Categorie: Blog

We rijden over een hobbelige weg. Ik kijk naar buiten en zie hoe de regendruppels van het raam glijden. Mijn handen zitten geklemd om een knuffel. Een fijne zachte knuffel, met een lief gezichtje en een diepblauwe kleur. Zou jij deze kleur mooi vinden? Of had je liever een groene of paarse knuffel uitgekozen?

Ik vraag het mij af, net zoals ik mij afvraag hoe Simon nu geweest zou zijn. Hoe zou zijn stem klinken? Zou hij ondeugend zijn? Of misschien wat meer verlegen? Zou hij net zo lang worden als papa of de misschien de krullen hebben van mama? Allemaal vragen waarop wij het antwoord nooit zullen weten. Voor ons blijft hij altijd onze kleine Simon die te vroeg werd geboren en daardoor geen enkele kans had.

Ik denk: kon ik maar even, gewoon heel even, terug. Terug naar het moment met jouw lijfje stevig tegen mij aan. Gewoon nog heel even je geurtje opsnuiven en je een kusje geven. Ik denk aan hoe het was. De korte tijd samen. De korte tijd waarin wij jou mochten ontmoeten, maar tegelijkertijd weer afscheid moesten nemen.

Ik sluit mijn ogen en ben even terug in dat moment

Je ligt in je warme doek dicht tegen mij aan. Ik hou je vast en bewonder je. Ik kan niet stoppen met kijken naar jou. Je bent mijn kleine mannetje en je bent zo mooi. Ik blijf maar kijken naar je kleine neusje, lieve oortjes, mooie handjes, schattige voetjes met teentjes en lange beentjes. Mijn warme tranen rollen over mijn wangen naar beneden. Ik zie hoe er natte vlekjes op jouw doek verschijnen. Het is nauwelijks te beseffen dat we na je broer en zus ook jou kwijtraken. Ik knuffel en kus je. Ik snuif jouw geur op en we maken een ontelbaar aantal foto’s. We maken herinneringen en ik ben mij ervan bewust hoe belangrijk en waardevol deze herinneringen zullen zijn.

De regendruppels en grassprieten veranderen in glimmende parels

De auto is inmiddels gestopt en ik open mijn ogen. We stappen uit en tegelijkertijd zie ik dat er wat zonnestralen tevoorschijn komen. De regendruppels op de grassprieten lijken te veranderen in glimmende parels. Vandaag is het Simon zijn dag. We zijn op de begraafplaats om de zachte diepblauwe knuffel te brengen. Samen met wat mooie bloemen voor hem en wat mooie bloemen voor Boris en Saar.

De tranen rollen over mijn wangen, maar ik voel mij rustig, want de liefde brengt kalmte. De liefde voor Simon zorgt ervoor dat ik het aankan. Het doet vreselijk veel pijn om hem te moeten missen, maar omdat ik ook zoveel van hem mag houden brengt het een bepaalde rust. Ook al is hij niet meer hier, hij hoort er altijd bij. De liefde is oneindig.

Ik ben ongelofelijk trots dat ik zijn mama ben. Dankbaar dat ik zijn mama mag zijn voor de rest van mijn leven.

Vandaag is het jouw dag, lieve Simon. We maken er een liefdevolle dag van.

Noah werd stil geboren op 8 januari 2019 na een zwangerschap van 23+5 weken. Een infectie in de placenta was de boosdoener en het had, zoals ze nu zeggen, niet voorkomen kunnen worden.

Wekenlang heb ik gehuild, maandenlang dacht ik dat het nooit meer ‘goed’ zou komen. Maar er kwamen betere dagen. Dagen dat ik weer durfde te denken aan opnieuw proberen zwanger te worden, ondanks het gemis, de onzekerheden, de angsten.

Januari 2020 was de maand waarin ik verhuisde, samen met de vader van Noah, naar een nieuwe woning met het volle vertrouwen dat dit het huis was waar wij een ‘brusje’ zouden laten opgroeien. Bijna 1,5 jaar lang werkten we ernaartoe om het huis te maken zoals we voor ogen hadden. Ondertussen kwam maand na maand de teleurstelling dat ik niet zwanger werd, ondanks alle positieve ovulatietesten en het ‘huiswerk’ van de gynaecoloog. Haalde dat de romantiek weg? Ja, maar we wisten waarvoor we het deden. Tenminste, dat dacht ik.

