Categorie: Blog

De dagen zijn donker. Achter de ramen verschijnen steeds meer glinsterende verlichte kerstbomen. De kerstdagen staan voor de deur en de eerste plannen worden gemaakt. Plannen waar ik nog steeds moeite mee heb, want ik weet niet hoe de rouw mij zal overvallen. Ik mis mijn kinderen iedere dag, maar tijdens de feestdagen is hun afwezigheid nog sterker aanwezig.

Toch doe ook ik mijn best om de kerstboom op te tuigen. Tijdens het uit de knoop halen van de lichtjes – niet mijn lievelingsklus – zet ik om een beetje in de stemming te komen een playlist vol kerstmuziek op. ‘’It’s the most wonderful time of the year, ‘’ klinkt er door mijn speakers. Vroeger was dit zeker een passende tekst voor mij, ik genoot van de feestdagen, maar sinds het verlies van mijn kinderen past deze tekst niet meer.

Ik versier de kerstboom en beetje bij beetje wordt deze gevuld met glanzende ballen en andere glimmende versiersels. Ik besef maar al te goed dat de glans er voor mij sinds 2015 vanaf is. Toch voel ik een klein sprankeltje, want er ligt nog iets moois te wachten dat ik in mijn boom mag hangen.

Mijn gedachten dwalen af naar een paar weken geleden…

Mijn allerliefste zus, de tante van Boris, Saar en Simon komt naast mij op de bank zitten. Enthousiast vertelt ze dat ze zoiets moois voor in onze boom heeft gevonden. Ze pakt het ornament wat ze voor ons heeft gekocht. Ze laat een prachtig glazen hart met glimmende accenten zien. In het midden zit een rand, met een soort sluiting. Het glazen hart kan open. Ze zegt: ‘’Ik dacht meteen aan jullie, om er iets moois in te doen van Boris, Saar en Simon.” Ik voel een warme golf door mijn lijf stromen.

Het ornament voor in de boom is mooi, maar veel mooier is de symbolische betekenis die eraan vastzit. Nog veel belangrijker is dat er aan onze kinderen gedacht wordt. Ze horen erbij, ook deze Kerst weer. Ik moet de Kerst doorkomen zonder mijn kinderen. Natuurlijk lost het ornament niets op. Ik kan mijn verdriet, het gemis en het verlangen naar mijn kinderen niet in een boom hangen. Het maakt ook niets goed, maar het zorgt ervoor dat het een klein beetje draaglijker wordt.

Kerst zal nooit meer worden zoals het was, de glans komt nooit meer helemaal terug. Dat hoeft ook niet en dat kan ook niet, want ik blijf mijn kinderen missen, dit wordt niet minder. Het enige wat verandert, is dat ik een weg vind, een weg om de aanwezigheid van hun afwezigheid vorm te geven. Ik vind het heel moeilijk dat ze er niet meer zijn, maar ik kan onmogelijk doen alsof ze er nooit zijn geweest.

Dankbaar hang ik het glazen hart op de mooiste plek in de kerstboom. De aandacht en de liefde die mijn kinderen krijgen en de ruimte die ik krijg om over mijn kinderen te praten is mijn mooiste kerstcadeau.

Ik rij over de dijk. Ik heb net een dienst gedraaid in Amersfoort, waar ik in moest vallen. De muziek staat lekker hard en ik blèr lekker mee. Mijn hart maakt een sprongetje, een gelukssprongetje. Ik blèr nog harder mee en laat het moment zo lang mogelijk duren.

Het is drie jaar na Fiene. Drie jaar al, drie jaar pas. Inmiddels zijn haar broertje en zusje alweer anderhalf jaar, ben ik begonnen met een nieuwe baan en voel ik na drie jaar voor het eerst weer het geluk in mijn hart gloeien.

Mijn puddingbuik moest weg, zo snel mogelijk!

Drie jaar geleden, vier weken na de geboorte van Fiene, mocht ik weer sporten van de gynaecoloog. Wel rustig aan. Dat ‘rustig aan doen’ kon ik niet. Mijn puddingbuik moest weg, zo snel mogelijk. Mijn hoofd had iets anders nodig dan alleen maar de tranen. Niets klopte meer in mijn lijf, niets klopte meer aan mijn leven. Ik wilde sporten, keihard sporten om in ieder geval mijn oude lijf weer terug te krijgen.

