nu uit zou hebben gezien. Op andere momenten zie ik je voor me zoals ik je alleen ken, als mooie baby. Ik koester het allemaal, je leeft jouw leven voort in mijn hart en gedachten. Jouw plek dicht bij mij.

In gedachten overlaad ik je met liefde en reis ik je met me mee.

Voor altijd geliefd, voor altijd gemist.

De zoveelste vakantie waarin ik mij schuldig voel dat ik zo geniet, terwijl jij er niet bent.

“Juliëtte!” hoor ik iemand roepen achter mij op de piste. Mijn hart staat even stil, ik krijg het koud en warm tegelijk. Ik trek mijn skibril naar beneden en trek mijn bivakmuts nog wat hoger op. Ik probeer uit alle macht de tranen tegen te houden.

Waarom nu … waarom moet het doosje nu open? Uit alle macht probeer ik het doosje dicht te duwen. De tranen in bedwang te houden. Niet hier, niet nu. Ik moet nog veilig naar beneden komen. Ik kóm beneden; naar beneden skiën heb ik al honderden keren gedaan, dit moet geen probleem zijn. De helling lijkt steiler dan normaal, de bochten gaan moeizaam. Eigenlijk erg typerend voor mijn ‘pad van rouw’. Het ene stuk glij je zo doorheen, om vervolgens een nieuwe wending te nemen, waarna je heel stroef weer verder gaat. Een continue beweging, een pad dat altijd met mij meereist waar ik ook ben.

De dag gaat kabbelend verder en pas dagen later komt het verdriet, dat sinds die middag op de piste zo hoog zit, omhoog. Als ik alleen ben en onze spullen voor het einde van de vakantie aan het inpakken ben. Juliëtte* zou nu vijf geweest zijn, een leeftijd waarop je al best een beetje kan skiën. Zou je net zo dol zijn geweest op de sneeuw als je zusjes? Zou je ook zo goed hebben kunnen skiën? Misschien had je het wel helemaal niet leuk gevonden.

Waarom stel ik mij toch deze vragen? Bij iedere vraag in mijn hoofd voel ik een steek in mijn hart. Alsof mijn hart opnieuw in duizenden stukjes breekt. Vandaag is onze laatste vakantiedag. Van de zoveelste vakantie sinds jij er niet meer bent. De zoveelste vakantie waarin ik mij schuldig voel dat ik zo geniet, terwijl jij er niet bent. Mag ik dat nog wel? Kan verdriet en gemis naast geluk bestaan? De woorden staan zo gemakkelijk op papier en ze worden zo snel gezegd, maar het integreren van deze woorden is ongelofelijk ingewikkeld en wellicht niet haalbaar voor iemand die zijn of haar kind mist.

We zitten voor het eerst in het nogal stoffige gemeentehuis van onze woonplaats. De entree van het saaie gebouw met de ouderwetse aankleding voelt wat ongemakkelijk. We wachten even en worden dan ontvangen door de ambtenaar, die ons vriendelijk te woord staat. Ook in het kamertje is het netjes, maar oubollig. We komen hier alleen om een handtekening te zetten … De ambtenaar vertelt dat wij al haar twintigste ouderpaar zijn dat hun kind komt bijschrijven. Dat is inderdaad veel. Gisteren had ze een mevrouw van in de tachtig die haar zoon nog liet bijschrijven. Ik vergeet meteen mijn omgeving en weet precies weer het belang van onze komst.

Sinds ongeveer drie weken bestaat nu de mogelijkheid om levenloos geboren kinderen in te schrijven in de Basisregistratie Personen (BRP). Meteen heb ik een afspraak gemaakt. Hoewel Tijn al wel in ons trouwboekje was opgenomen wordt dit toch de bevestiging van zijn bestaan. Officieel. Hij heeft geleefd. Al was het alleen in mijn buik. Dat deze mogelijkheid er nu is voelt als erkenning van zijn bestaan.

Ik vind het bijna ondenkbaar dat levenloos geboren kinderen nooit werden geregistreerd. Nooit meetelden, alsof ze nooit bestonden. Ik heb via sociale media gevolgd dat er een actie op touw is gezet, dat het wetsvoorstel er kwam en dat het er uiteindelijk door was. Fantastisch!

Ook voor de ouders die lang geleden een kindje verloren, zoals de mevrouw die hier gisteren was.