The day that changed my life

In mei 2021, op de dag na Moederdag, veranderde mijn leven totaal. Het was ‘the day that changed my life’. De vader van Noah gaf aan niet meer verder te willen met onze relatie en daar heb je als ‘tegenpartij’ maar mee te dealen. Ik heb wekenlang gehuild, amper geslapen en gegeten en dat heeft geduurd totdat mijn ex, exact een maand later, tekende voor zijn nieuwe woning. Ik had in die maand hoop gehouden dat het weer goed zou komen, vooral na alles wat wij al hadden meegemaakt. Maar ik had ook met mezelf afgesproken dat als er ergens definitief voor getekend zou worden, dan was het klaar en was er geen weg meer terug. Vanaf dat moment ging het stapje voor stapje beter en op het moment dat hij, weer exact een maand later, vertrok naar zijn nieuwe woning ging het nog beter. Ik stortte mij op sporten en gezonde voeding (ik was na de stilgeboorte van Noah gaan emotie-eten en kwam bijna 20 kilo aan) en kwam zo gigantisch goed in m’n vel te zitten! Ik kan en durf te zeggen dat ik trots ben op mezelf.

Vanaf september begon een zware periode. In september 2018 had ik de positieve test van Noah in mijn handen. Mijn zwangerschap was niet gemakkelijk. Ik had bekkeninstabiliteit en hoge bloeddruk en van week 5 tot en met week 16 was ik elke dag, de hele dag, misselijk. Ik herbeleef bepaalde momenten, ook door herinneringen van Facebook en Instagram. Ik vond, ondanks de kwalen, mezelf een bloedmooie zwangere vrouw en ik hoopte zo de afgelopen 2 jaar dat ik dat gauw weer mocht voelen, maar helaas …

Ik voel dat ik nooit alleen ben

De scheiding is sinds afgelopen november helemaal rond en ik kan alleen maar zeggen dat ik op dit moment écht happy ben. Ik kan ook weer zeggen dat het “goed” met mij gaat en het nog menen ook (dat is iets wat tot voor kort niet lukte, vooral niet sinds de stilgeboorte van Noah). Ik leef mijn nieuwe leven, ik ben gaan inzien wie mijn echte vrienden zijn, aan welke familieleden ik echt wat heb en leer nieuwe, lieve mensen kennen. Ik voel dat ik nooit alleen ben, want Noah is altijd bij mij en zo voelt het écht.

Noah zijn jaardag komt eraan en dat vind ik enorm spannend. Voorheen bracht ik die dag door met zijn vader en wist ik dat ik mij niet sterker voor hoefde te doen dan dat ik mij voelde. Verdriet, boosheid, liefde, alles tegelijk; het kon allemaal omdat het voelde alsof de ander mij begreep doordat we hetzelfde hebben doorgemaakt. Nu zal ik deze dag doorbrengen met iemand anders, die mij door dik en dun steunt. Het zal wel anders zijn, niet per se slechter, want misschien word Noah zijn 3e jaardag wel de mooiste tot nu toe. Maar misschien zal ik ook het gevoel hebben dat ik mij sterker moet voordoen dan ik mij eigenlijk voel, waardoor ik niet de dag kan laten zijn zoals die oprecht voelt.

“Soms voel ik mij een tikkende tijdbom”

Wat ik nog spannender vind, is de aanloop naar zijn jaardag toe. Die periode was afgelopen jaren veel zwaarder dan de jaardag zelf. De afgelopen maanden ben ik enorm veranderd (in positieve zin), maar ik heb ook weer een muur om mij heen gebouwd, uit zelfbescherming. Ik ben enorm gekwetst het afgelopen jaar en dat haalt een stukje onzekerheid uit het verleden naar boven. Dat, samen met het gemis van Noah, zorgt ervoor dat ik me soms een tikkende tijdbom voel. En ik heb er geen controle over wanneer die gaat ontploffen. Ik hoop alleen dat ik op dat moment omgeven ben met liefde, van iemand die niet schrikt, wegrent of afstand neemt. Op dit moment breng ik mijn vrije tijd door met mensen die ik (wil) vertrouw(en) en ik hoop dat mijn vertrouwen niet beschaamd zal worden na mijn emotionele ontploffing. Ik weet dat die binnenkort komt en ik weet dat die uitbarsting mij enorm zal opluchten. Maar wil absoluut niemand meer verliezen en daar ben ik soms bang voor.