Ik rij over de dijk…de andere kant van de dijk, van bootcamp terug naar huis. Bij de oefeningen keek ik naar de maan en de sterren die schitteren aan de prachtige hemel. Geen wolkje, geen vuiltje aan de lucht. Mijn leven is vervuild, vervuild met verdriet, lege armen, een leeg hart en een lege slaapkamer. Ik kijk naar de sterren en wil naar Fiene. Ik doe de oefeningen mee en voel ergens wel de pijn in mijn lijf, maar ergens voel ik ook helemaal niets. Ik voel mij leeg. Het enige wat ik echt voel zijn de tranen in mijn ogen die elke dag weer vloeien.

Pijn zo groot, leegte zo leeg

Ik stap in mijn auto en rij over die andere kant van de dijk naar huis. De pijn zo groot, de leegte zo leeg, het verdriet in overvloed… Wat als ik nu mijn autolampen uitdoe, mijn stuur omdraai en mijn telefoon uitzet? Zal ik dan eindelijk bij Fiene zijn? Haar vast mogen houden, voor haar mogen zorgen? Ik denk en denk en denk… totdat ik huilend thuis aankom en in Niels zijn armen val.

Ik wil naar Fiene

Het verdriet is zo immens, zo groot, het komt uit mijn tenen. De gedachte om mijn stuur om te kunnen gooien maakt mij angstig. Hoe kan het leven van het ene op het andere moment je een totaal ander mens maken? Zulke gedachten heb ik nog nooit gehad en wil ik helemaal niet hebben. Maar ik wil naar Fiene…

Dat eerste gelukssprongetje… ik vergeet het nooit meer.

Nog dertien dagen voordat Sint weer naar Nederland komt. Nog dertien dagen tot ik heel stil in de menigte een traan over mijn wangen laat lopen. “Nee Sanne, dit is niet het moment om te huilen” hoor ik mijzelf zeggen in mijn hoofd. “Hou je bezig met de kindjes die hier om je heen staan, trek geen aandacht, zet een lach op en ga door.”

Wat zou Juliëtte leuk gevonden hebben?

Al weken zit ik met mijn oudste kinderen aan de tafel om wensenlijstjes te maken. Ze roepen door elkaar wat ze allemaal willen of juist heel erg stom vinden. Ik maak lijstjes… voor mijn kinderen, voor mijn nichtjes en neefjes… Met heel veel liefde wil ik voor iedereen wat kopen, maar mijn hart voelt zwaar. We hebben meerdere kinderen in onze familie in de leeftijd van Juliëtte*. Ik blader weer door het boekje… wat zou Juliëtte* leuk hebben gevonden? Zou ze van poppen hebben gehouden, of meer van knutselen? Gamen? Filmpjes kijken? Zou ze ondeugend zijn geweest? Zou ze van eten hebben gehouden? Of juist een lastige eter zijn geweest?

Een cadeautje voor Juliëtte

Ik probeer alle gedachten uit mijn hoofd te zetten. De vragen doen er niet toe, want ze zijn niet de realiteit. Ik pijnig mijzelf door deze vragen te stellen. Het doet mij pijn dat juist deze gezellige tijd van het jaar voor mij ingewikkeld is. Een kinderfeest vieren zonder een van je kinderen – hoe ga je daar eigenlijk mee om? Vorig jaar besloot ik dat ik geen cadeautje voor Juliëtte* hoefde te kopen. Dit bleef knagen en knagen en knagen… Een uur voor onze ‘pakjesmiddag’ fietste ik naar de winkel toe. Buiten adem kwam ik er aan. Mijn oog viel op een sleutelhanger van een engeltje en ik kocht deze.

Ja, dit jaar doe ik het anders

Opgelucht liep ik naar buiten.Dit jaar is het de zesde keer dat we Sint vieren zonder Juliëtte* en dit jaar pak ik het anders aan. Het verdriet mag er zijn… ik praat erover en ik deel dat het mij pijn doet. Ik probeer te huilen in de dagen voor de intocht zodat ik meer gewapend ben tegen wat er komen gaat en ik ga proberen te genieten van mijn kinderen die nog geloven in het sprookje van de Sint. Ik koop een cadeautje voor Juliëtte* en betrek haar bij onze gedichten.

Ja, dit jaar doe ik het anders. Dit jaar twijfel ik niet meer… ik maak een verlanglijstje voor mijn dochter van altijd 17 dagen oud… en ik verras mijzelf die avond met iets moois dat ik voor haar heb gekocht. Wellicht is het geen speelgoed, wellicht zou het niet precies zijn wat ze had gewild, maar voor mij is zij in onze kamer als stille toeschouwer aanwezig, terwijl ik haar cadeautjes uitpak.

Naast mij fietst een meisje. Ze trapt stevig door. Toch heeft ze nog steeds alle tijd om te kletsen. We fietsen langs de kerk en zien beiden dat we ruim op tijd zijn. Dus kunnen we rustig verder fietsen en kletsen. Dan vraagt ons meisje ineens: “Mama, vind je het goed als Mees vandaag met mij meegaat naar school?” Ik kijk opzij, maar ons meisje fietst rustig door en wacht op mijn antwoord.