Het lijkt een administratief karweitje, maar de ambtenaar maakt er echt een momentje van. Dan schuift ze ons de papieren toe. We zetten tegelijkertijd onze handtekeningen, kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde: ons gezin voelt nu compleet

Als iemand mij had verteld dat het leven ooit zo immens kwetsbaar zou kunnen zijn, had ik misschien wat meer bewust genoten van het onbezorgde leven dat ik had.

Dat onbezorgde leven was, nu ik erop terug kijk, misschien nooit echt helemaal onbezorgd maar ik leefde mijn leven in ieder geval in die waan. In één klap veranderde die waan van onbezorgdheid op die 30e van december. De stilgeboorte van onze dochter. Het mooiste dat ons overkwam werd tegelijkertijd de ergste nachtmerrie. Hoe zou ik dit ooit, maar dan ook ooit te boven kunnen komen?

Het is bijna vier jaar geleden.

En ik kan nu zeggen dat het lukt. Het gaat niet over of ooit weg. Het zal er altijd zijn. Het is aanwezig vanaf het moment dat je opstaat, tot het moment dat je in de avond je ogen sluit. Het eerste en het laatste waaraan je iedere dag denkt. Dat blijft voor altijd. Ik zou eerlijk gezegd ook niet anders meer willen.

Ons meisje met blonde krulletjes. In mijn gedachten altijd zo levenloos stil, maar tegelijkertijd is mijn hart vol warmte en liefde voor haar.

Het wordt rustiger met de tijd. Niet meer zo intens verdrietig als in het allereerste begin. Er is geen berusting of acceptatie, dat zal er nooit zijn.

Maar intens gemis met rust.

Rustig gemis.

We zitten op de bank met een speelgoedcatalogus op schoot.

“Eerst is oma jarig en dan ik al, hè?” vraagt mijn zoon. Ik knik en blader verder in mijn eigen tijdschrift. “Ik wil wel een hijskraan, of een graafmachine van LEGO. En voor mijn kinderfeestje vraag ik slijm,“ ratelt hij vrolijk door. “Maar eerst is ook nog Tijntje jarig hè?” Ik kijk verrast op. “Maar die heeft geen kinderfeestje. Toch?” vraagt hij. “Uh, nee, dat kan hij niet vieren natuurlijk,” antwoord ik.

Het is al bijna zeven jaar geleden

Ik betrap mezelf erop dat ik al lange tijd niet meer aan Tijn gedacht heb. En nu word ik er door mijn eigen zoon aan herinnerd. Een paar weken voor Tijns geboortedatum. Een tijd waarin ik voorgaande jaren erg bewust was van deze speciale momenten. Ik weet nog goed dat ik net na zijn geboorte, bijna als een soort zelfkastijding, mezelf dwong om elke avond tegen Tijn te praten. Zo bang om hem te vergeten. Elke nieuwe dag die voorbij ging leek me verder van hem te verwijderen. Ik wilde de tijd stopzetten.

Inmiddels weet ik beter. Er gaan perioden voorbij dat ik opgeslokt word door dagelijkse dingen of werk. Totdat ineens weer een foto of herinnering uit die periode opkomt. Meestal houd ik die voor mezelf. Nu ben ik ineens heel blij dat Tijns naam weer genoemd wordt. Het ontroert me.

“Ik ben wel ouder dan Tijn. En ik blijf ook altijd ouder dan hem en Tinne.” – “Ja, ze kunnen je nooit meer inhalen,” zeg ik. Een triomfantelijk lachje verschijnt op Hiddes gezicht. “Maar Tijn is wel eerder geboren dan jij.” Het gezicht betrekt een beetje. Dan begint hij in zichzelf te tellen. “Ik ben elf dagen later geboren in maart.” “Ja, en een jaar,” zeg ik.

In die laatste fase van Hiddes zwangerschap was ik weer wat meer gestrest. Ik hoopte zo dat hij niet op Tijns geboortedag zou komen. Dat was en is Tijn zijn dag. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Nu is maart een maand geworden van verdriet, maar bovenal van geluk. Het is goed zo. We steken een kaarsje aan voor Tijn en straks zes kaarsjes voor Hidde.Hoe bang ik toen was om Tijn te vergeten, hoe meer nu blijkt: Tijn is onderdeel van ons gezin geworden. Zijn foto hangt klein in de kamer en er wordt over hem gepraat.