Hoop

Dan is er nog een stukje hoop. Hoop op een ‘brusje’. Hoop dat het mij ooit nog gegund is om een zwangerschap mee te maken zonder te veel gedoe, een gezond kindje in m’n armen. Het liefst natuurlijk met de man die dit geluk met mij wil delen en die ik voldoende vertrouw om dit ‘avontuur’ met mij aan te gaan. Voor mezelf heb ik een plan B moeten maken, zo heb ik rust in mijn hoofd en durf ik te zeggen dat “het goed komt”.

Ik word in februari 32 jaar en ik had voor mezelf de grens gesteld dat als ik voor mijn 35e niet heb gevonden/gevoeld wat ik zo hard wens bij een man, dan ga ik het avontuur voor een ‘brusje’ alleen aan. Maar, ik kan op dit moment zeggen dat ik een hele lieve man heb leren kennen waar ik het heel leuk mee heb en onderwerpen zoals een Noah en een ‘Brusje’ mee heb besproken en vertrouwen heb in de toekomst, met Noah altijd op mijn schouder, als beschermengel en raadgever.

Oud en nieuw. Altijd een moment dat ik even extra aan je denk, lieve Fiene.

Weer een jaar voorbij zonder jou in mijn armen, maar nooit zonder jou in mijn leven. Het is 31 december 2021 en we tellen af: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1… gelukkig nieuwjaar! En ondanks het vuurwerkverbod schieten de vuurpijlen de lucht in. We geven onze vrienden handkusjes op ruim anderhalve meter afstand en pakken Lif en Sef eens extra goed beet. Dit jaar, 2021, moet toch echt een beter jaar worden dan 2020. De champagne wordt geopend en we proosten. We proosten op een gezond jaar.

Ik loop naar zolder, Ferre ligt in ons bed. Hij is net een half uurtje geleden in slaap gevallen. Drie jaar oud, maar voelt zich net als zijn grote broer en zus al acht. Waarom slapen, als je op mag blijven? De vuurpijlen en het carbid schieten je om de oren. Hij slaapt er doorheen. Ik kijk naar hem, onze kleine boef. Dit jaar wordt hij alweer vier jaar oud en dan mag hij naar school, naar zwemles en vriendjes mee naar huis nemen om te komen spelen. Ik voel een traan over mijn wang lopen. Fiene, mijn kleine, lieve Fiene. Nooit werd jij vier jaar oud. Nooit hoefde ik je naar school te brengen, je op te halen of speelafspraken voor je te maken. Er volgen veel meer tranen, mijn kaken doen pijn van de spanning, mijn hart huilt. Alles wat ik met jou wilde doen, alles wat ik had bedacht…het heeft allemaal plaatsgevonden, maar nooit met jou lieve, kleine Fiene.

Deze zomer word jij alweer 10 jaar. 10 jaar alweer, onze eerste tiener in huis. Wat had ik het graag gewild… een groot tuinfeest, springkussen, hapjes, kindercocktails, muziek en als afsluiting met al je vriendinnetjes in de tuin slapen. Ik had me uitgesloofd met leuke versiering, maskertjes op jullie gezichten, massages voor jullie handen, nagellak, make up en muziek. Ik had me bij het dansen ingehouden, omdat je je vast zou schamen voor je gekke moeder. Ik had het zo graag gewild, zo graag! Ik had het je zo gegund. Ik had naar je gekeken, hoe je vol plezier jouw eerste tienerverjaardag had gevierd. Er zou een traan over mijn wang zijn gerold uit liefde voor jou, van trots en van het plezier wat ervan af zou spatten die dag. Nu lopen de tranen over mijn gezicht, omdat er dit jaar geen tiener in ons huis is, geen vriendinnetjes die komen voor jouw feestje, geen felicitaties, niets.

