Blog

Ik bel de verloskundige morgen wel

Ik bel de verloskundige morgen wel

“Stel dat de verloskundige al slaapt?”. Ik hoor het mijzelf nog zeggen. Het is kwart over elf ’s avonds en ik ben 23 weken en 5 dagen zwanger als ik ineens een enorme hoeveelheid vocht verlies. Mijn vriend en beste vriendin vinden dat ik direct de verloskundige moet bellen. Even twijfel ik nog. “Ik ben toch geen spoedgeval?” Tot plots het besef doordringt dat er best iets helemaal fout kan zijn. Dan raak ik in paniek.

lees meer...
Al vanaf het begin van mijn zwangerschap twijfel ik of alles goed is

Al vanaf het begin van mijn zwangerschap twijfel ik of alles goed is

De zwangerschap was pittig. Ik moest continu overgeven en ben verschillende keren in het ziekenhuis opgenomen vanwege uitdroging. Al vanaf het begin van mijn zwangerschap twijfel ik of alles goed is. Toch word ik steeds weer naar huis gestuurd. De twijfel blijft. In het ziekenhuis wordt onderzoek gedaan, maar er wordt niets gevonden.

lees meer...
Trouwen zonder al onze kinderen voelt zo slecht

Trouwen zonder al onze kinderen voelt zo slecht

Als we trouwen, wil ik een trouwboekje. Hoe bijzonder als daarin onze namen en die van onze kinderen staan! Maar ik twijfel. Komen de namen van al onze kinderen in het boekje? Na het overlijden van Fiene moest ik mijn paspoort verlengen. Ik wilde haar naam in mijn nieuwe paspoort. Dat er een sterretje bij haar naam zou staan of een overlijdensdatum was mij een rotzorg. Maar ik kon alleen een paspoort aanvragen zonder Fiene haar naam.

lees meer...
Dichte oogjes, want open zag ik ze nooit

Dichte oogjes, want open zag ik ze nooit

Drieënhalf jaar geleden en nog steeds doet het pijn. Ik mis je en ik wil dat je bij me bent. Bij ons. Drieënhalf jaar geleden, en nog steeds vraag ik me dagelijks af hoe het zou zijn, hoe jij zou zijn. Met je zachte krullen en oogjes die zo op die van je vader lijken.

Dichte oogjes, want open zag ik ze nooit.

lees meer...
Ze is er niet meer, maar ze is onze dochter

Ze is er niet meer, maar ze is onze dochter

“Kun jij 5 september?” appt een van mijn beste vriendinnen. We proberen al maanden een afspraak te maken. Kinderen, werk, familie, gezondheid, vakantie, telkens is er wat. Ik kijk in mijn agenda. 5 september is vrij. “Ja ik kan”, stuur ik enthousiast terug, “Gezellig!”.

Pas half augustus dringt het tot me door. 5 september. Dat is de geboortedag van Benthe! Hoe heb ik op die dag een afspraak kunnen maken?!

lees meer...
Heb je het al een plekje kunnen geven?

Heb je het al een plekje kunnen geven?

Zondag vierden we de verjaardag van onze oudste twee dochters. Onze derde dochter Fleur zou ook in deze periode jarig zijn geweest. Als alles goed was gegaan. We waren nog niet toe aan een feestje, maar onze meiden verdienden wel een feestje. En dat betekent vrienden en familie weer zien. Bij iedere binnenkomst zie ik ze denken: is ‘het onderwerp’ nog actueel of kan ik er beter niks over zeggen?

lees meer...
Die gender reveal party is er nooit gekomen

Die gender reveal party is er nooit gekomen

Samen zitten we op de bank. We zijn beland in een zinloze discussie. Ons leven is druk en hectisch: 2 kleine kindjes, 2 pittige banen, een sociaal leven en klaar staan voor onze beide families. Allebei zijn we moe en misschien wat sneller geprikkeld dan normaal. Sander is er klaar mee en zet de televisie aan. Nietsvermoedend vallen we in het begin van een programma op de NPO: Hoe bevalt Nederland. Het gaat over de 20 weken echo. We blijven kijken.

lees meer...
Perfect, bijna perfect

Perfect, bijna perfect

De spiegel in de badkamer is beslagen van het douchen. Ik zie mezelf wazig door het vocht. Moe na een verschrikkelijke nacht. Met mijn natte handdoek wrijf ik erover. Ik hoor het stemmetje van mijn moeder in mijn achterhoofd. “Niet de spiegel schoonwrijven met de handdoek dan krijg je strepen!”.

lees meer...