Mees is altijd bij ons. Dit hebben we ons meisje altijd verteld. Hij is thuis in zijn hart op de kast, maar hij is ook bij ons als we niet thuis zijn. We nemen zijn foto mee, maar hij zit ook in ons hart. Dit is lastig te begrijpen voor haar. Wat ze wel heel goed begrijpt is dat Mees een ster aan de hemel is en over ons waakt. En ook als er een vlinder langs ons heen vliegt noemt ze vaak Mees zijn naam.

Toch hebben we ook vaak besproken dat Mees echt met ons meekijkt. Dat hij alles ziet wat we doen. Zo zaten we ook samen op de fietst richting school. We spraken over Mees, die wel eens met ons meegaat op de fiets. Het bijzondere was, dat ons meisjebedacht had dat Mees een keuze maakt met wie hij op een dag meegaat. Ze was er op dat moment van overtuigd dat Mees bij ons was, op de fiets. Maar met wie zou Mees meegaan? Ik vroeg haar of Mees mee naar school mocht. Dat vond ons meisje geen goed idee. Mees kon beter mee terug naar huis gaan, want op school kon hij nog niet zoveel zien. Ze dacht aan mij, hoe fijn ik het zou vinden als Mees bij mij zou zijn. Dus toen we bij school aankwamen nam ze afscheid van ons allemaal. Van haar kleinste broertje, van mij en ook van Mees. Daarna ging ze al huppelend naar binnen en ging ik met mijn twee zoons weer naar huis.

Maar vandaag blijkbaar niet, want Mees mag een dagje in haar klas kijken. Als ik haar vraag wat ze Mees gaat laten zien, krijg ik een kleuterantwoord: “Werkjes mama, en buiten spelen.” Enthousiast reageer ik dat Mees dat vast heel erg leuk vindt om te zien!

Inmiddels zijn we bij school aangekomen. Ons meisje zet haar fiets in de stalling en komt haar tas halen. Ik geef haar een dikke knuffel en til haar op om haar kleinste broertje een kus te geven. “Veel plezier vandaag meisje!” Dan roept ze nog even terug: “En Mees, mama!” Dus wens ik ook Mees een fijne dag en zwaai nog een keer. Dan draai ik me om en geef ons kleinste ventje een kus. Wat heb ik toch een mooi gezin. Ben benieuwd naar de verhalen van vanmiddag! Al ben ik bang dat er weer een algemeen kleuterverhaal zal komen. Ach ja… tijd om naar huis te fietsen. Met zijn tweeën dus deze keer.

Ik kijk in de spiegel naar mijn buik en leg mijn handen op het bolletje. In dat bolletje dartelt een klein mensje. Ik geniet van het leven in mijn buik en ik voel de intense liefde. Wij worden een gezin! Mijn leven is perfect, ik ben volmaakt gelukkig! Ik geef het een 10, nee een 11! Ik word gewoon moeder, het is een droom die uitkomt en het voelt ook echt als een droom. Ik fantaseer over hoe ons leven gaat veranderen, hoe ons kind eruit zal zien en hoe wij zullen zijn als ouders.

Een week later is het zover: ons kleine mannetje is geboren. We hebben een zoon en hij heet Boris.

De dagen voor zijn geboorte voel ik mij niet goed, we bellen de verloskundige en ze komt die ochtend bij ons thuis langs. Ze spuit een klodder gel op mijn buik en gaat op zoek naar de hartslag van ons kind. We horen een soort ruis, ik zie haar zoeken, maar ik weet genoeg. Haar blik kruist het mijne en met tranen in haar ogen vertelt ze dat ze geen hartslag kan vinden. We worden doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar bevestigd wordt dat ons kindje is overleden. Ik moet gaan bevallen van ons kindje, ons kind waar we zoveel van houden, maar dat niet meer leeft.

Het is 6 jaar later, ik kijk door diezelfde spiegel in mijn ogen. Ik zie mijn gezicht en zie de rimpeltjes die ik de laatste jaren rond mijn ogen heb ontwikkeld. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld en kijk naar de persoon die ik ben geworden. Ik ben moeder, een trotse moeder. Boris overleed, maar hij heeft mij moeder gemaakt. De gevoelens van liefde en trots zijn onbeschrijfelijk.

Nu, 6 jaar later, heeft Boris een zusje en een broertje gekregen, net zo prachtig, net zo liefdevol, maar ook net zo stil. Ook Saar en Simon werden te vroeg geboren doordat de bevalling zich te vroeg aandiende.