We vieren jouw dag, elk jaar weer. Misschien dit jaar een beetje extra, een beetje groter, omdat je onze tiener wordt. Ik veeg de tranen van mijn wangen, geef Ferre een kus en loop naar beneden. Niels geeft me een knuffel en we kijken samen naar het vuurwerk, we kijken samen naar de sterren, naar onze kleine ster.

Ook dit jaar met oud en nieuw zal ik weer aan je denken, zullen er tranen vloeien. Het mag, het is goed. Mijn tranen, mijn hart, mijn hoofd…ik vergeet je nooit.

De dagen zijn donker. Achter de ramen verschijnen steeds meer glinsterende verlichte kerstbomen. De kerstdagen staan voor de deur en de eerste plannen worden gemaakt. Plannen waar ik nog steeds moeite mee heb, want ik weet niet hoe de rouw mij zal overvallen. Ik mis mijn kinderen iedere dag, maar tijdens de feestdagen is hun afwezigheid nog sterker aanwezig.

Toch doe ook ik mijn best om de kerstboom op te tuigen. Tijdens het uit de knoop halen van de lichtjes – niet mijn lievelingsklus – zet ik om een beetje in de stemming te komen een playlist vol kerstmuziek op. ‘’It’s the most wonderful time of the year, ‘’ klinkt er door mijn speakers. Vroeger was dit zeker een passende tekst voor mij, ik genoot van de feestdagen, maar sinds het verlies van mijn kinderen past deze tekst niet meer.

Ik versier de kerstboom en beetje bij beetje wordt deze gevuld met glanzende ballen en andere glimmende versiersels. Ik besef maar al te goed dat de glans er voor mij sinds 2015 vanaf is. Toch voel ik een klein sprankeltje, want er ligt nog iets moois te wachten dat ik in mijn boom mag hangen.

Mijn gedachten dwalen af naar een paar weken geleden…

Mijn allerliefste zus, de tante van Boris, Saar en Simon komt naast mij op de bank zitten. Enthousiast vertelt ze dat ze zoiets moois voor in onze boom heeft gevonden. Ze pakt het ornament wat ze voor ons heeft gekocht. Ze laat een prachtig glazen hart met glimmende accenten zien. In het midden zit een rand, met een soort sluiting. Het glazen hart kan open. Ze zegt: ‘’Ik dacht meteen aan jullie, om er iets moois in te doen van Boris, Saar en Simon.” Ik voel een warme golf door mijn lijf stromen.

Het ornament voor in de boom is mooi, maar veel mooier is de symbolische betekenis die eraan vastzit. Nog veel belangrijker is dat er aan onze kinderen gedacht wordt. Ze horen erbij, ook deze Kerst weer. Ik moet de Kerst doorkomen zonder mijn kinderen. Natuurlijk lost het ornament niets op. Ik kan mijn verdriet, het gemis en het verlangen naar mijn kinderen niet in een boom hangen. Het maakt ook niets goed, maar het zorgt ervoor dat het een klein beetje draaglijker wordt.

Kerst zal nooit meer worden zoals het was, de glans komt nooit meer helemaal terug. Dat hoeft ook niet en dat kan ook niet, want ik blijf mijn kinderen missen, dit wordt niet minder. Het enige wat verandert, is dat ik een weg vind, een weg om de aanwezigheid van hun afwezigheid vorm te geven. Ik vind het heel moeilijk dat ze er niet meer zijn, maar ik kan onmogelijk doen alsof ze er nooit zijn geweest.

Dankbaar hang ik het glazen hart op de mooiste plek in de kerstboom. De aandacht en de liefde die mijn kinderen krijgen en de ruimte die ik krijg om over mijn kinderen te praten is mijn mooiste kerstcadeau.

Ik rij over de dijk. Ik heb net een dienst gedraaid in Amersfoort, waar ik in moest vallen. De muziek staat lekker hard en ik blèr lekker mee. Mijn hart maakt een sprongetje, een gelukssprongetje. Ik blèr nog harder mee en laat het moment zo lang mogelijk duren.

Het is drie jaar na Fiene. Drie jaar al, drie jaar pas. Inmiddels zijn haar broertje en zusje alweer anderhalf jaar, ben ik begonnen met een nieuwe baan en voel ik na drie jaar voor het eerst weer het geluk in mijn hart gloeien.