En dan hoor ik naast me: “Je mag Tijns cadeautje ook wel aan mij geven, hoor…” Ik tik met de catalogus op zijn hoofd en een stoeigevecht begint.

We rijden over een hobbelige weg. Ik kijk naar buiten en zie hoe de regendruppels van het raam glijden. Mijn handen zitten geklemd om een knuffel. Een fijne zachte knuffel, met een lief gezichtje en een diepblauwe kleur. Zou jij deze kleur mooi vinden? Of had je liever een groene of paarse knuffel uitgekozen?

Ik vraag het mij af, net zoals ik mij afvraag hoe Simon nu geweest zou zijn. Hoe zou zijn stem klinken? Zou hij ondeugend zijn? Of misschien wat meer verlegen? Zou hij net zo lang worden als papa of de misschien de krullen hebben van mama? Allemaal vragen waarop wij het antwoord nooit zullen weten. Voor ons blijft hij altijd onze kleine Simon die te vroeg werd geboren en daardoor geen enkele kans had.

Ik denk: kon ik maar even, gewoon heel even, terug. Terug naar het moment met jouw lijfje stevig tegen mij aan. Gewoon nog heel even je geurtje opsnuiven en je een kusje geven. Ik denk aan hoe het was. De korte tijd samen. De korte tijd waarin wij jou mochten ontmoeten, maar tegelijkertijd weer afscheid moesten nemen.

Ik sluit mijn ogen en ben even terug in dat moment

Je ligt in je warme doek dicht tegen mij aan. Ik hou je vast en bewonder je. Ik kan niet stoppen met kijken naar jou. Je bent mijn kleine mannetje en je bent zo mooi. Ik blijf maar kijken naar je kleine neusje, lieve oortjes, mooie handjes, schattige voetjes met teentjes en lange beentjes. Mijn warme tranen rollen over mijn wangen naar beneden. Ik zie hoe er natte vlekjes op jouw doek verschijnen. Het is nauwelijks te beseffen dat we na je broer en zus ook jou kwijtraken. Ik knuffel en kus je. Ik snuif jouw geur op en we maken een ontelbaar aantal foto’s. We maken herinneringen en ik ben mij ervan bewust hoe belangrijk en waardevol deze herinneringen zullen zijn.

De regendruppels en grassprieten veranderen in glimmende parels

De auto is inmiddels gestopt en ik open mijn ogen. We stappen uit en tegelijkertijd zie ik dat er wat zonnestralen tevoorschijn komen. De regendruppels op de grassprieten lijken te veranderen in glimmende parels. Vandaag is het Simon zijn dag. We zijn op de begraafplaats om de zachte diepblauwe knuffel te brengen. Samen met wat mooie bloemen voor hem en wat mooie bloemen voor Boris en Saar.

De tranen rollen over mijn wangen, maar ik voel mij rustig, want de liefde brengt kalmte. De liefde voor Simon zorgt ervoor dat ik het aankan. Het doet vreselijk veel pijn om hem te moeten missen, maar omdat ik ook zoveel van hem mag houden brengt het een bepaalde rust. Ook al is hij niet meer hier, hij hoort er altijd bij. De liefde is oneindig.

Ik ben ongelofelijk trots dat ik zijn mama ben. Dankbaar dat ik zijn mama mag zijn voor de rest van mijn leven.

Vandaag is het jouw dag, lieve Simon. We maken er een liefdevolle dag van.

Noah werd stil geboren op 8 januari 2019 na een zwangerschap van 23+5 weken. Een infectie in de placenta was de boosdoener en het had, zoals ze nu zeggen, niet voorkomen kunnen worden.

Wekenlang heb ik gehuild, maandenlang dacht ik dat het nooit meer ‘goed’ zou komen. Maar er kwamen betere dagen. Dagen dat ik weer durfde te denken aan opnieuw proberen zwanger te worden, ondanks het gemis, de onzekerheden, de angsten.

Januari 2020 was de maand waarin ik verhuisde, samen met de vader van Noah, naar een nieuwe woning met het volle vertrouwen dat dit het huis was waar wij een ‘brusje’ zouden laten opgroeien. Bijna 1,5 jaar lang werkten we ernaartoe om het huis te maken zoals we voor ogen hadden. Ondertussen kwam maand na maand de teleurstelling dat ik niet zwanger werd, ondanks alle positieve ovulatietesten en het ‘huiswerk’ van de gynaecoloog. Haalde dat de romantiek weg? Ja, maar we wisten waarvoor we het deden. Tenminste, dat dacht ik.