Na de geboorte van Boris wist ik het zeker: ik zou het niet aankunnen om nóg een kindje te verliezen. Dat kan ook niet, zoiets mag je niet nog een keer meemaken. Helaas is dit ons nog twee keer overkomen. Ik moet toegeven dat het leven niet altijd makkelijk is. Soms komt de rouw opeens rauw op mijn dak; intense pijn en verdriet overheersen zonder dat ik hier controle over heb.

Maar wat ik wel heb, is vertrouwen. Ik dacht het niet aan te kunnen, maar ik doe het, ik ben het aan het doen. Het is niet altijd gemakkelijk en het is echt hard werken om moeder te zijn van drie overleden kinderen.

Ik kijk nog steeds in de spiegel, ik kijk nu dieper in mijn ogen. Ik kijk naar wie ik zie en ik besef dat ik mijzelf heb onderschat, ik zie een ontzettend krachtige vrouw. Het leven is geen 10 en een 11 zal het zeker niet meer worden, maar ik ga voor een mooie 8.

Lieve Fiene,

Nog een nachtje slapen en dan…ja, wat dan lieve kleine Fiene? Dan word je 10, een groot feest met een taart met wel tien kaasjes erop. Al je vriendinnen om de tafel luidkeels zingen voor jou en dan blaas je in één keer alle tien de kaarsjes uit en doe je een wens. Was het maar zo lieverd! Ik mis je, ik mis je zo ontzettend veel.

Ik ben al dagen, misschien wel al weken onrustig. Hoe dichterbij jouw datum, hoe onrustiger ik word. Ik rij te laat op als het stoplicht op groen springt, ik ben kortaf tegen de mensen die het dichtste bij mij staan, ik heb weinig energie, mijn darmen zijn van slag, heb weinig eetlust, mijn tranen prikken om het minste of geringste in mijn ogen, ik voel mij loom. Ik mis je, ik mis je zo ontzettend veel.

Papa was gisteren jarig. Er staat nog taart in de koelkast en er hangen slingers in de tuin en in huis. Papa is dol op slingers en wil dat alle slingers blijven hangen tot en met jouw verjaardag. De slingers in de tuin heb ik gisteren al opgeruimd. Ik vier ons feestje voor jou liever een beetje anoniem. Bang voor reacties voor anderen. Niet bang voor de reactie dat mensen het gek vinden dat wij elk jaar jouw verjaardag vieren. Dat mogen ze vinden, dat mogen ze denken. Wij vieren het zoals wij het willen. Nee voor de reactie van wat leuk wie is er jarig? Leuk, zo wil ik jouw verjaardag niet omschrijven. Noodzakelijk, dat is het wel. Ik vind het noodzakelijk om stil te staan bij jouw verjaardag, bij jouw dag, bij de dag dat wij voor het eerst papa en mama werden, bij de dag dat ons leefde veranderen, bij de tranen, de pijn, de trots…bij jou lieve Fiene. Ik mis je, ik mis je zo ontzettend veel.

Je bent ons eerste kindje, onze eerste dochter, de grote zus van Lif, Sef en Ferre zoals ze dat alle drie zo mooi kunnen zeggen. Vol trots vertellen zij over jou aan hun vriendjes en vriendinnen. Over dat je niet kon leven, omdat je longen zo ziek waren, over je grafje, over dat je maar even bij ons was. Ze hebben je nog nooit gezien, ze kennen je niet, maar je hoort er ook voor hen zo bij.

Je bloementaart is besteld met tien heliumballonnen in het zachtroze en het cijfer 10. Dit jaar iets extra’s op jouw verjaardag lieve Fiene. Tien jaar voelt toch als een jubileum en dat maakt het voor mij toch iets moeilijker dan ik dacht of had gehoopt. De confrontatie met tien jaar geleden is hard, keihard.

Al weken hebben je broertjes en zusje het over Fiene-dag. Wat gaan we dit jaar doen? Gaan we bij mooi weer, weer varen met opa zijn boot? Of gaan we naar het zwembad als het regent of naar een pretpark? Jouw dag vieren we elk jaar met elkaar en blijven we voor altijd doen! Je hoort zo bij ons.

Lieve Fiene vier je feestje zoals jij dat vieren wilt, dat doen wij ook en zullen je nooit vergeten.

Gefeliciteerd lieve Fiene, mijn kleine lieve Fiene.

Fleur de Wilde –van Schalkwijk is 38 jaar en woont samen met Niels. Samen hebben zij vier kinderen.

Fiene* (2011), Lif en Sef (2012) en Ferre (2017).