Mijn puddingbuik moest weg, zo snel mogelijk!

Drie jaar geleden, vier weken na de geboorte van Fiene, mocht ik weer sporten van de gynaecoloog. Wel rustig aan. Dat ‘rustig aan doen’ kon ik niet. Mijn puddingbuik moest weg, zo snel mogelijk. Mijn hoofd had iets anders nodig dan alleen maar de tranen. Niets klopte meer in mijn lijf, niets klopte meer aan mijn leven. Ik wilde sporten, keihard sporten om in ieder geval mijn oude lijf weer terug te krijgen.

Ik rij over de dijk…de andere kant van de dijk, van bootcamp terug naar huis. Bij de oefeningen keek ik naar de maan en de sterren die schitteren aan de prachtige hemel. Geen wolkje, geen vuiltje aan de lucht. Mijn leven is vervuild, vervuild met verdriet, lege armen, een leeg hart en een lege slaapkamer. Ik kijk naar de sterren en wil naar Fiene. Ik doe de oefeningen mee en voel ergens wel de pijn in mijn lijf, maar ergens voel ik ook helemaal niets. Ik voel mij leeg. Het enige wat ik echt voel zijn de tranen in mijn ogen die elke dag weer vloeien.

Pijn zo groot, leegte zo leeg

Ik stap in mijn auto en rij over die andere kant van de dijk naar huis. De pijn zo groot, de leegte zo leeg, het verdriet in overvloed… Wat als ik nu mijn autolampen uitdoe, mijn stuur omdraai en mijn telefoon uitzet? Zal ik dan eindelijk bij Fiene zijn? Haar vast mogen houden, voor haar mogen zorgen? Ik denk en denk en denk… totdat ik huilend thuis aankom en in Niels zijn armen val.

Ik wil naar Fiene

Het verdriet is zo immens, zo groot, het komt uit mijn tenen. De gedachte om mijn stuur om te kunnen gooien maakt mij angstig. Hoe kan het leven van het ene op het andere moment je een totaal ander mens maken? Zulke gedachten heb ik nog nooit gehad en wil ik helemaal niet hebben. Maar ik wil naar Fiene…

Dat eerste gelukssprongetje… ik vergeet het nooit meer.

Nog dertien dagen voordat Sint weer naar Nederland komt. Nog dertien dagen tot ik heel stil in de menigte een traan over mijn wangen laat lopen. “Nee Sanne, dit is niet het moment om te huilen” hoor ik mijzelf zeggen in mijn hoofd. “Hou je bezig met de kindjes die hier om je heen staan, trek geen aandacht, zet een lach op en ga door.”

Wat zou Juliëtte leuk gevonden hebben?

Al weken zit ik met mijn oudste kinderen aan de tafel om wensenlijstjes te maken. Ze roepen door elkaar wat ze allemaal willen of juist heel erg stom vinden. Ik maak lijstjes… voor mijn kinderen, voor mijn nichtjes en neefjes… Met heel veel liefde wil ik voor iedereen wat kopen, maar mijn hart voelt zwaar. We hebben meerdere kinderen in onze familie in de leeftijd van Juliëtte*. Ik blader weer door het boekje… wat zou Juliëtte* leuk hebben gevonden? Zou ze van poppen hebben gehouden, of meer van knutselen? Gamen? Filmpjes kijken? Zou ze ondeugend zijn geweest? Zou ze van eten hebben gehouden? Of juist een lastige eter zijn geweest?

Een cadeautje voor Juliëtte

Ik probeer alle gedachten uit mijn hoofd te zetten. De vragen doen er niet toe, want ze zijn niet de realiteit. Ik pijnig mijzelf door deze vragen te stellen. Het doet mij pijn dat juist deze gezellige tijd van het jaar voor mij ingewikkeld is. Een kinderfeest vieren zonder een van je kinderen – hoe ga je daar eigenlijk mee om? Vorig jaar besloot ik dat ik geen cadeautje voor Juliëtte* hoefde te kopen. Dit bleef knagen en knagen en knagen… Een uur voor onze ‘pakjesmiddag’ fietste ik naar de winkel toe. Buiten adem kwam ik er aan. Mijn oog viel op een sleutelhanger van een engeltje en ik kocht deze.