The day that changed my life

In mei 2021, op de dag na Moederdag, veranderde mijn leven totaal. Het was ‘the day that changed my life’. De vader van Noah gaf aan niet meer verder te willen met onze relatie en daar heb je als ‘tegenpartij’ maar mee te dealen. Ik heb wekenlang gehuild, amper geslapen en gegeten en dat heeft geduurd totdat mijn ex, exact een maand later, tekende voor zijn nieuwe woning. Ik had in die maand hoop gehouden dat het weer goed zou komen, vooral na alles wat wij al hadden meegemaakt. Maar ik had ook met mezelf afgesproken dat als er ergens definitief voor getekend zou worden, dan was het klaar en was er geen weg meer terug. Vanaf dat moment ging het stapje voor stapje beter en op het moment dat hij, weer exact een maand later, vertrok naar zijn nieuwe woning ging het nog beter. Ik stortte mij op sporten en gezonde voeding (ik was na de stilgeboorte van Noah gaan emotie-eten en kwam bijna 20 kilo aan) en kwam zo gigantisch goed in m’n vel te zitten! Ik kan en durf te zeggen dat ik trots ben op mezelf.

Vanaf september begon een zware periode. In september 2018 had ik de positieve test van Noah in mijn handen. Mijn zwangerschap was niet gemakkelijk. Ik had bekkeninstabiliteit en hoge bloeddruk en van week 5 tot en met week 16 was ik elke dag, de hele dag, misselijk. Ik herbeleef bepaalde momenten, ook door herinneringen van Facebook en Instagram. Ik vond, ondanks de kwalen, mezelf een bloedmooie zwangere vrouw en ik hoopte zo de afgelopen 2 jaar dat ik dat gauw weer mocht voelen, maar helaas …

Ik voel dat ik nooit alleen ben

De scheiding is sinds afgelopen november helemaal rond en ik kan alleen maar zeggen dat ik op dit moment écht happy ben. Ik kan ook weer zeggen dat het “goed” met mij gaat en het nog menen ook (dat is iets wat tot voor kort niet lukte, vooral niet sinds de stilgeboorte van Noah). Ik leef mijn nieuwe leven, ik ben gaan inzien wie mijn echte vrienden zijn, aan welke familieleden ik echt wat heb en leer nieuwe, lieve mensen kennen. Ik voel dat ik nooit alleen ben, want Noah is altijd bij mij en zo voelt het écht.

Noah zijn jaardag komt eraan en dat vind ik enorm spannend. Voorheen bracht ik die dag door met zijn vader en wist ik dat ik mij niet sterker voor hoefde te doen dan dat ik mij voelde. Verdriet, boosheid, liefde, alles tegelijk; het kon allemaal omdat het voelde alsof de ander mij begreep doordat we hetzelfde hebben doorgemaakt. Nu zal ik deze dag doorbrengen met iemand anders, die mij door dik en dun steunt. Het zal wel anders zijn, niet per se slechter, want misschien word Noah zijn 3e jaardag wel de mooiste tot nu toe. Maar misschien zal ik ook het gevoel hebben dat ik mij sterker moet voordoen dan ik mij eigenlijk voel, waardoor ik niet de dag kan laten zijn zoals die oprecht voelt.

“Soms voel ik mij een tikkende tijdbom”

Wat ik nog spannender vind, is de aanloop naar zijn jaardag toe. Die periode was afgelopen jaren veel zwaarder dan de jaardag zelf. De afgelopen maanden ben ik enorm veranderd (in positieve zin), maar ik heb ook weer een muur om mij heen gebouwd, uit zelfbescherming. Ik ben enorm gekwetst het afgelopen jaar en dat haalt een stukje onzekerheid uit het verleden naar boven. Dat, samen met het gemis van Noah, zorgt ervoor dat ik me soms een tikkende tijdbom voel. En ik heb er geen controle over wanneer die gaat ontploffen. Ik hoop alleen dat ik op dat moment omgeven ben met liefde, van iemand die niet schrikt, wegrent of afstand neemt. Op dit moment breng ik mijn vrije tijd door met mensen die ik (wil) vertrouw(en) en ik hoop dat mijn vertrouwen niet beschaamd zal worden na mijn emotionele ontploffing. Ik weet dat die binnenkort komt en ik weet dat die uitbarsting mij enorm zal opluchten. Maar wil absoluut niemand meer verliezen en daar ben ik soms bang voor.