Ja, dit jaar doe ik het anders

Opgelucht liep ik naar buiten.Dit jaar is het de zesde keer dat we Sint vieren zonder Juliëtte* en dit jaar pak ik het anders aan. Het verdriet mag er zijn… ik praat erover en ik deel dat het mij pijn doet. Ik probeer te huilen in de dagen voor de intocht zodat ik meer gewapend ben tegen wat er komen gaat en ik ga proberen te genieten van mijn kinderen die nog geloven in het sprookje van de Sint. Ik koop een cadeautje voor Juliëtte* en betrek haar bij onze gedichten.

Ja, dit jaar doe ik het anders. Dit jaar twijfel ik niet meer… ik maak een verlanglijstje voor mijn dochter van altijd 17 dagen oud… en ik verras mijzelf die avond met iets moois dat ik voor haar heb gekocht. Wellicht is het geen speelgoed, wellicht zou het niet precies zijn wat ze had gewild, maar voor mij is zij in onze kamer als stille toeschouwer aanwezig, terwijl ik haar cadeautjes uitpak.

Naast mij fietst een meisje. Ze trapt stevig door. Toch heeft ze nog steeds alle tijd om te kletsen. We fietsen langs de kerk en zien beiden dat we ruim op tijd zijn. Dus kunnen we rustig verder fietsen en kletsen. Dan vraagt ons meisje ineens: “Mama, vind je het goed als Mees vandaag met mij meegaat naar school?” Ik kijk opzij, maar ons meisje fietst rustig door en wacht op mijn antwoord.

Mees is altijd bij ons. Dit hebben we ons meisje altijd verteld. Hij is thuis in zijn hart op de kast, maar hij is ook bij ons als we niet thuis zijn. We nemen zijn foto mee, maar hij zit ook in ons hart. Dit is lastig te begrijpen voor haar. Wat ze wel heel goed begrijpt is dat Mees een ster aan de hemel is en over ons waakt. En ook als er een vlinder langs ons heen vliegt noemt ze vaak Mees zijn naam.

Toch hebben we ook vaak besproken dat Mees echt met ons meekijkt. Dat hij alles ziet wat we doen. Zo zaten we ook samen op de fietst richting school. We spraken over Mees, die wel eens met ons meegaat op de fiets. Het bijzondere was, dat ons meisjebedacht had dat Mees een keuze maakt met wie hij op een dag meegaat. Ze was er op dat moment van overtuigd dat Mees bij ons was, op de fiets. Maar met wie zou Mees meegaan? Ik vroeg haar of Mees mee naar school mocht. Dat vond ons meisje geen goed idee. Mees kon beter mee terug naar huis gaan, want op school kon hij nog niet zoveel zien. Ze dacht aan mij, hoe fijn ik het zou vinden als Mees bij mij zou zijn. Dus toen we bij school aankwamen nam ze afscheid van ons allemaal. Van haar kleinste broertje, van mij en ook van Mees. Daarna ging ze al huppelend naar binnen en ging ik met mijn twee zoons weer naar huis.

Maar vandaag blijkbaar niet, want Mees mag een dagje in haar klas kijken. Als ik haar vraag wat ze Mees gaat laten zien, krijg ik een kleuterantwoord: “Werkjes mama, en buiten spelen.” Enthousiast reageer ik dat Mees dat vast heel erg leuk vindt om te zien!

Inmiddels zijn we bij school aangekomen. Ons meisje zet haar fiets in de stalling en komt haar tas halen. Ik geef haar een dikke knuffel en til haar op om haar kleinste broertje een kus te geven. “Veel plezier vandaag meisje!” Dan roept ze nog even terug: “En Mees, mama!” Dus wens ik ook Mees een fijne dag en zwaai nog een keer. Dan draai ik me om en geef ons kleinste ventje een kus. Wat heb ik toch een mooi gezin. Ben benieuwd naar de verhalen van vanmiddag! Al ben ik bang dat er weer een algemeen kleuterverhaal zal komen. Ach ja… tijd om naar huis te fietsen. Met zijn tweeën dus deze keer.