Hoop

Dan is er nog een stukje hoop. Hoop op een ‘brusje’. Hoop dat het mij ooit nog gegund is om een zwangerschap mee te maken zonder te veel gedoe, een gezond kindje in m’n armen. Het liefst natuurlijk met de man die dit geluk met mij wil delen en die ik voldoende vertrouw om dit ‘avontuur’ met mij aan te gaan. Voor mezelf heb ik een plan B moeten maken, zo heb ik rust in mijn hoofd en durf ik te zeggen dat “het goed komt”.

Ik word in februari 32 jaar en ik had voor mezelf de grens gesteld dat als ik voor mijn 35e niet heb gevonden/gevoeld wat ik zo hard wens bij een man, dan ga ik het avontuur voor een ‘brusje’ alleen aan. Maar, ik kan op dit moment zeggen dat ik een hele lieve man heb leren kennen waar ik het heel leuk mee heb en onderwerpen zoals een Noah en een ‘Brusje’ mee heb besproken en vertrouwen heb in de toekomst, met Noah altijd op mijn schouder, als beschermengel en raadgever.

Oud en nieuw. Altijd een moment dat ik even extra aan je denk, lieve Fiene.

Weer een jaar voorbij zonder jou in mijn armen, maar nooit zonder jou in mijn leven. Het is 31 december 2021 en we tellen af: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1… gelukkig nieuwjaar! En ondanks het vuurwerkverbod schieten de vuurpijlen de lucht in. We geven onze vrienden handkusjes op ruim anderhalve meter afstand en pakken Lif en Sef eens extra goed beet. Dit jaar, 2021, moet toch echt een beter jaar worden dan 2020. De champagne wordt geopend en we proosten. We proosten op een gezond jaar.

Ik loop naar zolder, Ferre ligt in ons bed. Hij is net een half uurtje geleden in slaap gevallen. Drie jaar oud, maar voelt zich net als zijn grote broer en zus al acht. Waarom slapen, als je op mag blijven? De vuurpijlen en het carbid schieten je om de oren. Hij slaapt er doorheen. Ik kijk naar hem, onze kleine boef. Dit jaar wordt hij alweer vier jaar oud en dan mag hij naar school, naar zwemles en vriendjes mee naar huis nemen om te komen spelen. Ik voel een traan over mijn wang lopen. Fiene, mijn kleine, lieve Fiene. Nooit werd jij vier jaar oud. Nooit hoefde ik je naar school te brengen, je op te halen of speelafspraken voor je te maken. Er volgen veel meer tranen, mijn kaken doen pijn van de spanning, mijn hart huilt. Alles wat ik met jou wilde doen, alles wat ik had bedacht…het heeft allemaal plaatsgevonden, maar nooit met jou lieve, kleine Fiene.

Deze zomer word jij alweer 10 jaar. 10 jaar alweer, onze eerste tiener in huis. Wat had ik het graag gewild… een groot tuinfeest, springkussen, hapjes, kindercocktails, muziek en als afsluiting met al je vriendinnetjes in de tuin slapen. Ik had me uitgesloofd met leuke versiering, maskertjes op jullie gezichten, massages voor jullie handen, nagellak, make up en muziek. Ik had me bij het dansen ingehouden, omdat je je vast zou schamen voor je gekke moeder. Ik had het zo graag gewild, zo graag! Ik had het je zo gegund. Ik had naar je gekeken, hoe je vol plezier jouw eerste tienerverjaardag had gevierd. Er zou een traan over mijn wang zijn gerold uit liefde voor jou, van trots en van het plezier wat ervan af zou spatten die dag. Nu lopen de tranen over mijn gezicht, omdat er dit jaar geen tiener in ons huis is, geen vriendinnetjes die komen voor jouw feestje, geen felicitaties, niets.

We vieren jouw dag, elk jaar weer. Misschien dit jaar een beetje extra, een beetje groter, omdat je onze tiener wordt. Ik veeg de tranen van mijn wangen, geef Ferre een kus en loop naar beneden. Niels geeft me een knuffel en we kijken samen naar het vuurwerk, we kijken samen naar de sterren, naar onze kleine ster.

Ook dit jaar met oud en nieuw zal ik weer aan je denken, zullen er tranen vloeien. Het mag, het is goed. Mijn tranen, mijn hart, mijn hoofd…ik vergeet je nooit.